Τώρα (και) η Θεσσαλονίκη…

 

…στην καρδιά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

 

 

Αν η μισή μου καρδιά 

βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα

η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται.

Ναζίμ Χικμέτ 

(μτφρ. Γιάννης Ρίτσος)

 

…κάθε γεγονός που λαμβάνει χώρα γύρω μας, από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τις ανατολικές ακτές της Μεσογείου, μας αφορά άμεσα. Η θέση του Καραμπάχ στις καρδιές μας είναι η ίδια με τη θέση της Γάζας στις καρδιές μας. Ακριβώς όπως δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ της Βοσνίας και του Χαλεπίου, της Τρίπολης και της Βαλχ (σ.σ. αρχαία Βάκτρα), της Θεσσαλονίκης και της Μοσούλης, βλέπουμε τις δικές μας αρχαίες πόλεις και την Ιερουσαλήμ το ίδιο…

       Φαντάζομαι οι δραστήριοι Έλληνες πρέσβεις όπως και ο ΥΠΕΞ ακούνε και διαβάζουν. Το ίδιο και οι Ευρωπαίοι εταίροι και σύμμαχοι… Η Γαλάζια Πατρίδα, η Τουρκία της καρδιάς (τους) απλώνει σαν αμοιβάδα από Αδριατική μέχρι Κίνα. 

        Σαν όνειρο, που για κάποιους θα σταθεί εφιάλτης.

 

 

 

Χρήστος

 

Σφίγγει ο κλοιός·

τανάλια

που συνθλίβει.

Βασίλης Ιωαννίδης,

 Κρύπτης Θυμίαμα

 

Να επιστρέψουμε σε μια αιωνιότητα· εκεί όπου θα κατοικεί η παιδική μας ηλικία. Αυτό σκέφτηκα καθώς ο μεγαλύτερος  από «τα παιδιά» της φωτογραφίας, ο Χρήστος Κ. Βαϊνάς (γεν. 1948), από χθες «δεν είναι»… Μας χώριζαν έντεκα χρόνια, συναντήθηκαν συχνά οι δρόμοι μας (όχι μονον οι επαγγελματικοί) με αλληλοσεβασμό και αγαπητικά. Διέγραψε αξιοπρεπή κύκλο στην καριέρα του ως νευρολόγος-ψυχίατρος. Στη ζωή του σκαρφάλωσε «από πολύ κάτω», υπέφερε με στωικότητα και εγκαρτέρηση απερίγραπτη μιαν απώλεια δυσβάστακτη.  «Μάχιμος» ως πριν λίγους μήνες, προτού αφεθεί («παραιτηθεί»…), είχε παρηγορηθεί για πολλά χρόνια με τους δυο γιους του που μεγάλωναν,  μ’ ένα μικρό λαχανόκηπο στο σπίτι της πεθεράς του και τελευταία με τον μικρό του εγγονό. 

Υψώνω ένα ποτήρι για κατευόδιο Χρήστο!

 

 

 

 

 

Στεφάνι από ζάχαρη για το Πολυτεχνείο

 

 

Μια τρύπα στον τοίχο από γυαλί

Έδειχνε το παρελθόν. Πίσω μου

Έβλεπα πια 50 εορτασμούς. Πενήντα επετείους

Μισού αιώνα δρόμος φαινόταν εκεί στον καθρέφτη

Το «Πολυτεχνείο μας» και ποιοι το καρπώθηκαν

και ποιοι το νέμονται ακόμα.

(Και ποιοι τις ξινήθρες και τα πικραμύγδαλα…)

Λευκό στεφάνι και κόκκινη κορδέλα.

Σαν Χριστούγεννα

Όμως η φωνή του αναρχικού εκφωνητή Παπαχρήστου: «Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες… Δεν θα σηκώσετε το όπλο! Πώς είναι δυνατό να πυροβολήσετε τ’ αδέρφια σας;;;…Αδέρφια μας  στρατιώτες…»

Ακούγεται σαν Πάσχα.

Σαν παντοτινή Μεγάλη Πέμπτη που δεν ελπίζει σε Μέγα Σάββατο.