Υπόγειοι παρατονισμοί κ.α.

 

 

Σε πέντε μέρες πια θα μάθουμε κι εμείς οι δύσμοιροι οι σαλονικιοί τι εστί πολιτισμός μετρώντας τέσσερις δεκαετίες από την τρύπα του Κούβελα και τα πρόωρα εγκαίνια του Τσίπρα μέχρι την πραγματοποίηση του ονείρου. Μιάμιση γενεά μας πήρε. Δεν το λες και λίγο…

Νέα Ελβετία-Αγία Σοφία πλέον σε 12 λεπτά και με σταθμούς λουστρίνια. Κάποιους κανονικά μουσεία. Όσοι έχουν πάει βόλτα με το μετρό χωρίς οδηγό, βλέπουν εκεί κάτω μια άλλη πόλη να τους περιμένει πλέον. Αναπάντεχη, εκπλήσσοντάς τους ευχάριστα.

Καλοδεχούμενα όλα αυτά και ανακουφιστικά. Θα παρακαλέσω όμως τους υπευθύνους να εκπαιδεύσουν τα μηχανήματα με την gοogle εκφώνηση των σταθμών να διορθώσουν μια …παραφωνία. Ας μάθουν της δίδος Τεχνητής νοημοσύνης λίγα ελληνικούλια. Διότι καρα-επιβεβαίωσα πως η φωνή που αναγγέλλει τους σταθμούς ονομάζει την Βούλγαρη …Βόλγαρη και της 25ης Μαρτίου …25ης Μάρτιου. 

Σκέφτομαι μην, εκεί στα βαθιά, η ηλεκτρονική φωνή απεργάζεται να ξεφουρνίσει καμιά Πάπαφη ή καμιά (Θεός φυλάξοι) Αγία Σόφια. Κι έχουμε ξανά τίποτα μαλλιοτραβήγματα και δράματα.

 

 

 

Ημερολόγιο Τετάρτης 13.11.2024

 

Ο ποιητής είναι βουνό μέσα στη θάλασσα

Μαρία Βλαχοδήμου

 

 

[…] Από πού έρχονται αυτές οι λέξεις, από πού έρχεται το ποίημα;». Αναρωτιόμαστε, δικαίως, αφού εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια πλήρως αναπτυγμένη διανοητική μηχανή ή ακέραιο συναισθηματικό κόσμο σύμφωνα με τα δεδομένα της ιατρικής διάγνωσης και τις αποφάνσεις των νευροψυχολόγων με τις διαγνωστικές τους κλίμακες. Τολμώ να αναρωτηθώ όμως: Είναι ακέραιος  ο εσωτερικός κόσμος των ποιητών; Μήπως και ο αληθινός ποιητής, ψυχικά ακρωτηριασμένος συχνά, σε πνευματική απόγνωση και σε μόνιμη αγωνία και μέσα σε συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης, δεν αντλεί από κάποιο σχεδόν μεταφυσικό  «πηγάδι» τις δυνατές, τις καίριες, τις σπάνιες,  τις απαστράπτουσες, τις θάλλουσες και κάποτε τρομερές λέξεις του;

[…] Νιώθω μετέωρος μπροστά στα μικρά αυτά ποιήματα της Μαρίας, τα χαϊκού της αγάπης, τα σχεδόν ερωτικά προς τη μητέρα επιγράμματα, με την αθωότητα, την απλότητά τους, την πληρότητά τους, τα υποδόρια θαυμαστικά τους, τις ανατροπές τους, την καινούρια νοηματοδότηση των ορίων του κόσμου. Αποστάγματα εμπειριών και τραυμάτων με νίκες και με ήττες μιας πορείας βασανιστικής.

 

[...] 

Είσαι ο πανσέληνος

τι είναι ο πανσέληνος;

 

άμα μ’ αγαπάς

Από την αναρθρία στην βαθμιαία κατάκτηση μιας γυμνής, ανεπιτήδευτα αποδομημένης γλώσσας έξω από γραμματικούς κανόνες, κι από κει στο «υβριδικό» ποίημα. Για την ακρίβεια στην αληθινή ποίηση αφού το αποτέλεσμα σφοδρά μας συγκινεί. Με τις αυτοματικές και ιαματικές λέξεις, τις εύχαρεις στερεοτυπίες που ηχούν σαν νανουρίσματα ή ξόρκια. Τις καταφατικές προτάσεις, τη σθεναρή διατύπωση βεβαιοτήτων, την επίκληση της αγάπης με ότι αυτή εκφράζεται. Με τον θαυμασμό απέναντι στη Δημιουργία.

Αξεχώριστα. Το ποιος ο  άγγελος και ποιος ο γλάρος, ποιος σπίτι και ποιος βουνό, ποιος θάλασσα και ποιος ουρανός, ποιος φεγγάρι και ποιος ποιητής,  μπροστά στην μόνιμη  έκπληξη μιας αθώας ψυχής.

Όλα χωρίς επίθετα. Μόνο με ουσιαστικά. Γιατί ΜΟΝΟΝ αυτά έχουν σημασία στη ζωή… 

 

 

 

Μιχάλης Γκανάς (1944-2024)

 

 

                                                                            φωτ. Ν.Τ.

 

Νὰ μὲ θυμᾶσαι – βασιλικά νὰ τρίβεις στὶς παλά
μες σου γιὰ νὰ θυμᾶσαι – καί δάκρυα πολλά νὰ
χύνεις ὅταν μέ θυμᾶσαι ὅταν σημαίνει Ναύπα-
κτος – Ἀράχοβα-Δεσκάτη – ὅταν περνᾶς Γαλήνης 18
– πού δέν περνᾶς – νά μέ θυμᾶσαι – ἐκεῖ χαρτιά
μισογραμμένα – παιδιά ποὺ μεγαλώνουν – Ἠλίας –
Γιάννης – τά παιδιά μου – ἐκεῖ παράπονο Ἐρμιόνη
– περαστικός Μιχάλης καὶ Χρῆστος τῶν χρωμά
των - βασιλικά νὰ τρίβεις γιά νά μέ θυμᾶσαι ὅταν
σημαίνει Σάββατο – Μαυρομιχάλη 8 ὁ Φίλιπ-
πος μαζί μας – ἄχ Γεωργία
ἄχ Γεωργία – Γιάννη – Ἕκτορα
– Νίκο –Γιώργο – νά τούς πεῖς... – νά μέ θυμᾶστε
– Ὀβρένοβιτς και Παυσανίου – ὅπου πᾶτε μέ Πόπη
καί Μυρσίνη καὶ Γιαννάκη – καί μή μοῦ γράφεις
– δέν σκέφτεσαι ἐμένα ὅταν γράφεις – σκέφτεσαι
αὐτό πού γράφεις – κι ἐγώ ζητάω μνήμη – πεινάω
μνήμη καί διψάω μνήμη – καί μή σᾶς βγάλω
ἀπ’ τή ζωή σας – δέν τό θέλω ἐσύ τό θέλησες
– θυμήσου – χωρίς ἐσένα δέν ὑπάρχω – χωρίς ἐμᾶς
εἶστε μειοψηφία (ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ) χωρίς ἐσᾶς ὀστά γεγυ-
μνωμένα – καί μήν ἀκοῦς πάνω καὶ κάτω κόσμος –

 εἴσαστε ἡ πατρίδα μας κι ἐμεῖς ξενιτεμένοι.

 

                                                                                                Από τη συλλογή Παραλογή (1993)