"Τί μένει από την ομορφιά;"

Γράφει ο Ζιλλ Ορτλίμπ, στο ένα από τα δυό  αφηγήματα   του βιβλίου, στην "Επισκοπή" :

[…] Κλονισμένος κι από τους σεισμούς, καταστράφηκε, ξανακτίστηκε τριγύρω, ύστερα επεκτάθηκε για να γίνει μοναστήρι: αυτός ο μικρός κακομπαλωμένος και παράμερος ναός (κομμάτια από τις μετόπες εξόριστα ως ένθετα στηρίζουνε τους γύρω τοίχους), πλημμυρισμένος από αγκάθια και χόρτα άγρια (αν κι εφόσον μπορεί ένα χόρτο να είναι άγριο) στέκει ακόμα ορθός ανάμεσα στους αιώνες, όπως η γλώσσα του Αισώπου  ή του Ομήρου: ευμετάβολη και μετεμψυχωμένη  ̶  επιμένει ωστόσο και μιλιέται ακόμη […].

Πόσο δίκηο έχει ο ...γάλλος (μα είναι;) με αυτά τα θαυμάσια ελληνικά  του που μας κάνουν να χαμηλώνουμε μάτια και μπόι... 

Αν και εφόσον μπορεί ένα χόρτο να είναι άγριο [!!!]

Τα προσέχω τα ("άγρια") χόρτα του Μαΐου:  Χρώματα ευγενικά, χωρίς καμμια ξιπασιά, τίποτε έξαλλο επάνω τους, όλα τους μετρημένα. Με αγόγγυστη επίγνωση του σύντομου τέλους. Σαν τις λεπτουργηματικές λέξεις- σφραγιθόλιθους σε "παιδεμένο" ποίημα. Άνθη βραχύβιας και σπάνιας ωραιότητας που   κρατούνε τόν θάνατο και το χώμα σε απόσταση από εμάς μένοντας αυτά με αυτοθυσία σκαλωμένα πάνω τους...

 

Ματιά και γραφή "ξένων"

   

["Φιλελληνικά"...] 

Δεκαετία του '60. Αμερικανική Γεωργική Σχολή  Θεσσαλονίκης. Το γαϊδουράκι του Προέδρου Λίντον Τζόνσον.  Φωτ. Ρόμπερτ Μακέιμπ [Greece, Images of an Enchanted Land, 1955]

 [...] Μόνο η σιωπή και η έλλειψη κάνουν τον κόσμο ακουστό; Από τότε που χάθηκαν σχεδόν όλα τα γαϊδούρια, θα 'λεγε κανείς πως βουβάθηκαν οι Κυκλάδες ̶ αν εξαιρέσεις τη μετάδοση του εσπερινού με τα μεγάφωνα, τον επίμονο βόμβο των εντόμων, τη σειρήνα του πλοίου που πιάνει στο λιμάνι και το κλάξον του λεωφορείου που προειδοποιεί δεόντως για την άμεση αναχώρησή του. (Για να αρκεστούμε στους καλοκαιρινούς θορύβους ̶ οι μήνες του χειμώνα έχουν τριγμούς, χτύπους και κροταλίσματα παραθυρόφυλλων, που είναι βάσανο άλλου είδους και διάρκειας.)

[Από το θαυμάσιο μικρό δίπτυχο του γάλλου ελληνιστή-φιλέλληνα-μεταφραστή Ζιλλ Ορτλίμπ που εκδόθηκε μόλις από  Το Ροδακιό με τίτλο "Τί μένει από την Ομορφιά"].