ΩΔΕΙΟΝ ΠΑΡΟ...ΔΙΟΝ
Άφωνος φονιάς στο θέρος
—του Μητσιά ο Γιάννης μέρος,
και δικό μας-της ζωής μας—
Να το πω δε θα ’ναι κρίμας.
«Νο πασαράν» οι βάρβαροι
μα κι οι τραγουδιστάδες
που θέλουν του αισθήματος
να γίνουν θεριστάδες!
Τον Παλαμά σαν έθαβαν,
στης κατοχής τα χρόνια,
οι φίλοι οι πνευματικοί
βρόντηξαν σαν κανόνια.
Είπαν λοιπόν του Λέανδρου
—που ήταν ο υιός του—
«Εμείς θα το ’νε θάψουμε
Σε μας ανήκει ατός του»
Και στον καημένο τον Μητσιά,
μες στο καλοκαιράκι,
λέει «του απηγόρευσαν»
να πει το τραγουδάκι.
Του Χατζηδάκι ο υιός
—λόγοι που δεν με μέλει—
εις τον Μητσιά επέβαλαν
στίχους να απαγγείλει.
Δεν ετραγούδησε λοιπόν
τον Μάνο Χατζηδάκι
μόν’ διάβασε με σεβασμό
του Γκάτσου το στιχάκι.
«Ο Γιάννης ο φονιάς» χωρίς
φωνή σαν του Μανώλη
είναι σαν μια ροδακινιά
στέρφα στο περιβόλι.
«Τα δικαιώματα» λοιπόν
κι η μείζων αυστηρότης
το έργο δεν στηρίζουνε
κι επικρατεί ωμότης.
Το έγραψα ως σχόλιο στη σχετική είδηση στην Καθημερινή. Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα, το αρχαίο "μέτρον" θα ήταν το άριστο. Ειδικά οι πρώτοι ερμηνευτές ενός έργου, νομίζω ότι κι αυτοί έχουν ένα πνευματικό δικαίωμα σ' αυτό. Θα απαγόρευε κανείς π.χ. στη Μούσχουρη να ξανατραγουδήσει "Το πέλαγο είναι βαθύ"; Αιδώς και ιεροσυλία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑ. Παπαγιάννης
Μα βέβαια... Έτσι είναι!!!!
ΔιαγραφήΟ Γιώργος ο €φονιάς Ωρα καλή Νώντα, τι γίνεται όταν η κληρονόμος του στιχουργού θέλει να εκτελείται το έργο; Δεν είναι οικόπεδο εξ αδιαιρέτου; Μάκης
ΑπάντησηΔιαγραφή