Sarlidje Palace

  ...ακούγοντας το δοξάρι της εγκατάλειψης να παίζει

Το ξενοδοχείο Σάρλιτζα Παλλάς (Hotel Sarlidjé Palace) κτίστηκε στο χωριό Θερμή της Μυτιλήνης το 1909 σε σχέδια Γάλλων αρχιτεκτόνων από τον Χασάν Εφέντη Μολλά Μουσταφά, έναν πλούσιο κάτοικο της περιοχής. «Την 1ην Μαΐου ήνοιξεν τας πύλας του εις το κοινόν το νεόδμητον Μέγα εν Θερμή Ξενοδοχείον. Δωμάτια ευάερα και ευήλια, επίπλωσις τελειοτάτη, τροφή άφθονος καθαρά και υγιεινή (...). Το Μέγα τούτο ξενοδοχείο θα καταστή βεβαίως το εντευκτήριο του καλού κόσμου της καθ’ ημάς Ανατολής. Διότι κείται παρά τα θαυμαστά θερμά ύδατα της Θερμής, τα από των αρχαίων χρόνων ονομαστά δι’ ιαματικάς ιδιότητας», αναφέρει η εφημερίδα Σάλπιγξ το 1910. Οπως σημειώνει, η τιμή του δωματίου με διατροφή ήταν «40 γρόσια κατ’ άτομο και ημέραν».

   Χαράς ευαγγέλια προχθές στον ημερήσιο τύπο. Χρειάστηκε να περάσουν -μονάχα- 80 χρόνια για να ...υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων το Τ.Σ.Α.Υ. να παραχωρήσει επιτέλους (;) για 40 χρόνια το παλιό ξενοδοχείο στο ...επιχειρηματικό δαιμόνιο μιας Περιφέρειας ενός χρεοκοπημένου κράτους, ώστε αυτή να αξιοποιήσει το συγκεκριμένο κουφάρι [για το οποίο πια μονάχα η κατεδάφιση και η εκ θεμελίων ανακατασκευή φαντάζει σαν η πιό ρεαλιστική ιδέα].

  Απαράμιλλη υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν η οργανωτικότητα κι αξιοσύνη περί την εκμετάλλευση των πόρων και υποδειγματικός φαντάζει ο σεβασμός των αποθεματικών  ενός ασφαλιστικού ταμείου, το οποίο μάλιστα  σύμφωνα με πρόσφατες καταγγελίες που βρήκαν και την άγουσα για την αρμόδια εισαγγελία, είχε να καταθέσει ισολογισμό από το 2001 [και όχι μόνον αυτά...].

  Το "Σάρλιτζα" ίσως αποτελεί την πιό επιτυχημένη οπτική προσομοίωση των όσων συμβαίνουν στο όχι και τόσο υγι停ς πια "ταμείο των Υγειονομικών".

"Εδώ στη ...ξενιτιά, διάβασα μια είδηση στο διαδίκτυο από τον (αγαπημένο) τόπο μου :
"Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο επισκέφθηκαν τη Λέσβο τα εγγόνια του τελευταίου Τούρκου ιδιοκτήτη τού «Σάρλιτζα Παλλάς», μαζί με τις οικογένειές τους και τους φίλους τους. Επρόκειτο για ένα μικρό γκρουπ δέκα ατόμων.

Οι Εμρέ και Οτζάν Ουγιουγκούν, εγγόνια του Ιμπραχίμ Ουγιουγκούν, τελευταίου ιδιοκτήτη τού «Σάρλιτζα Παλλάς», είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το ιστορικό ξενοδοχείο που βρίσκεται στην παραλία της Σκάλας Θερμής"

Θυμήθηκα ότι έχω κάποιες φωτογραφίες από εκεί ...
Ιδού λοιπόν αυτό το περίφημο Palace που το άφησαν να γίνει ερείπιο..."

Τα παραπάνω γράφει ο φωτογράφος Γιώργος Καζάζης που με μια Nikon D7000  φωτογράφισε το εγκαταλειμένο "Σάρλιτζα" και στη συνέχεια δημοσίευσε στο περιοδικό "Φωτογράφος" το εξαιρετικό υλικό της τέχνης του. Μερικές από τις φωτογραφίες του αυτές μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Χαίρεται πάντως κανείς κι αναθαρρεί κάπως, για τις αγαθές προθέσεις και τις πρωτοβουλίες διάσωσης, μετά την ανελέητη σύλληση και την φρικτή εγκατάλειψη για πάνω απο 35 χρόνια του κτιρίου -ενώ άφθονα "πακέτα" με πακτωλούς χρημάτων από την Ε.Ε. έρρεαν προς πάσα κατεύθυνση και για κάθε ανόητη ή αντιπαραγωγική δραστηριότητα επί δεκαετίες στη χώρα-  . Υπάρχει πλέον κάποια, δημόσια δηλωμένη, διάθεση επαναλειτουργίας του θρυλικού ξενοδοχείου. Η ελπίδα φυσικά πεθαίνει τελευταία...

Το 1998 που είχα επισκεφτεί τη Λέσβο, είχα περάσει κι από το "Σάρλιτζα". Από κει διασώζονται μια δυό φωτογραφίες του ως απερημωμένου ερειπίου.

Ο καλός όμως φίλος, ο γιατρός & συγγραφέας Πάνος Πούγγουρας, το πέτυχε πρωτύτερα σε κάποια στιγμή υποτυπώδους επαναλειτουργίας πριν την οριστική του διάλυση.
Μετέφερε λοιπόν στο χαρτί, σ' ένα εξαιρετικό του διήγημα, τις σκέψεις, τις εντυπώσεις καθώς και τους απροσδόκητους συνειρμούς του από την επίσκεψή του αυτή.

Από το διήγημα  αυτό που φέρει  τον τίτλο"Ένα πιάτο... δέκα τηλεφωνήματα"* μεταφέρω εδώ τις σελίδες που αφορούν το σβησμένο μεγαλείο του Σάρλιτζα Παλάς.

(ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ πάνω στην αντίστοιχη εικόνα θα μπορείτε να δείτε σε μεγαλύτερη διάσταση το κείμενο ώστε να προχωρήσετε ευκολώτερα στην ανάγνωσή του).

* Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Π.Π.  "Σαν από Γραμματόσημα" -αυτοέκδοση-βιβλιοπωλείο Λοξίας, Θεσσαλονίκη 2002.

Ευχές...

Mια γάτα καθισμένη στην αντηλιά πλάι στο στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο έξω από κάποιο "μπαρ-καφεστιατόριο". Φωτογραφία στο χωριό Βίκος στα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου τις προάλλες. 

Ακολούθησε λίγη "επεξεργασία" με photoshop [αφαίρεση ανεπιθυμήτων], προσθήκη ευχών, αστεριών κλπ...

Αυτά διαλέγω για να σας πω τις ευχές μου φέτος.

Μα, βέβαια  ... και τους στίχους του τραγικού ποιητή Οσίπ Μάλντεσταμ (Riga 1891-Siberia 1938)*, για να συνοδέψουν μια  Γ έ ν- ν η σ η   κι έναν  Α π ο χ α ι ρ ε τ ι σ μ ό  που διαδοχικά θα μας συμβούν τις αμέσως επόμενες μέρες:

Ποιός ξέρει στη λέξη "αντίο" 
ποιός χωρισμός μας περιμένει;
Τί αναγγέλλει το τραγούδι του κόκκορα
όταν η φωτιά καίει στην Ακρόπολη;
Και στην αυγή μιας νέας ζωής,
όταν ένα βόδι μηρυκάζει νωχελικά στο σταύλο του,
γιατί ο κόκκορας, προάγγελος της νέας ζωής,
χτυπάει τα φτερά του στους τοίχους της πόλης;

*"Τα ελληνικά ποιήματα του Όσιπ Μάλντεσταμ", μτφρ. Γιάννης Σουλιώτης, εκδ. Αρμός.

Δυό βιβλία...

 

...και μιά [δικαιολογημένη] "γκρίνια"

 

Δυό βιβλία που κυκλοφόρησαν λίγο  πριν τις γιορτές φέτος, το ένα με το αθησαύριστο διήγημα "Η νοσταλγία του Γιάννη" του Αλέξανδρου  Παπαδιαμάντη σε επιμέλεια-σχολιασμό Δημήτρη Σαραντάκου [που ανακάλυψε και το δημοσιευμένο πολύ παλαιότερα -το 1928- έργο]  σε μια καταπληκτική από τις εκδόσεις Ερατώ έκδοση και το άλλο με διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά με το επίσης "αθησαύριστο" (δεν υπάρχει στα Άπαντα του Δ.Β. από τις εκδόσεις "Δελφίνι" που έχω υπόψη μου) "Ο Φαρφουλάς" που χαρίζει και τον τίτλο της συλλογής στο βιβλίο -εκτός από την ονοματοδοσία στον εκδοτικό οίκο που σε επιμέλεια Πάρι Δάγλα το εξέδωσε- στάθηκαν η αφορμή για την δίκαιη οργή του φίλου εκδότη Διαμαντή Καράβολα από τον οποίο έλαβα πριν από λίγο το παρακάτω ηλεκτρονικό μήνυμα: 

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΤΟ FACEBOOK και το στέλνω σε όσους φίλους δεν -και καλά κάνουν- είναι σ' αυτό.

Παράπονο, γκρίνια, πείτε το όπως θέλετε, χρονιάρες μέρες, εγώ θα πω αυτό που έχω να πω κι ας θιχτούν και ορισμένοι φίλοι, κι ας με κακοχαρακτηρίσουν.
Κοίταζα τις λίστες που κυκλοφορούν τελευταία με τα «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ή ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ 2014» από τις εφημερίδες και τα βιβλιοφιλικά sites (Βήμα, Εφημερίδα των Συντακτών, BookPress, Αναγνώστης κλπ) για να δω αν κάπου χώρεσε σ’ αυτές το βιβλίο με τα διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά «Ο Φαρφουλάς» που κυκλοφορήσαμε από τις εκδόσεις μας. Δεν το είδα πουθενά χωρίς αυτό να μου κάνει και μεγάλη εντύπωση για μια σειρά από λόγους που δεν είναι της ώρας.
Αναρωτήθηκα μετά αν σ’ αυτές τις λίστες υπάρχει το βιβλίο «Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Ερατώ. Δεν υπήρχε σε καμία. Τρία μόλις χρόνια μετά τα κούφια ταρατατζούμ του έτους Παπαδιαμάντη, όπου οι διάφοροι φιλόλογοι, κριτικοί μέχρι και σκηνοθέτες πειραματικών θιάσων διαγωνίζονταν στην παπαδιαμαντοφιλία και στην παπαδιαμαντο-μπουρδο-λογία, ένα χαμένο διήγημα του μεγαλύτερού μας πεζογράφου που ανακαλύπτεται και κυκλοφορεί σε μια ιδιαίτερα καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση δεν αναφέρεται πουθενά στις λίστες με τα βιβλία που σημάδεψαν τη χρονιά που φεύγει, των έγκυρων μέσων που ασχολούνται με το βιβλίο.
Όσο για την άποψή μου για το εν λόγω διήγημα-βιβλίο «Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ» θα χρησιμοποιήσω κάτι που είχε γράψει ο Θωμάς Γκόρπας για τον Γιώργη Ζάρκο, που φυσικά ισχύει στο πολλαπλάσιο για τον Παπαδιαμάντη: «Και μόνο ένα ολιγοσέλιδο κομμάτι του κονιορτοποιεί τα εννιά δέκατα της τυπωμένης στην Αθήνα αφηγηματογραφίας της τελευταίας εικοσαετίας».
Μα και συ κύριε Μανουσάκη, εκδότη της Ερατώς, αντί να δίνεις τα λεφτά σου για να κάνεις ωραία σκληρά εξώφυλλα, δεν τα δίνεις για καμιά διαφήμιση, και θα ’βλεπες τότε λιβάνισμα που ούτε ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης στον Άγιο Ελισαίο δεν θα είχε απολαύσει...

--

Διαμαντής Καράβολας

εκδόσεις-βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς

τηλ. 2111845583

http://www.farfoulas.gr

 Το καθένα από αυτά, για ξεχωριστούς σε κάθε περίπτωση λόγους, αποτελεί πραγματικό απόκτημα, γι' αυτό και μετά λόγου γνώσεως αμφότερα τα συνιστώ ανεπιφύλακτα!