Τίποτε και πουθενά όπως "πριν"...

«Η πραγματιστική προσέγγιση»...

 

PHOTOS: 

Τοιχογραφίες της σύγχρονης Πομπηΐας λίγο προτού εκραγεί ο Βεζούβιος της "αγανάκτησης" (της αληθινής αυτή τη φορά !)

 Όμως ενώ ο καπιταλισμός τελικά βγήκε νικητής εκλογικά, και χωρίς σοβαρό αντίπαλο φιλοσοφικά, οι επιδόσεις του έχουν γίνει καταφανώς μη ικανοποιητικές. Η βασική του υπόσχεση για σταθερά ανοδικό βιοτικό επίπεδό έχει ακυρωθεί: Μία πλειονότητα αναμένει πως οι συνθήκες  ζωής των παιδιών της θα είναι χειρότερες από τις δικές της.

                                                                                                                    Paul Collier

[...] Ξαναγυρίζουμε στον Collier. Το πρώτο πράγμα λέει που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει ο πραγματισμός είναι η νέα αγανάκτηση εναντίον των ελίτ. Η κοινωνική βάση αυτής της αγανάκτησης είναι χωροταξική, μορφωτική και ηθική.  Εξέγερση της περιφέρειας εναντίον των πόλεων, των ημι-μορφωμένων εναντίον των πτυχιούχων και εξειδικευμένων – και αυτών που «ίσα-ίσα τα βγάζουνε πέρα» εναντίον των εχόντων και κατεχόντων. Ο κλασικός παλιός επαναστατημένος προλετάριος έχει αντικατασταθεί από τον επαρχιώτη ημιμαθή φτωχό, που τον απειλεί η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση. Οι ανισότητες επεκτείνονται.

Δεν μπορώ να αποδώσω όλες τις σκέψεις του αρθρογράφου – θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες. Θα δώσω όμως ένα δείγμα της «πραγματιστικής προσέγγισης».

Στο θέμα της φορολογίας ο Collier προτείνει ένα άλλο κριτήριο. Όχι το ύψος του εισοδήματος – αλλά την προέλευσή του, τον τρόπο με τον οποίο παράγεται. “Taxes will need to be context-specific instead of income specific”. Είναι η πηγή του εισοδήματος μία παραγωγική επένδυση που δίνει δουλειά σε πολύ κόσμο και παράγει πλούτο για τον τόπο; Χαμηλότεροι φόροι! Πρόκειται για κληρονομημένα περιουσιακά στοιχεία τα οποία δεν παράγουν τίποτα για το σύνολο, παρά μόνο εισοδήματα για τον κάτοχό τους; Τσεκούρι![...]

[Απόσπασμα από την σχετική ανάρτηση  του Νίκου Δήμου στο blog του Doncat  που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη ΕΔΩ /κλικ.]

 

Νεο- Βάνδαλοι!

Oι βανδαλισμοί των δημόσιων χώρων και των μνημείων έχουν καταστεί πλέον κοινωνική πληγή. Ίσως θα έπρεπε πια να προβλεφθεί μάθημα στα σχολεία ανάλογο προς την "κυκλοφοριακή αγωγή" και γι' αυτά. Εξ άλλου η επέλαση των Βανδάλων είναι συχνά θανατηφόρα ή προκαλεί σοβαρές αναπηρίες, και -πάνω απ' όλα- βαρύτατη προσβολή των ..."μηχανισμών" της ΜΝΗΜΗΣ που σχετίζονται με την ανθρωπινότητα και την -ευεργετικά παρηγορική έναντι του θανάτου- δημιουργία...

"Ου γαρ οίδασι τί ποιούσι..." Όχι. Δεν τους δικαιώνει. Είναι όντα -"πολίτες" τάχα μου της χώρας αυτής- που έχουν ίσα κι όμοια δικαιώματα με όλους μας. Δικαιώματα όπως  "του εκλέγειν και εκλεγέσθαι", ίσα δικαιώματα απέναντι στο νόμο, δικαίωμα στην εργασία, την καταδικαστική ανεργία, δικαίωμα στην τεμπελιά, τη βλακεία και την αποκτήνωση...

Κοιτούσα αυτή την αγρίως βανδαλισμένη προτομή. Το λευκό της μάρμαρο αναγκάζεται να ...οπαδίσει παίζοντας με το μαύρο που της πρόσθεσαν με σπρέυ τα αλαλάζοντα κύμβαλα. Ο τιμώμενος, από το βάθρο του, βλέπει με πεισμονή απέναντι. Εκεί που κάποτε έσφυζε με ζωή, το φθινόπωρο κάθε χρόνου, με το φεστιβάλ κινηματογράφου της η Θεσσαλονίκη. Τα γύρω μαγαζιά -και πιο πολύ το Ντορέ-  τόπος συναθροίσεων, ζυμώσεων, ζωηρών συζητήσεων, καυγάδων μεταξύ κριτικών, δημιουργών και σινεφίλ. Κάπου εκεί θα ήταν κι ο ίδιος -ίσως απόμερα- πίνοντας το ποτό του και καπνίζοντας αρειμανίως...

Διαβάζω στο κεντημένο μάρμαρο επάνω: Ουρανός, Παρένθεση, Σόνια... Επάλληλες στρώσεις από αλλεπάλληλες επιθέσεις στο μνημείο, σβησμένες, ρουφηγμένες από το -ραγισμένο ή και σπασμένο σε μεριές-  μάρμαρο το ποτίζουν ανεξίτηλα...

Ο Tάκης Κανελλόπουλος είναι αυτός που "βαράτε" ΡΕΕΕΕ!

 

 Ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραφε κάπου πως άμα τύχαινε καμιά φορά κι ο Κανελλόπουλος θύμωνε πολύ, έβγαζε το ...ξύλινό του πόδι (!) και τους το πέταγε κατακέφαλα. 

Όποιον πάρει ο Χάρος...

Εχ, και να μπόραγε να κάνει τό ίδιο και στους πετεινοκέφαλους  με τά σπρέυ... [Αν υπάρχει Θεός εκεί πάνω θα έπρεπε να του το έχει επιτρέψει!]

ΥΓ. Πάντως εγώ κ. Λυδία Κονιόρδου  -Υπουργέ μου τα σέβη μου!- μιας και βλέπω ...[φαρδιά πλατιά] την υπογραφή των "καλόπαιδων" πάνω στην ασχήμια που διέπραξαν... Θα υποχρέωνα τον Πρόεδρό τους "εις ένδειξιν σεβασμού" τουλάχιστον προς τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ της πόλης όπου διαπρέπει, ως μέγας οικονομικός παράγων και χορηγός, να διαθέσει ένα σεβαστό κοντύλι [ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!] για την επανόρθωση της υλικής ζημιάς.

Αφήνω εντελώς κατά μέρος την ηθική βλάβη που έχει συντελεσθεί. Τα μάτια μας έχουν χορτάσει την ασέβεια. Μουγκανητά μονάχα ακούμε τριγύρω...

(Πώς διάολο βρεθήκαμε σ' αυτόν το σταύλο μέσα;) 

"Επίμετρο" στην ψυχή της PRAKSIS...

Τζανέτος Aντύπας R.I.P.

"Εκ μέρους της PRAKSIS θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι ο Πρόεδρος, Τζανέτος Αντύπας, έφυγε εχθές Τρίτη 14 Φεβρουαρίου το βράδυ από τη ζωή.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στις 15:30 στο Δημοτικό Κοιμητήριο Σχιστού, στον Ιερό Ναό Αγ. Γερασίμου (Λεωφόρος Σχιστού 102-104, Κερατσίνι - Αμφιάλη, ΑΤΤΙΚΗ)

Η ομάδα της PRAKSIS".

Mε τον Τζανέτο Αντύπα, για του οποίου τον θάνατο έμαθα σήμερα το πρωί, δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Αν και υπήρξα συνεργάτης επί πολλά χρόνια του δικτύου των "Γιατρών Χωρίς Σύνορα" -και αργότερα της PRAKSIS- ο ένας δεν γνώριζε την ύπαρξη του άλλου. Συγκυρίες...

Γνωριστήκαμε λοιπόν ..."δι' αλληλογραφίας" και με αφορμή την ..."δωρεά" ενός αριθμού αντιτύπων του βιβλίου μου "Μαύρο Χιόνι", με εικονογράφηση του  αδελφικού φίλου Ψυχιάτρου Μόδη Γούναρη, για τους σκοπούς της PRAKSIS. Ο Τζανέτος Αντύπας πρόθυμα έγραψε το επίμετρο του βιβλίου. Αργότερα είχαμε ανταλλάξει μερικές επιστολές. Δεν καταφέραμε ποτέ να βρεθούμε...

Σε μιά μου [..."ηλεκτρονική"] επιστολή, κάπου κοντά στην εκτύπωση του βιβλίου, τον πληροφορούσα και για κάτι που διάβασα σε ένα από τα πολυάριθμα "τρελαμένα -συνωμοσιολογικά" blogs. Σας κοινοποιώ την ψύχραιμη και σοφή απάντησή του: 

                                                           11/2/2010

Αγαπητέ κ. Τσίγκα,

μόλις εχθές έλαβα το φάκελο που μου ταχυδρομήσατε καθώς και την ευγενικότατη επιστολή σας. Σήμερα κιόλας σας συμπλήρωσα το επίμετρο και σας το αποστέλλω.

Με μεγάλη μου έκπληξη διάβασα τα σχετικά με τα club Τζορτζ Σόρος κ.λπ και αναζήτησα μέσα στα ιστολόγια τα όσα γράφονται. Με έκπληξη διάβασα ότι ανήκω σε κέντρα που προστατεύονται από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ (ο ρόλος μου και η ιδιότητά μου είναι πέρα και πάνω από κάθε κομματική ταυτότητα καθώς και οποιαδήποτε κίνηση η οποία θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την αξιοπιστία, την ανεξαρτησία και την διαφάνεια της οργάνωσης) και άλλα ευφυολογήματα τα οποία δεν μπορεί παρά να είναι αποτελέσματα μία παρανοϊκής αντίληψης ορισμένων, για ανθρώπους που "παλεύουν" και μάχονται καθημερινά για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πληθυσμών που υποφέρουν. 

Σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστώ που με ενημερώσατε για κάτι το οποίο δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή μου. ΄Ηδη αυτά τα δημοσιεύματα τα μοιράστηκα με τους συνεργάτες μου προκειμένου να γνωρίζουν τί γράφεται και πού!

Σας ευχαριστούμε και πάλι για την εξαιρετική σας δουλειά και για την βοήθειά σας και ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να συναντήθουμε κατά την επόμενη άνοδό μου στη Θεσσαλονίκη.

Με εκτίμηση

Τζανέτος ΑΝΤΥΠΑΣ

Tzanetos ANTYPAS,
AC President & General Director

Όποιος θέλει  να λάβει μια ιδέα για το τί ...έπραξε στη σύντομη ζωή του αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα στο διαδίκτυο. Τα λόγια περιττεύουν!

Αφού οι ...PRAKSIS μιλούν.

Στην μνήμη του αναδημοσιεύω εδώ το επίμετρό του στο "μαύρο χιόνι" :

               Ε Π Ι Μ Ε Τ Ρ Ο

   Ο ανθρωπισμός στην… PRAKSIS 

συναντιέται μ’ ένα βιβλίο

 

                                                Tου Τζανέτου Αντύπα

       

Το βιβλίο αυτό, προϊόν συνεργασίας του κ. Νώντα Τσίγκα (κείμενο) και του κ. Μόδη Γούναρη (σχέδια - ζωγραφική) τοποθετείται με ιδιαίτερο τρόπο στα μείζονα προβλήματα τόσο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού όσο και των συνθηκών υποδοχής (στην πραγματικότητα πρόκειται για συνθήκες κράτησης) στα διάφορα κέντρα τα οποία υφίστανται σήμερα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που λειτουργεί ως «μάρτυρας» μιας κατάστασης η οποία είναι ίσως εντελώς άγνωστη στους περισσότερους έλληνες.

           Μέσα από τις σελίδες του διαφαίνεται πως ο ανθρωπισμός όπως και ο πολιτισμός δεν γνωρίζουν φυσικά ή τεχνητά σύνορα. Η πραγματική τέχνη φέρει την σφραγίδα της παγκοσμιότητας ενώ ο συγγραφέας,  ειδικά στην εποχή μας, οφείλει να φέρει με την σειρά του μια παγκόσμια συνείδηση.

         Όλοι εμείς οι άνθρωποι της PRAKSIS έχουμε κατανοήσει πως οι δράσεις μας δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητες από τον πολιτισμό ούτε κατά συνέπεια από την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία της χώρας μας. 

            Έχουμε πράγματι επιλέξει έναν δύσκολο και ίσως τραχύ δρόμο να εκφράσουμε την αγωνία μας και την ανησυχία μας για το συνάνθρωπο. Για τον άνθρωπο που βασανίζεται, για τον άνθρωπο που προσπαθεί να συγκρατήσει κομμάτια αξιοπρέπειας και ασφαλούς διαβίωσης...

            H λίστα των αποκλεισμένων πληθυσμών και των εν δυνάμει αποκλεισμένων είναι τεράστια, οι πληθυσμοί που ξεφεύγουν από τα δίκτυα της υγειονομικής και κοινωνικής προστασίας – αρωγής και πρόνοιας εξίσου σημαντική! Η αγωνία μας για αποτελεσματική δράση είναι καθημερινή!

             Είναι χρέος και ευθύνη μας όχι μόνο η λογοδοσία αλλά και η μετακένωση στην ελληνική κοινωνία μιας παράλληλης πραγματικότητας για μια κοινωνία που διαμορφώνει στους κόλπους της έναν «τέταρτο κόσμο» που αδικείται καθημερινά και στερείται βασικών απαράγραπτων δικαιωμάτων. 

            Με το μικρό αυτό βιβλίο γεννήθηκε για όλους εμάς τους ανθρώπους στην PRAKSIS μια ευκαιρία^. να καταφέρουμε τελικά ΜΑΖΙ να δώσουμε ακόμη ένα μήνυμα: πως «παράγοντας τέχνη» μπορούμε τελικά και τον πολιτισμό μας να τον κάνουμε ανθρωπινότερο και πιο αλληλέγγυο.

             Γιατί στην κοσμική μοναξιά μας είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Κι αν μερικές φορές η επαφή αυτή μας πληγώνει- όπως τους σκαντζόχοιρους του Σοπενχάουερ- τελικά η ζεστασιά της μας αποζημιώνει...

Αθήνα, Φεβρουάριος 2010