Σύνοψη: «Χαίρε Ραββί», «…τρις απαρνήσει με», «…παρελθέτω απ’ εμού…», «Συ είπας», «Ηλί, Ηλί λαμά Σαβαχθανί!». Όρος των Ελαιών και Κήπος της Γεσθημανή. Τόπος απάρνησης και προδοσίας. Και της τελευταίας Προσευχής. Κρανίου Τόπος ή Γολγοθάς. Τόπος του Μαρτυρίου. Όπου και ο Θεός αβοήθητος. Και αγρός του Κεραμέως ή Αγρός του Αίματος ή ακελδαμά. Με κόστος το αντίτιμο για ένα παγωμένο φιλί. Ο άδειος Σταυρός της αποκαθηλώσεως. Και η αζωγράφιστη στους αιώνες μαύρη συκιά με την αγχόνη.
Ο Ίων Δραγούμης, 1880 (Αρχείο Ι.Δ. στην ΑΣΚΣΑ)
Κυριακή, 19
Γαλήνη σάν της Kυριακῆς πού λείπουνε ὅλοι
σ' ἔνα δωμάτιο πού τοῦ ἀφαίρεσα τά αίσθήματα.
Πλανιέται κάποια πιθανότητα θανάτου
ὑπέροχου μέ σκαλιστές ἐπάνω στό γυαλί ὀρχιδέες.
Bοή σέ ἀπόσταση μηνῶν ἀκόμη, ἀλλά
διακρίνονται ἤδη τά ρουθούνια κόκκινα πού πολύ
θέλουν ποτέ πιά νά μήν εἶσαι.
Οδυσσέα Ελύτη, από το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»
Από τις 19 Απριλίου του μακρινού 1959 έχουν παρέλθει εξήκοντα και τρία συναπτά έτη. Θερμώς με συλλυπούμαι σήμερα. Κατά την μεταγραφή των στοιχείων μου, από το ληξιαρχείο Αθηνών στο Μητρώο Αρρένων του ευάνδρου Βογατσικού με αριθμό μητρώου 12, το επώνυμό μου μεταγράφηκε λανθασμένα με δύο γάμμα (αυτό το υπαινικτικό γράμμα του αλφαβήτου ψωμοτύρι του σημερινού νεοέλληνα που συνηχεί με αποκριάτικη χοντράδα και ξόρκι ευγονίας). Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια που χρειαζόταν σε υπηρεσίες του Δημοσίου, οργανισμούς, Τράπεζες κτλπ να υποβάλλω τη φοβερή υπεύθυνη δήλωση (εν γνώσει των συνεπειών του νόμου πάντοτε) πως «ο Τσίγκας με γάμμα κάπα και ο Τσίγγας με γάμμα γάμμα αποτελεί ένα και το αυτό πρόσωπον». Κάποτε αυτό λύθηκε ως εκ θαύματος αλλά στον πάπυρο του πτυχίου μου έχει αποτυπωθεί με double γάμμα. (Άλλο οι γραμματείες κι άλλο η απλή λογική).
Ξεσηκώνω από τα συμβάντα της 19ης Απριλίου στην ιστορία του κόσμου:
Στις 19 Απριλίου 1824 πεθαίνει στο Μεσολόγγι ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρόνος Μπάιρον ή άλλως Λόρδος Βύρων, ο μέγας ρομαντικός ποιητής και μείζων Φιλλέλην. Την ίδια ημερομηνία, το 1943, συμβαίνει η αιματηρή εξέγερση στο Γκέτο της Βαρσοβίας όσων δεν ήθελαν να πεθάνουν στα κρεματόρια του παράφρονος Γερμανού. Επίσης, στις 19 Απριλίου του 1965, αποφασίζεται από τους Τούρκους η απέλαση 6.000 Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη που έφεραν την ελληνική υπηκοότητα (το επίσημο ψυχορράγημα του Ελληνισμού μέσα στην τουρκιά!).
Και στα (καρμικά, σημαδιακά) καθ’ ημάς:
Στις 19 Απριλίου του 1901 ο εικοσιτριάχρονος Ίων Δραγούμης σημειώνει στο Τετράδιο με αριθμό 6: Je suis peuplé de femmes. (Κατοικούμαι από γυναίκες). Tο 1959 το αρχείο του παραδίδεται, μέσα σε δυο ξύλινα μικρά σεντούκια, τακτοποιημένο από τον αδελφό του Φίλιππο Δραγούμη στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη (σήμερα ανήκει στην ΑΣΚΣΑ-Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα) με τον όρο να ασχοληθεί με αυτό «η επόμενη γενιά»…
Είμαι θαρρώ ένας της «επόμενης γενιάς» και σεμνύνομαι που …διάλεξα τον εαυτό μου για το εγχείρημα αυτό (στο μέτρο των δυνατοτήτων μου και που μου αναλογεί). Το παρήγορο είναι πως η οικογένειά μου ακόμα συνεχίζει να με ανέχεται σ’ αυτήν την σκληρή «φροντίδα»…
Ταύτα και μένω.
