Μια αδειανή καρέκλα περιμένει τον κ. Ραχόι...

[...] Όλα δείχνουν ότι η πολιτική για τον πρώην πρωθυπουργό αποτελεί παρελθόν, κάτι που έρχεται να επιβεβαιωθεί και από την ακόλουθη είδηση: o Mαριάνο Ραχόι, 63 πλέον χρόνων, επέστρεψε στην παλιά του δουλειά, ως υποθυκοφύλακας στο Υποθηκοφυλακείο της Σάντα Πόλα, ενός μικρού, παραθαλάσσιου τουριστικού θερέτρου με μόλις 35.000 κατοίκους στην επαρχία Αλικάντε. Ο ίδιος, πολιορκούμενος από δεκάδες δημοσιογράφους και πολίτες που φώναζαν «πρόεδρε, πρόεδρε» δήλωσε: «Πάνε χρόνια που έχω να κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχω νευρικότητα»

Ο Ραχόι είχε πάρει άδεια αορίστου χρόνου άνευ αποδοχών από το Υποθηκοφυλακείο της Σάντα Πόλα πριν από 28 χρόνια προκειμένου να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στην πολιτική.

[οι εφημερίδες/στις 20.6.18] 

Διαβάζοντας την συγκλονιστική αυτή είδηση ...πολλά ερωτήματα τριβελίζουν το μυαλό μου. [Λαβαίνοντας φυσικά υπόψη τους ...ισόβιας διαρκείας δικούς μας πολιτικούς που μας "μπαστακώνονται" στο σβέρκο -και στα έδρανα της Βουλής- από τα εικοσιπέντε τους, αυτοί και οι φαμίλιες τους, και δεν κουνάνε ρούπι],

Πόσοι άραγε από τους "δικούς μας" τερματίζοντας την Πρωθυπουργική, υπουργική, βουλευτική τους καριέρα ...έχουν κάποια αδειανή καρέκλα σε κάποιο υποθηκοφυλακείο επαρχιακό, σε έναν Δήμο ή Περιφέρεια της χώρας ή σε κάποια επιχέιρηση  να τους περιμένει; [Αυτό βέβαια προϋποθέτει πως θα έκαναν κάποτε κάποια χρήσιμη δουλειά, απασχολήθηκαν κάπου, κόλλησαν ένα ένσημο "στο παλαιό ΙΚΑ ή στο ΤΕΒΕ"... Οι περισσότεροι μόνον ακουστά θα έχουν -φαντάζομαι- περί ωραρίου, μισθωτής εργασίας, επαγγελματισμό κλπ  και αν -σπανίως και παραδόξως- είχαν ποτέ έστω μια στοιχειώδη σχέση με κάτι τέτοιο έσπευσαν από νωρίς να διακόψουν  κάθε αλισβερίσι!]

O σεβαστότατός μου [από σήμερα ιδίως!]  κ. Ραχόι είναι 63 ετών... Μα, καλά ...στην Ισπανία πότε παίρνουν οι άνθρωποι που εργάζοντι στο Δημόσιο σύνταξη αν όχι στα 45 τους; Κι αυτός έχει το φοβερό θράσος να επιστρέφει μετά από 28 χρόνια και πάλι στη Υπηρεσία του και μάλιστα "χωρίς νευρικότητα" κατά δήλωσίν του;

Και δεν καταλαβαίνει [αναρωτιέμαι] ο άνθρωπος αυτός πόσο κακό-κάκιστο παράδειγμα έδωσε σήμερα και πόσα προβλήματα [εκ του μη όντος...] δημιουργεί στους Έλληνες συναδέλφους του που ψωμίζονται δια βίου [ακόπως και ασυστόλως] από το Πρυτανείον της καρα-Μνημονιακής Βουλής των Ελλήνων;

Αλιείς στους Ψαράδες...

[…] καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, 
καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις
 καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. 

Πράξεις Αποστόλων 2,4

Θαύμα!

Ο ένας [Alexis Tsipras], έλαβε μια γραβάτα δώρο και άρχισε να αραδιάζει στην Die Welt  καλά λόγια για τον [καταδικασθέντα!] Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, για την [γκόου μπακ!]  μίσις  Μέρκελ και να εξομολογείται το μέγα λάθος [mea culpa κατά το ρήμα Α. Γ. Παπανδρέου/και όχι …mea colpa  ̶ το Αλέξειον ̶   να συνεννοούμαστε].

Ο άλλος πάλι [Mr. Nickolaos Kotzias], φόρεσε καπέλο ψαθάκι καουμπόϋκο κι άρχισε τα «χάπυ μπερθντέι του γιού»  στο νουνό μίστερ Νίμιτς. [Οι δυο επικεφαλής αστέρες της εξωτερικής διπλωματίας μας κ.κ. Κατρούγκαλος-Αμανατίδης παρακολουθούσαν ως αισχυντηλοί παράνυμφοι το παιδικό πάρτι φαιδρυνόμενοι εν σιωπή ... ]

Ύστερα έγινε βάπτιση και στέψη μαζί, με τους εκατέρωθεν ευτυχείς συγγενείς των δυο Μακεδονιών [της «Βόρειας» και της … «Θα δούμε»]. Μέχρι και βασιλικό καβούρι παρακαλώ στο μενού… Πλούσια τα δώρα των αποδώ [Εθνίσιτυ, λάνκουεϊτζ, νέϊμ - και πολλά άλλα καλούδια στα ψιλά του προικοσυμφώνου…].

Οι βορειομακεδόνες γείτονες τί μας έφεραν-έδωσαν; Μα δεν είδατε;  Tη μεταχειρισμένη μεταξωτή …γραβάτα! (με την ελπίδα να τη φορέσει κάποτε ο «μεταμεληθείς»).

Το θαυμαστότερο πάντως όλων ήταν πως σε απόσταση λίγων μόλις ωρών από το θαυμάσιον γεγονός [της επιλύσεως δηλ. του Γορδίου δεσμού] δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ [ο ένας στο βήμα της Βουλής κι ο άλλος συνεντευξιαζόμενος κάπου παραλιμνίως με την Ντόϊτσε Βέλλε …], θαρρείς υπό Πνεύματος Αγίου πληρωθέντες, κατελήφθησαν από την ακατανίκητη ανάγκη να μιλήσουν στην «εθνική τους γλώσσα»...

Κανένα πρόβλημα με τις γλώσσες, τις διαλέκτους, τα σπαθιά και τους στρατούς που τις κουβαλούν. Να μιλά κανείς ότι θέλει. Οι δρόμοι είναι ανοικτοί και τα σκυλιά δεμένα και στα Αραμαϊκά και στα σανσκριτικά και στη γλώσσα click [click language] να μιλήσει κανείς άμα του καπνίσει και να την ορίζει για "δική του" γλώσσα…

Αλλά βρε αδερφέ αναρωτιέμαι… Μέχρι χτες δεν την μιλούσαν; [Και ποιός την απαγόρευε στους ανθρώπους; Ο Μεταξάς απέθανε κι ο Εμφύλιος με τα τρομερά παρατράγουδα του ήταν στον προηγούμενο αιώνα..]. Και αν την μιλούσαν τότε γιατί δεν τους ακούσαμε ποτέ στους συγκεκριμένους χώρους; Να προχώρησαν άραγε σε ταχεία εκμάθηση "άνευ διδασκάλου";

Γιατί δεν θέλω καθόλου να πιστέψω πως το Άγιο Πνεύμα έκανε τέτοια ματσακονιά και πως, στους Ψαράδες, χάρισε την νέα Εθνική Γλώσσα στους δυο Αποστόλους ώστε να καταστούν αλιείς ψυχών [ή …ψήφων] καιρός που έρχεται, κατά το κέλευσμα του Κυρίου…

Κεφαλές

Το όνειρο μιας γάτας τον Ιούνιο του 2018
[ενώ έξω μαίνεται η κακοκαιρία "Μίνωας"...] 

[...] με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ' Αρμενάκια 

που ελοξοδρόμησαν και χάσαμε τη Μπαρμπαριά

Κ.Χ. Μύρης

(Τα είδα στον ύπνο μου ή μήπως στον ξύπνο μου συνέβαιναν;)

Ευχόταν, λέει, ένας [βαρύτατα και συχνά υπότροπος] "διαταραγμένος" βουλευτής των ...εκλεγμένων φασιστοναζιστών από του βήματος της Βουλής, να αναστηθεί ο καπετάν Κώττας, ο πολέμαρχος της Ρούλιας, ο απαγχονισθείς το 1905 μετά από την κατάδοση & παράδοσή του στους Τούρκους από τον ίδιο τον Γερμανό Καραβαγγέλη τον τότε Μητροπολίτη Καστοριάς. Να πάει λοιπόν μια ώρα αρχίτερα  το φάντασμα του Κώττε και να πάρει τα κεφάλια [των Σκοπιανών μάλλον που τολμούν να διαπραγματεύονται αυτά τα  τρελά και παλαβά] και να  τα πετάξει στη λίμνη... 

Όμως κι αν ακόμα δεν συμβεί  αυτό [η νεκρανάσταση δηλ. του Κώττε]  ο ίδιος βουλευτής ευχήθηκε-καταράστηκε, εμφύλιος και αλληλοσπαραγμός μέγας [Αμήν Θεούλη μου!] στο κρατίδιο να πέσει και να μη μείνει ρουθούνι εκεί πέρα. Ούτε και γλώσσα για να μιληθεί και πολύ περισσότερο να καταφέρει ξαναδιαπραγματευθεί στον αιώνα τον άπαντα... [Σχεδόν με μισό όνειρο ξεμπλέξαμε!]

Εν τω μεταξύ εδώ, μια στρατιωτική χούντα θα ήταν ότι πρέπει ξανά: "Στρατηγοί συλλάβετε Τσίπρα, Καμμένο και Παυλόπουλο". (Ο Κοτζιάς τη γλίτωσε!) είπε ο καπετάν Μπαρμπαρούσης, και έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος καταχειροκροτούμενος από αυτούς που τον διέγραψαν. "Τα κεφάλια σας στις Πρέσπες" συνέχισε ο μαχαλόμαγκας...

Με πήραν τα αίματα! Εμφύλιος ξανά...

Μέσα σ' αυτό τον εφιάλτη που να με πιάσει ξανά ύπνος...

Άσε που έκαναν και φασαρία οι γόβες της πρώην βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ και στη συνέχεια του Ποταμιού και νυν της ΝουΔου,  κας Μάρκου, από την ώρα και τη στιγμή, ανάθεμα, που ο πρώην αργηγός της κ. Στ. Θεοδωράκης την κάλεσε να κατέβει στο δρόμο και να αφουγκραστεί το λαό... [χωρίς της γόβες της είπε κι αυτή  φοράει τρία ζευγάρια μαζί για να τον κάνει να σκάσει από το κακό του...]

Εν τω μεταξύ ο ισοβίτης απεργός πείνας, ο αρχιεκτελεστής της 17Ν, ο φαρμακοχέρης και αμετανόητος φανατικός κυρ-Κουφοντίνας (κατά κόσμον και "καθηγητής" ή και "μελισσοκόμος")  μαζί με τα "παιδιά του" τους Ρουβίκωνες  χάλασαν τον κόσμο για μια σαρανταοκτάωρη.Την πήρε αλλά που να ησυχάσουμε... 

Δεν υπάρχει ύπνος στην Νότια Μακεδονία των Ελλήνων πολιτών-γάτων!

Εγεννήθη...

...και το όνομα αυτής: Severna Makedonja!

Πράγματι, κανέναν [μα κανένα!]  Μακεδόνα [Έλληνα...] δεν άκουσα να λέει  ποτέ "είμαι από τη ..."Βόρεια Μακεδονία". Από τη Βόρειο Ελλάδα έλεγε. Άντε, από τη "Δυτική Μακεδονία" ή την "Κεντρική" ή την "Ανατολική". Ποτέ δε από τη "Νότια Μακεδονία". 

Και, αν λοιπόν δεν υπήρχε Νότια Μακεδονία τότε γιατί ανεκαλύφθη το ...βόρειο αντιστικτικό της; [ή μήπως θα υπάρξει ...και "Νότια";]

Τώρα πάντως ήρθαν τα πράγματα και ωρίμασαν και  χάρη στην περήφανη τηλεφωνική διαπραγμάτευση σε ανώτατα κλιμάκια [και τις ...τραγουδιστικές επίσης συνομιλίες -εις κατάστασιν νηφαλίου ημιμέθης- γιατί ποτέ δεν ξεχνώ τον στρουμπουλό Υπουργό μας να ψέλνει με τον ομότιμό του Σεβερνομακεδόνα το "Μη μου θυμώνεις μάτια μου που φεύγω για τα ξένα πουλί θα γίνω και θα 'ρθώ πάλι κοντά σε σένα"...] όνομα-γλώσσα-έθνος [αλλά προς Θεού "καμμιά σχέση με το αρχαίο Μακεδονικό Έθνος" δεν έχουν τα ανωτέρω - ρητά και κατηγορηματικά διατυπώνεται...] δόθηκαν και με την άδεια της αστυνομίας... 

Μονόδρομος; [Μονόδρομος!]

Αλλά γιατί αντιδρά [λίαν βραδυφλεγής...] ο "Κυριάκος" και λέει αυτά που λέει περί ανυπαρξίας νομιμοποίησης της μυστικοσυμβουλικής απόφασης του "Αλέξη της καρδιάς μας"; Δεν θυμάται πως πήγε και "το 'φαγε το κεφάλι του ο μπαμπάς του -και μεις μαζί το δικό μας...- με το ίδιο θέμα τότε; (Παλιά πολύ παλιά...)

Και γιατί αντιδρα ο συγκυβερνήτης Καμμένος αφού θα ψηφίσει με τα δυο χέρια αυτό που θα του σερβίρουν;

Λοιπόν να τελειώνουμε: κουτσό στραβό τυφλό κουλό το νιόβγαλτο  αυτό είναι - μας αρέσει δε μας αρέσει.

Φτάνει βρ' αδερφέ που μας έμεινε η  ...Βόρειο-Ήπειρος! 

Λίαν θερμή προσέγγισις...

[ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ]

 στον Νίκο Δήμου

[...] άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του 

συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Εις την οδόν των Φιλελλήνων

Εκαμώνετο τον αδιάφορον ο καυλοπυρέσων νέος εις την κάμινον της μεσημβρίας.  Και  υπούλως απλώσας τους μυώδεις βραχίονάς του -οίτινες κατάστικτοι  και κεντημένοι περιτέχνως απεικόνιζον   σύμβολα τρομερά των πειρατών και αιμάσσουσες καρδιές διαμπερώς πληχθείσες υπό βελών ερωτικών- περιεπτύχθη περαιτέρω και  κυκλωτερώς πλαισίωνε ήδη την ωραίαν κεφαλήν με την πλουσίαν κώμην, τον θώρακα με τους άγουρους ακόμα και  σκληρυμένους μαστούς της νεάνιδος... Αίφνης μάλιστα, ετόλμησεν να προσεγγίσει επί των χειλέων αυτής τα δικά του.

Όμως εκείνη τον απεθάρρυνεν αύθις υψώσασα στεντωρεία τη φωνή την άρνησιν:

"Μη μωρό μου! Δεν βλέπεις που καίγομαι από αυτόν τoν αναθεματισμένο καύσωνα;"

Όχι. Δεν έβλεπε ο δυστυχής νέος. Εκαίετο παραπλεύρως μονάχος πλέον και σιωπηρώς... 

Στη χώρα που "ο άλλος" δεν υπάρχει!

Ανταλλαγή απελπισμένων σημειώματων. Σε παρμπρίζ αυτοκινήτων, σε αλουμινένιες εξώθυρες, στον κλωβό του ανελκυστήρα. Κάπου στην Παύλου Μελά -στο κέντρο της πόλης- αυτό:

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΤΕ 

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΠΡΟΣΤΑ

 ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΤΕ (2) ΘΕΣΕΙΣ, ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ 

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΚΑΡΟΥΜΕ 
ΣΤΟ MAΚΕΔΟΝΙΑ PALACE Ή ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ 

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 

ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΟΠΟΤΕ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 ΟΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ.

Ο Κεραμεικός της εποχής μας... Ανύπαρκτοι από καιρό γι' αυτόν που "παρκάρει όπου να 'ναι", που "κάνει ότι γουστάρει"... αφήνουν τις απελπισμένες και μάταιες γραφές τους.  Δεν αντιλαμβάνονται όμως πως στέλνουν ραβασάκια σε κάποιον που συνήθισε να ζει χωρίς τους άλλους.  Χάνοντας από καιρό κι εκείνος τον δικό του εαυτό κι ο ίδιος πλέον δεν υπάρχει. 

Τα ραβασάκια που αφήνουμε, με χάρτινα επιτύμβια μοιάζουν. Σ' έναν απέραντο Κεραμεικό που κατάντησε αυτή η χώρα... 

"Περιμένοντας [το] τηλεφώνημα από τον Ζάεφ..."

 

Σημαία ...σφηκοπαγίδα!

 Στις εθνικές επετείους παρελαύνουμε μπροστά από τις αποτυχίες μας, 

που ενσαρκώνει όλη η εξέδρα των επισήμων κρατώντας πλαστικές σημαίες.

Γεράσιμος Δενδρινός, Αφορισμοί ΙΖ,2. 

Ντυθήκαμε και αμπιγιέ βρε!Δε μας λυπείσθε;

Το κανονικό βέβαια θα ήταν ο Ζάεφ να περίμενε και ν' αγωνιούσε (αυτός έχει την "πρεμούρα"...]. Αλλά, ας το καταπιούμε κι αυτό, ο Αλέξιος και οι συν αυτω έχουν μεγάλη καρδιά κι αποφάσισαν να δώσουν (και) στους FYROM-ιανούς το πάνω χέρι και την πρωτοβουλία... 

Κοτόπουλα οφ σάουθερν Μασεντόνια (Π.Ο.Π.)

Αχ, Ελλάδα της βιτρίνας, της παραφοράς, της άνευ λόγου και ουσίας πελαγοδρομίας, των οικτρών ναυαγίων της λογικής... 

Που κάθεσαι κατακαλόκαιρο και περιμένεις (έρμη!)  να ευαρεστηθεί να σε καλέσει  στο τηλέφωνο ο [κάθε] Ζάεφ και να σου ανακοινώσει τις αποφάσεις και τις απαιτήσεις του!

  

Χελονονινζάκι πίσω από προκήρυξη!

"Ιδού θυσία μυστική τετελειωμένη"...

Ακύλα Μήλλα, Σχέδιο/ άποψη από τον Κεράτιο του πρώτου λόφου της Πόλης

 

 

Με κρατάει σφιχτά

απ’ το χέρι

ο χρόνος,

κάθε που νιώθω μπροστά του

έστω κι «ενός λεπτού μαζί»

κι είναι ο μόνος

αυτός που νικάει

σαν πατέρας γοργός της ζωής.

Ευάγγελος Γαλάνης , «Ενός λεπτού μαζί»

[δανείζεται τον τίτλο από τη γνωστή

συλλογή ποιημάτων της Κικής Δημουλά]

Ο κυρός Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος Γαλάνης, που «εκοιμήθη» στις 22 Μαΐου φέτος - πλήρης ημερών, ήταν από τα λιγοστά φωτεινά σημεία αναφοράς στο τέμπλο της ρωμιοσύνης της …«δικής μου Πόλης», που λιγοστεύει ολοένα  ̶ κι άλλο κι άλλο… ̶  με τα χρόνια το φώς του (έχοντας σχεδόν πια ολότελα σβήσει…).

 Το λυπητερό άγγελμα ήρθε σήμερα από το [καθόλου φυσικά !] …«άτεχνο και ταπεινό επιτάφιο εγκώμιο» του π. Κ. Καλλιανού που δημοσιεύτηκε στα «Χρονικά της Δυτικής Μακεδονίας» / στο Φ.776.   

Τον Πέργης τον γνώρισα και τον αγάπησα μέσα από τα ποιητικά του κείμενα για την Πόλη και το Φανάρι. Υπήρξε ο σύγχρονος ποιητής τους και ο μελωδός. Τον έχουν ονομάσει και «γλυκύφθογγο γλώσσα της Πόλης». Ωραίο που είναι να γίνεται ο άνθρωπος πράγμα αδιαίρετο –αχώριστο  με τη γλώσσα, με το ποιητικό κείμενο μα και με τον τόπο του... 

Είκοσι χρόνια τώρα, με τρόπο σχεδόν λατρευτικό, προστατεύω στη βιβλιοθήκη μου τα «Εκ Φαναρίου Β΄» από τις εκδόσεις Ακρίτας και  το «Εκ Φαναρίου – Τα ποιητικά» από τις εκδόσεις «Μίλητος». Εκδόσεις χαρτόδετες μεν αλλά σε τι χαρτί το τύπωμα, με τί εκτύπωση και επιμέλεια και τι ποικίλματα από το πενάκι του άλλου σημαντικού ονόματος της Πόλης, του γιατρού, ερευνητή, συλλέκτη, συγγραφέα και αξεπέραστου στο «περιηγητικό» σχέδιο  Ακύλα Μήλλα. Κι από κοντά οι σπάνιας ζωγραφικής έντασης πίνακες της Ιόλης Μήλλα στο ένα απο τα δυό βιβλία…

Η ποιητική φωνή της Εκκλησίας λοιπόν σώπασε, τα γραφτά του ανθρώπου όμως έμειναν πίσω γι’ αυτό ξεφυλλίζω έναν από τους τόμους που κανακεύω με τα χέρια μου αυτές τις ώρες και καταθέτω εδώ [δικό του δώρημα] «εις μνημόσυνον αιώνιον»:

Fayum

Έμεινε στο νου μου
του Γιάννη του Τσαρούχη
η περιγραφή στη τηλεόραση
του αιγυπτιακού Φαγιούμ
με τα μεγάλα μάτια τα ορθάνοιχτα
και τα μακρόστενα κορμιά
σαν κρεμασμένα ξεψυχήματα
που όρθια τα ’στηναν στα σπίτα τους
να μην τους λείψει η ανάμνηση
ούτε και η μνήμη της αγάπης τους.

Μα εγώ ξανάστησα μπροστά μου
̶ ανόμοια και ασύγκριτα ̶
την Παναγιά την Παμμακάριστο
την Κωνσταντινουπολίτισσα,
από το Fethiye του πέμπτου λόφου
τη μουσαφίρισσα
με τα μάτια τ’ αμυγδαλωτά
και τα στενόμακρά της δάχτυλα
που συντροφιά με τα ανείπωτα
και τον καϋμό της Ρωμηοσύνης
στο Διπλοφάναρο παραγρυπνάει

ανάμεσα στα χρώματα
και τις φωτοσκιάσεις της ανατολής
με συντροφιά το καθημερινό φιλί μας.

 

Ιόλης Μήλλα, Μονή Παμμακαρίστου, Νεκρικό παρεκκλήσιο.