Στο Λιτόχωρο με τη "δρακοντιά"...

...για "να πάνε κάτω" τα φαρμάκια του κόσμου!

[όσο πιστοί -και άπιστοι- προσέλθετε!] 

 

  

[...] με χαμηλόφωνο ρεαλισμό, εκφραστική λιτότητα και υπαρξιακή ένταση ιχνηλατούν όχι μόνο το ανθρώπινο δράμα, αλλά και το αίνιγμα της φύσης. Ενας βουβός επαρχιακός κόσμος, που βρίσκει τη φωνή του μέσα από ψιθύρους και υπαινιγμούς και αναδύεται τραγικός, ανησυχητικός, βαθιά ποιητικός.  

                                                                                ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΙΒΛΙΟ( 03.01.2016)

Τα καινούργια ..."τείχη του αίσχους" στην Ευρώπη

newsbeast

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

                                                                 Κ.Π. Καβάφης, Τείχη

 

    Τα καινούργια σύνορα της Ευρώπης προς νότον στα Βαλκάνια έχουν χαραχτεί: Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία  [και δεν είναι ακόμα Πρωταπριλιά...]. Αυστριακοί, Σλοβάκοι, Σλοβένοι, Ούγγροι χωροφύλακες, Ιταλοί λιμενικοί και καραμπινιέροι, Αλβανοί, FΥROMιοι και Βούλγαροι στρατιώτες ως  κέρβεροι φυλάνε τις πύλες. 

   Εδώ, κυβέρνηση και σύσσωμη η αντιπολίτευση, "πετάνε ...χαρταετό"[πιστοί στο πατροπαράδοτο έθιμο...].

    Καλή Σαρακοστή!

[...] άδραξα το αθάνατο...

Στο λιμάνι της Σαλονίκης νανουρίζεται μόνη [ φωτογρ. του φίλου Γιάννη Καμπούρογλου ]

[...] Φέτος η λιακάδα συνεχίστηκε αδιάπτωτα ως τα μέσα του Δεκέμβρη, χάϊδεψε τα Χριστούγεννα με χλιαρές πνοές από την Κυρηναϊκή και την Μαρεώτιδα λίμνη, τα μακριά πετρελαιοφόρα έφεραν μνήμες από τον Λίβανο, αρώματα από τις ακτες και τους όρμους των φοινίκων, μουλιάζοντας στους ηλιόχυτους ατμούς.

        Φέτος η χρονιά ήταν πλούσια μόνον για τους ποιητές. Δίπλα στην μακριά λιακάδα των ακτών νανουρίστηκα, δεν κοιμήθηκα. μ' άγρυπνο νου άδραξα το αθάνατο ασήμι της θαλασσας...

Μαρίνος Χαραλάμπους, Συνομιλίες με τους ανέμους-Εποχή πρώτη, τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη.

 Ποιός να ήταν άραγε αυτός ο Μαρίνος Χαραλάμπους; Και ποιά σημασία νά 'χει η απάντηση;  

Οδοντίατρος, ποιητής, δεινός φωτογράφος, εραστής των Τεχνών, αγνωστικιστής, κυνηγός φαντασμάτων και ανύπαρκτων πόλεων, εραστής της πόλεως Θεσσαλονίκης [της υπόγειας και της υπέργειας] των παλιών σπιτιών και των βιβλίων, αισθητής μέγας... Έλλην, Ρωμαίος ή ελληνικός Αλεξανδρεύς...   Θα σας γελάσω. 

Όταν πέθανε ούτε που το πήρε κανείς είδηση. Τίποτε δεν ειπώθηκε, τίποτε δεν γράφτηκε, ούτε ένα μονόστηλο δεν του αφιερώθηκε. Όλα του τα υπάρχοντα μαζί με το αρχείο του νομίζω πως όδευσαν εν μιά νυκτί στα παλιατζίδικα. Ούτε λήμμα στη Bικιπαίδεια για ελόγου του υπάρχει, μήτε αναφορά στη βάση βιβλιονέτ. Τα  βιβλία του όπου κι αν τα αναζητήσετε "εξαντλημένο" θα σας πουν. Εγώ απλώς έτυχε και τα βρήκα -κάποια απ' αυτά- σε σκαλιά βιβλιοπωλείων πεταμένα, προσφορά στη λήθη, αφημένα πρόσφορα σε διερχόμενους  χαρτοπόντικες σαν κι εμένα. Και σε στοκατζίδικα ή bazaar μια δυό φορές να πω τη μαύρη αλήθεια...

Ίσως όμως αυτός ο άνθρωπος στην πραγματικότητα και να μην υπήρξε ποτέ. 

Aυτά! [Με τσακίζει κάποτε η αδιαφορία του κόσμου. Ή μήπως ...δικαιοσύνη;]