Ωδή εις εφοριακόν υπάλληλον Χαλκίδος

 

Η κ. Τ. πάντως, φαίνεται να έχει υψηλές γνωριμίες και να απολάμβανε ειδικής μεταχείρισης. [...] η προϊσταμένη της ΔΟΥ Χαλκίδας, ορίστηκε επικεφαλής, με απόφαση του Γιώργου Πιτσιλή, πριν από περίπου έναν χρόνο και μάλιστα με «ειδική Αιτιολογία του Διοικητή της ΑΑΔΕ». Επιπρόσθετα, τον περασμένο Φεβρουάριο, η διευθύντρια της ΔΟΥ Χαλκίδας είχε βραβευθεί από τον υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Βασίλη Σπανάκη και τη Βουλευτή Ευβοίας Κωνσταντίνα Καραμπατσόλη, στο πλαίσιο εκδήλωσης του Τμήματος Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας του Οικονομικού Επιμελητηρίου, «για το σημαντικό έργο που επιτελείται στην εν λόγω Υπηρεσία».

(οι εφημερίδες) 

 

          Απέναντι από το "Κόκκινο σπίτι" της Χαλκίδας  

                (Σκίτσο Πέτρος Χριστούλιας)

 

Κυρά μου της ΔΟΥ σε είδα

Να τσεπώνεις στη Χαλκίδα

Τα Ευρώ τα μαρουλάκια

σε ωραία φακελάκια.

 

Ευχαριστιών γαρ η ημέρα

δώρα λάβαινες κει πέρα

ρεύματα τρελά περνούσαν

και τη γέφυρα κουνούσαν

 

Εφορίας την τσιμπίδα

Μέρα νύχτα στη Χαλκίδα

ουδείς δύναται αποφύγει

(Κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει...)

 

Βδέλλες, τρωκτικά και σκύλοι

Τρωγοπίνουνε οι φίλοι

Έπιασαν υπερωρίες

Κάνουν αγαθοεργίες.

 

 

 

 

Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης...

 

 

ΒΟΝΙS ΟΜΝΙΑ ΒΟΝΑ

(Για τον καλό όλα τα πράγματα είναι καλά)

 

Σήμερα θα γιόρταζε αν ζούσε. Στη μνήμη της —για τα τέσσερα χρόνια από την εκδημία της— αυτή η έκδοση των μεταφρασμένων ποιημάτων του Γέιτς. BONIS OMNIA BONA.

Πέθανε προτού μπει στα ογδόντα. Στη μνήμη μου παραμένει εικοσιπέντε. Έρχεται με το λεωφορείο των Αθηνών μέσω Κοζάνης στις πεντέμισι.  Καμιά φορά δεν έρχεται «γιατί κάτι  τυχαίνει». Και δεν υπάρχει τρόπος να ειδοποιήσει.

Ωστόσο, περιμένω εκεί από τις τρεις. Δεν με νοιάζει σήμερα παιχνίδι ή παρέα. Οι γύρω άνθρωποι μ’ αφήνουν αδιάφορο. Είμαι κάτι μεταξύ Θεού και ανθρώπων, μεταξύ μονάρχη και υπηκόων, ζω μια ευδαίμονα μοναξιά. Και περιμένω από τις τρεις. Σε μια μοσχοϊτιά ο καιρός και οι άνθρωποι έχουν μετατρέψει τον κορμό στο σημείο που …τριχάζεται, κι όπου το ένα χοντρό κλαδί έχει κοπεί, φιλόξενες συνθήκες. Μπαίνω στην πρόχειρη φωλιά-παρατηρητήριο και κρεμώ τα πόδια μου έξω. Κοιτάζω μονάχα το δρόμο και στήνω αυτί για θόρυβο μηχανής ή κορνάρισμα.. Όταν έρχεται σημαίνει ανάσταση χωρίς να χτυπούν καμπάνες. Φοράει καινούργια ρούχα, μυρίζει ωραία πάνω της το κάθε τι, προσέχω το μικροσκοπικό ρολόι στον καρπό. Αδιάφορος πια ο χρόνος τις επόμενες τρεις ή τέσσερις μέρες-διακοσμητική υπόθεση στην αιωνιότητα που ζω. Στην τσάντα της, απαραιτήτως, τα «Old Νavy-Παπαστράτος» και αρωματικά χαρτομάντηλα  tempo.

Έχω σβήσει μέσα μου τη λύπη για όλες τις φορές που αναχωρεί επιστρέφοντας «στην υπηρεσία» ή το πένθος μου όταν δεν έρχεται. Έζησα πολλούς τέτοιους θανάτους μαζί της ώστε και τούτη η φυγή της μού φαίνεται προσωρινή.

Πρέπει να πάω να ξαναβρώ εκείνο το δέντρο και να περιμένω.

 

 

 

Περί βιβλίων... περί «κολυμπήθρας» εξαγνισμού...

 

 

Γυναίκες με την παραδοσιακή περιβολή των Αραβικών χωρών (η «ταυτότητα»! Αχ η «ταυτότητα»! Το πολιτιστικό σημαίνον…). Μαντήλα αλλά και φερετζέ, ριχτό ρούχο,  κινούνται μέσα σε μια μοντέρνα κατασκευή, μια υπενθύμιση οντά υποδοχής, περιποιούνται τελετουργικά άντρες προσφέροντάς τους σερμπέτια, λουκούμια, καφέδες. Σε κάποιους προτείνουν ένα λιβανιστήρι που αναπέμπει μυρωδάτους καπνούς κι εκείνοι με μια κίνηση κυματιστή του χεριού πάνω από το θυμιατό εισπνέουν τον ευωδιαστό αναθρώσκοντα καπνό. Το σκηνικό μοιάζει με business class  θέση στο αεροπλάνο ή  luxury comfortable rest room για VIP σε αεροδρόμιο του κόσμου.

Πρόκειται όμως για το περίπτερο της τιμώμενης πόλης στη 20^η Διεθνή Έκθεση του Βιβλίου Θεσσαλονίκης, της Σάρτζα, που αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Ντουμπάι-Σάρτζα-Αϊμάν μέλους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη πόλη, σε κρατίδιο που συνεισφέρει με 7.8 στο ΑΕΠ των Εμιράτων (μια χώρα με μόλις 234 τ. χλμ. έκταση), ανακηρυγμένη από τον ΠΟΥ ως Υγιής πόλη, Πόλη του πολιτισμού, Πόλη του βιβλίου, Πολιτιστική πρωτεύουσα. Έχει λάβει και άλλα συναφή πρωτεία.  Οργανώνονται και biennale εκεί. Aυτά η βικπαίδεια.

Για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στο κρατίδιο όπως έχουν καταγγείλει επανειλημμένα οι Διεθνείς οργανισμοί (ανελευθερία,  κατάργηση των δικαιωμάτων των γυναικών, εξαφάνιση της πολιτικής διαφωνίας (με απαγορεύσεις, διώξεις και φυλακίσεις)  κλπ. δεν γράφει η βικιπαίδεια.

Μίλησε όμως ο Θανάσης Τριαρίδης με αφορμή τη παρουσίαση του βιβλίου του «Εμείς θα ανεβάσουμε τους ανθρώπους στα τρένα στο επερχόμενο Άουσβιτς», καταγγέλλοντας το «πλυντήριο» όπως πολύ σωστά είπε που έγινε με τη συγκεκριμένη επιλογή της Οργανωτικής επιτροπής/Διοίκησης της ΔΕΒ. Αντιγράφω από το fb του Θανάση Τριαρίδη μερικά από αυτά που είπε  στην εισαγωγή της παρουσίασης του βιβλίου του:

[…]  Τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά από μέρους της ΔΕΒΘ; Και ποιος αποφάσισε πως τιμώμενη χώρα σε μια έκθεση βιβλίου είναι μια χώρα που το πολίτευμά της είναι η απόλυτη μοναρχία και που ελέγχεται για τέτοιες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Γιατί γίνεται ετούτο το πλυντήριο; Μήπως κάποιοι πιστεύουν πως η «ανάγκη για το άνοιγμα νέων αγορών» δικαιολογεί αυτά τα ρεζιλίκια; Και γιατί όλα αυτά να γίνουν στην πλάτη των βιβλίων μας;

Λατρεύω τους Αραβες, έχω γράψει δεκάδες κείμενα που ονομάζουν τον αραβικό πολιτισμό ως έναν από τους σημαντικότερους πολιτισμούς της Ιστορίας. Αλλά ως συγγραφέας και άνθρωπος του βιβλίου δεν διανοούμαι να "τιμήσω" καμία χώρα που καταγγέλλεται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τελεία και παύλα. Και θα διαβάζω την δήλωσή μου αυτή σε κάθε εκδήλωση που λαμβάνω μέρος.

Και προς την ηγεσία της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου: Τιμήστε όσους παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα τη εξαιρέσει εμού. Εγώ στα βιβλία μου που παρουσιάζονται, σε όλα τα γραπτά μου, στα είκοσι χρόνια που βρίσκομαι στην Έκθεση Βιβλίου και σε όλη μου την γενικότερη ζωή μου είμαι από την άλλη πλευρά - την πλευρά των διωκόμενων.

Εννοείται πως συμφωνώ -και προσυπογράφω- άχρι κεραίας.