Η "μέσα" και η "έξω"...

Την ακούσα πρωί να γρυλίζει κοιτάζοντας μέσα από το τζάμι προς τα έξω. Είχε ορθώσει την τρίχα της θυμωμένη.  Προσπαθούσε να τρομάξει την απειλή που είχε τη μορφή μιάς άλλης γάτας. Η άλλη πάλι είχε μακάρια καθίσει πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα κι απολάμβανε τον εκνευρισμό της. Ίσως με το μυαλό της να είχε ήδη μπει μέσα διαπερνώντας το τζάμι  και έγλειφε μέχρι κεραίας  το γεμάτο πιάτο της ...εσώκλειστης. 

Ένα τζάμι φράχτης όμως τις χωρίζει σθεναρά. Δυό κόσμοι οριοθετούνται. Ένας κόσμος -"ο από κει", "ο έξω", "ο άλλος" /άθλιος ή τρομερός- επιθυμεί διακαώς να μπει. Ένας άλλος αμύνεται με τρόπο αστεία υστερικό.

Βολεύτηκα για ελόγου μου να σκέφτομαι πως τίποτε δεν συνέβαινε και πως η απ' έξω "απλώς λιάζεται!". Η γάτα μου όμως δεν κατάλαβε τίποτα όταν της το ανακοίνωσα (καταλαβαίνει ακόμα ελληνικά!). Συνέχιζε να μένει τσιτωμένη. Η άλλη μακαρία (εκεί μπάστακας!)

Τελικά πήρα και της διάβασα ένα παραμύθι που βρήκα στην εφημερίδα (στη γάτα μου αρέσουν τα παραμύθια...):

«Με τους Σύριους να καπνίζουν κατά μέσο όρο περισσότερα από 1.000 τσιγάρα ετησίως, η κατανάλωση προϊόντων καπνού στη Γερμανία θα μπορούσε να αυξηθεί κατά τουλάχιστον 810 εκατ. Τσιγάρα», λέει ο αναλυτής της Morningstar Φίλιπ Γκόραμ. 

Ωστόσο τα οφέλη στα οποία προσβλέπουν οι καπνοβιομηχανίες ενδεχομένως θα επηρεαστούν από την περιορισμένη καταναλωτική δύναμη των μεταναστών, κάτι που θα τους οδηγήσει στην κατανάλωση λαθραίων τσιγάρων ή προϊόντων απομίμησης".

Στη τελευταία παράγραφο η γάτα μου έκανε επανάσταση. Πήρε φόρα και καρφώθηκε με δύναμη στο τζάμι για να τρομάξει την άλλη. 

Είχαμε κλάματα και αίματα...

«Με τους Σύριους να καπνίζουν κατά μέσο όρο περισσότερα από 1.000 τσιγάρα ετησίως, η κατανάλωση προϊόντων καπνού στη Γερμανία θα μπορούσε να αυξηθεί κατά τουλάχιστον 810 εκατ. Τσιγάρα», λέει ο αναλυτής της Morningstar Φίλιπ Γκόραμ. Ωστόσο τα οφέλη στα οποία προσβλέπουν οι καπνοβιομηχανίες ενδεχομένως θα επηρεαστούν από τη περιορισμένη καταναλωτική δύναμη των μεταναστών, κάτι που θα τους οδηγήσει στην κατανάλωση λαθραίων τσιγάρων ή προϊόντων απομίμησης. Πηγή: www.lifo.gr

"Πεταλούδες"...

kathimerini

Το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 και την νικηφόρα για τους έλληνες έκβαση του πολέμου εκείνου, σκίασε η σύντομη και ατυχής αναμέτρηση με τα στρατεύματα των Nαζί  που ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1941 κι έληξε με την εισβολή των γερμανών -τρεις όλο κι όλο  εβδομάδες μετά- στην Αθήνα, στις 27 Απριλίου. Η μαύρη περίοδος της κατοχής που θα επισώρευε δεινά μεγάλα για τον χειμαζόμενο λαό ξεκινούσε.

Αυτές τις μέρες βλέποντας τα -πλούσια είναι αλήθεια- αφιερώματα στη επέτειο, ξεχώρισα μια πληροφορία που συγκράτησα από κάποιο ντοκυμαντέρ. Στην Λάρισα λοιπόν, σε έναν περιφραγμένο με συρματόπλεγμα χώρο και χωρίς καμιά άλλη στρατοπεδική οργάνωση, δημιουργήθηκε από τους γερμανούς το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης σε ελληνικό έδαφος. Σ' αυτό καταχωνιάστηκαν περίπου 1.100 κρήτες στρατιώτες αιχμάλωτοι του μετώπου που δεν τους επιτράπηκε να επιστρέψουν στην Κρήτη. Τους κράτησαν εκεί με σκοπό την εξόντωσή τους. Κοντά τους έφεραν σύντομα και τους κρατούμενους κομμουνιστές της Ακροναυπλίας. Από το κολαστήριο αυτό, εξ αιτίας της πείνας, των ασθενειών και των άθλιων συνθηκών κράτησης, σώθηκαν μονάχα οι μισοί -και λιγότερο-  κρήτες. Εντύπωση μου προξένησε πως οι κρατούμενοι στο στρατόπεδο αυτό αποκαλούνταν ειρωνικά ..."πεταλούδες". Και τούτο γιατί μην έχοντας ρούχα παρά κουρέλια πάνω τους, έδεναν την χακί ή τη γκρι κουβέρτα  στο λαιμό ώστε νά προστατευτούν από το κρύο και τη βροχή και να κρύψουν τη γύμνια τους, μοιάζοντας έτσι με πελώριες πεταλούδες [που ως γνωστόν έχουν περιορισμένο -βραχύτατο- βίο].

Μην βρίσκοντας σχετική φωτογραφία να συνοδέψω την "ανάρτηση" πέτυχα στο διαδίκτυο μια εικόνα από το Hotspot των ελαιώνων της Μώριας στη Λέσβο. Αυτή είναι η κατάσταση υπό βροχήν...

Κι όπως λέει ο βαθύς Σάββας (Σαμπετάϊ)  Μιχαήλ "Το Αουσβιτς δεν είναι μια υπόθεση από το παρελθόν. Βρίσκεται μπροστά μας. Ανήκει στο μέλλον..."  Η απίθανη σημερινή στάση των Ευρωπαίων απέναντι στους πρόσφυγες τον δικαιώνει αργά μα σταθερά.


ΥΓ. Συγγνώμην που σας χάλασα την γεμάτη περηφάνεια  γιορτή...

Το ...μαλθακό και το γενναίο «όχι»*

Με αφορμή την επέτειο του "ΟΧΙ", μικρή-πικρή  προσέγγιση της ελληνικής δυστοπίας, μέσα από τον στοχαστικό και ωραίο λόγο του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου**

(από  κείμενα που τυπώθηκαν …είκοσι χρόνια πριν!!!)

[…] Με την παντιέρα κουρέλι και τη χολέρα να κόβει βόλτες εκεί που ηχούσαν κάποτε τραγούδια. 

 Γιατί παρατήσαμε το τιμόνι στην Αδιαφορία.

 Γιατί σαϊτέψαμε από ανία το ερημικό πουλί που κάθισε κάποτε στη πρύμη μας.

Αρχαίες ιστορίες, μοντέρνες όμως οι συνέπειες.

 

Αλέξανδρος Αλεξανδράκης Ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν

[…] Όχι λοιπόν για να μας αναγνωρίσουν οι άλλοι ως ισότιμο μέλος της «πεπολιτισμένης» Ευρώπης, αλλά για να μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σαν Έλληνες (και Όχι σαν μια κακομοιριασμένη μάζα καρπαζοεισπρακτόρων φανφαρώνων) χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τη ελληνικότητά μας εκεί όπου την πραγματοποίησαν εκείνοι των οποίων θέλουμε να λεγόμαστε απόγονοι, αντί να την αναζητούμε εκεί όπου αναζήτησαν την γερμανικότητά τους εκείνοι που πριν από μισό αιώνα κατέστρεψαν και κατασυκοφάντησαν τη Γερμανία.


[…] Τα σύνορα βέβαια δεν καταργούνται. Αλλά τα σύνορα (πρέπει να) ορίζουν μια εστία, Όχι μια φυλακή ή ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Υπερασπίζεται κανείς την εστία του, όχι τη φυλακή του. Κι ένας τόπος γίνεται φυλακή, στρατόπεδο συγκεντρώσεως ή τρελοκομείο όταν ως μόνη εναλλακτική απάντηση στον λιπαρό καταναλωτισμό επικρατούν οι πάσης φύσεως λιτοδίαιτοι χομεϊνισμοί.


[..] Αν είναι, λοιπόν, να επιβιώσουμε, να επιβιώσουμε σαν άνθρωποι, Όχι σαν τρωγλοδύτες. Πεθαίνει κανείς για κάτι για το οποίο αξίζει να ζει – αυτή είναι η αντίφαση που μάς ορίζει κι αυτή είναι και η μόνη "εθνική μας ταυτότητα". Η οποία βέβαια δεν κινδυνεύει από την αμερικάνικη ή την ιταλική μουσική αλλά από τον κυρίαρχο "ήχο της Ομόνοιας" :  από τον ελληνικό μηδενισμό που υψώνει πολυκατοικίες, από τα δολοφονικά Σαββατοκύριακα τού Τίποτα, από το καλπάζον ψέμα που το λέμε τώρα "παραμύθιασμα" συκοφαντώντας τα παραμύθια – η "εθνική μας ταυτότητα" κινδυνεύει από τον γιάπη, τον μάγκα και τον χούλιγκαν που αναδύονται στα σπλάχνα της.

(ξαναδιαβάζοντας τον Λορέντζο Μαβίλη, δηλαδή τη ζωή και τον θάνατο τού Λορέντζου Μαβίλη : Να πεθάνεις για κάτι που ν' αξίζει σημαίνει πρώτα - πρώτα να βρεις κάτι που να σε κάνει να ζήσεις. Μια πατρίδα – o altra cosa).

Αποσπάσματα από το μικρό βιβλίο με "Άνθρωπος στη θάλασσα –Συνειρμοί και προκηρύξεις" του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία 1995. [ Πιο συγκεκριμένα από τα κείμενα:  «Βρυκόλακες», «Λόγος υπέρ πατρίδος» και «Επίλογος»].

photo:N.T.

* Μαλθακό, γενναίο με το νόημα που λαβαίνουν τον "Επιτάφιο του Περικλέους" [ ( ...) άνευ μαλακίας, (...) ελεύθερον το εύψυχον).

**Το καινούργιο κάνετε ΚΛΙΚ ΕΔΩ--> τεύχος (20) του περιοδικού «Πανοπτικόν», που εκδίδει μετά κόπων & βασάνων ο φίλος Κώστας Δεσποινιάδης, είναι αφιερωμένο στον σπουδαίο εκδότη, ποιητή, δοκιμιογράφο και διανοητή Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο.