"Οι επαφές μου"....

" Και τὸ πρωΐ στὸ Πρωτᾶτο μὲ τὸ μακρὺ μανδύα του/τυπικάρης ἀεικίνητος/στὴν ἀνάβαση τῆς λειτουργίας/σεργιάνιζε κάτω ἀπ᾿ τὸ βλέμμα/τοῦ κυρ-Μανουὴλ Πανσέληνου/ἀναστάσιμος διερμηνέας/τῶν ἄνω ὁραμάτων". 

"Ο Μοναχός Ιερόθεος"

 υπό Πάνου Λιαλιάτση-Ναυπλιέως ποιητού, "Λυρικό Ημερολόγιο"

Από το κελί του μ. Ιερόθεου στις Καρυές ο Άθως [φωτ. Αργ. Βαϊνάς]

Χτες έσβησα απο το κινητό μου τρεις "επαφές"...
Απώλειες των τελευταίων μηνών: Νένη (Τσαδήλα), Εύης (Γαβριηλίδης), Ιερόθεος
(Αγιορείτης & Ναυπλιώτης)...
Και μ' αυτή τη σειρά...
Κοιτάζοντας ύστερα τη φωτογραφία που μου 'στειλε ο Αργύρης (Βαϊνάς), από το μέρος όπου αναπαύεται ο τρίτος από τους φίλους, πίστεψα δυνατά πως σ' ένα τέτοιο μέρος θα βρίσκονται πια κι οι λοιπές μου "επαφές". 
Τις παραστάσεις στα θέατρα των λειμώνων στήνοντας ξανά.

Η βραχύβια ομορφιά...

                                                                                  [ φωτ. Ν. Τσίγκας ]

     Ο Μάης καλά καλά ακόμα δεν έχει μπει...

Κι αυτές νά 'σου τες κι ανθίσαν. Κομψευάμενες, σεινάμενες- κουνάμενες, ξεχωριστές. Δωρεάν ομορφιά ιδέτε!

Σκέφτομαι πως ο ανυπόδητος Ιούνιος θα χρεωθεί και πάλι την εξαφάνισή τους. Αυτήν τη φρικτή γενοκτονία... Και δικαίως θα το αρνείται επιμόνως.
Γιατί "αθώος του αίματος" είναι...

Ο κύκλος της ζωής [και γιατί όχι του ...θανάτου παρακαλώ;]. Ο φταίχτης και ψεύτης χρόνος. Αυτός!

Που τον Ιούνιο -κι αυτόν- μια  μέρα θα τον κάψει. Να μου το θυμόσαστε...

Πνιγμένοι στίχοι.... σπασμένες καρδιές...

                                                EUROKINISSI / RODOSPRESS.GR / ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ

[...] δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδεν ξενίζειν τοὺς πτωχούς τε καὶ ξένους·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν [...] τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλῖναι·[...]

[...] Στη φιλόξενη χώρα της Μυτιλήνης φτάνουν

ξεπαγιασμένοι τούτη την ώρα στις ακτές,

σαν σπαράγματα του ανέμου και

της νύχτας, στίχοι της Σαπφούς.

Αντηχούν τα μανιασμένα κύματα που σπά-

ζουν με λύσσα τις ποντισμένες βάρκες στα

βράχια, έτσι όπως αποτέλειωσε και κατα-

σπάραξε ο χρόνος τα λόγια της ποιήτριας.

Στη σκοτεινή δαντέλα της ακρογιαλιάς είναι μέρες

που ξεβράζουν ολονυχτίς τα κύματα σαβούρα

της θάλασσας κι άψυχα κορμιά που

έσπειρε η απονιά των ανθρώπων

στα γυμνά πόδια της Ευρώπης.[...]

                       

                                               (από το Μαύρο Χιόνι )