«Η στιγμή ακριβώς που έγινα ποιήτρια»

 

 

                                                   Εργάτριες μεταξουργίας στο Σουφλί (1939)

 

 

 

PAULA MEEHAN  (γεν. 1955)

 

 

Η ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

 

    

 για την Κέι Φόραν

 

ήταν το 1963 όταν η κυρία Σάνον

βαρώντας τον σπόγγο στον μαυροπίνακα

μισοχαμένη μέσα σ’ ένα σύννεφο από κιμωλία

είπε, Δώστε προσοχή στα βιβλία σας, κορίτσια,

γιατί αλλιώς θα με θυμηθείτε, θα καταλήξετε

στη ραπτοβιομηχανία.

δεν ήταν ακριβώς επειδή μερικές μανάδες των κοριτσιών

δούλευαν στη ραπτοβιομηχανία

ή που και η θεία μου ακόμα δούλευε εκεί

όπως και πολλοί γείτονες, αλλά

το ότι αυτές οι λέξεις «θα καταλήξετε»

έκλεβαν την αξιοπρέπεια από τον μόχθο.

Δεν το γνώριζα τότε,

όχι με αυτές τις λέξεις –μόχθος, αξιοπρέπεια.

Ούτε και το ότι έμαθα μετά

όχι με τις ίδιες λέξεις – την αξιοπρέπεια, τον μόχθο.

Όλ’ αυτά έχουν ανασυσταθεί,

ώστε πια να βγάζουν νόημα· επιτρέποντας επίσης

στη δασκάλα να έχει δίκιο

και κανείς δεν το ξέρει αυτό καλλίτερα από μένα.

Όμως,  τους φαντάστηκα:  μητέρες, θείες και γείτονες

δεμένους σαν κοτόπουλα

πάνω στον ιμάντα μεταφοράς

ραμμένους με τον τρόπο που η γιαγιά μου

έραβε τα πουλιά  έχοντάς τα γεμίσει

με φασκόμηλο και κρεμμύδια.

Οι λέξεις μπορούν να σε ξεπουπουλιάσουν

αφήνοντάς σε γυμνό

λες κι έχεις χάσει το λαμπερό σου φτέρωμα.

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΩΝΤΑΣ ΤΣΙΓΚΑΣ

    [Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Νέο Πλανόδιον κλικ]

 

 

 

 

 

 

The Exact Moment I Became a Poet*

 

 

      for Kay Foran 

 

was in 1963 when Miss Shannon

rapping the duster on the easel’s peg

half obscured by a cloud of chalk

said Attend to your books, girls,

or mark my words, you’ll end up 
in the sewing factory. 

It wasn’t just that some of the girls’
mothers worked in the sewing factory

or even that my own aunt did,

and many neighbours, but
that those words ‘end up’ robbed
the labour of its dignity.

Not that I knew it then,
not in those words—labour, dignity.

That’s all back construction,

making sense; allowing also

the teacher was right
and no one knows it like I do myself.

But: I saw them: mothers, aunts and neighbours
trussed like chickens

on a conveyor belt,

getting sewn up the way my granny
sewed the sage and onion stuffing
in the birds.

Words could pluck you,
leave you naked,
your lovely shiny feathers all gone.

 

 * Paula Meehan, As If By Magic-Selected Poems (2021)