Από το ευρώ στο ρούβλι
κι από Στάλιν σε Ιράν
μια ανάσα είν’ ο δρόμος
φτάνει να σε κυνηγάν.
Στη Χερσόνησο του Αίμου
εναντίον του πολέμου
Πώς μπορούσε να το λέει
δίχως πια τον Χαμενέι;
Λαφαζάνη Παναγιώτη
Προφανές και δηλονότι:
Άτυχές στη γεροντότη
να εισβάλει η πρώτη νιότη…
Κηδείες των μαθητριών μετά το φερόμενο αμερικανικό πλήγμα στο Ιράν
IRANIAN FOREIGN PRESS DEPARTMENT
«Λάθος του αμερικανικού στρατού» λέει η «εσωτερική στρατιωτική έρευνα»... Έφυγε ένας αδέσποτος πύραυλος Τόμαχοκ και πήγε… Εκατόν πενήντα παιδιά, μαθητές του σχολείου της Τεχεράνης, «με τη μια» στον Παράδεισο. («Οι Ιρανοί έριξαν τη βόμβα» λένε οι ισραηλινοί…)
Ο Τραμπ (ο παραλίγο νομπελίστας της ...Ειρήνης) ισχυρίζεται πως «ότι ήταν να χτυπηθεί χτυπήθηκε, ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει» (μη καταστραφεί και η οικονομία μας, ας γυρίσουμε στις κανονικές μας δουλειές;). Ο Μπίμπι όμως δεν συμφωνεί και θέλει να φτάσει ως τον Ευφράτη.
Ώρα να θυμηθούμε:
Μόλις είχαν ήδη ξεπαστρέψει με τις ατομικές βόμβες Ναγκασάκι και Χιροσίμα οι Αμερικανοί το ’45. Μόλις είχαν τελειώσει με τον βομβαρδισμό των γερμανικών πόλεων οι σύμμαχοι …μετά τη συνθηκολόγηση (!!) Η δίκη των Ναζί στην Νυρεμβέργη δεν είχε ξεκινήσει ακόμα αλλά το κατηγορητήριο συντασσόταν... Το υπουργείο των εξωτερικών των ΗΠΑ διεμήνυε προς τον Βρετανό πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον στις 18 Οκτωβρίου του 1946:
«Ο όρος “εγκλήματα πολέμου” εμπεριέχει δολοφονίες, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες ενέργειες, που διαπράττονται εναντίον οποιουδήποτε πληθυσμού αμάχων πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου».
Λέξεις που έχασαν το νόημά τους, μικροί τάφοι που χωρούν μικρά σώματα αλλά δεν μπορούν να χωρέσουν ή να σκεπάσουν την ντροπή μας…
PAULA MEEHAN (γεν. 1955)
Η ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ
για την Κέι Φόραν
ήταν το 1963 όταν η κυρία Σάνον
βαρώντας τον σπόγγο στον μαυροπίνακα
μισοχαμένη μέσα σ’ ένα σύννεφο από κιμωλία
είπε, Δώστε προσοχή στα βιβλία σας, κορίτσια,
γιατί αλλιώς θα με θυμηθείτε, θα καταλήξετε
στη ραπτοβιομηχανία.
δεν ήταν ακριβώς επειδή μερικές μανάδες των κοριτσιών
δούλευαν στη ραπτοβιομηχανία
ή που και η θεία μου ακόμα δούλευε εκεί
όπως και πολλοί γείτονες, αλλά
το ότι αυτές οι λέξεις «θα καταλήξετε»
έκλεβαν την αξιοπρέπεια από τον μόχθο.
Δεν το γνώριζα τότε,
όχι με αυτές τις λέξεις –μόχθος, αξιοπρέπεια.
Ούτε και το ότι έμαθα μετά
όχι με τις ίδιες λέξεις – την αξιοπρέπεια, τον μόχθο.
Όλ’ αυτά έχουν ανασυσταθεί,
ώστε πια να βγάζουν νόημα· επιτρέποντας επίσης
στη δασκάλα να έχει δίκιο
και κανείς δεν το ξέρει αυτό καλλίτερα από μένα.
Όμως, τους φαντάστηκα: μητέρες, θείες και γείτονες
δεμένους σαν κοτόπουλα
πάνω στον ιμάντα μεταφοράς
ραμμένους με τον τρόπο που η γιαγιά μου
έραβε τα πουλιά έχοντάς τα γεμίσει
με φασκόμηλο και κρεμμύδια.
Οι λέξεις μπορούν να σε ξεπουπουλιάσουν
αφήνοντάς σε γυμνό
λες κι έχεις χάσει το λαμπερό σου φτέρωμα.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΩΝΤΑΣ ΤΣΙΓΚΑΣ
[Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Νέο Πλανόδιον κλικ]
The Exact Moment I Became a Poet*
for Kay Foran
was in 1963 when Miss Shannon
rapping the duster on the easel’s peg
half obscured by a cloud of chalk
said Attend to your books, girls,
or mark
my words, you’ll end up
in the sewing factory.
It wasn’t
just that some of the girls’
mothers worked in the sewing factory
or even that my own aunt did,
and many neighbours,
but
that those words ‘end up’ robbed
the labour of its dignity.
Not that I knew
it then,
not in those words—labour, dignity.
That’s all back construction,
making sense; allowing also
the teacher
was right
and no one knows it like I do myself.
But: I saw them:
mothers, aunts and neighbours
trussed like chickens
on a conveyor belt,
getting
sewn up the way my granny
sewed the sage and onion stuffing
in the birds.
Words could
pluck you,
leave you naked,
your lovely shiny feathers all gone.
* Paula Meehan, As If By Magic-Selected Poems (2021)
…Πλήρης
ο κόσμος μας
από ανθρώπους που υψώνουν
ξανά τη Νέα Βαβέλ των επωνύμων
μήπως και αναρριχηθούν
σε υψίπεδα νεφοσκεπή και ψυχρά.
Από το ποίημα του Γεράσιμου Δενδρινού «Θα δείξει» ΕΔΩ
