Βουστίνες και κεριά (του Χρήστου Μποκόρου)
ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ και ταπεινότητας, έκφραση ασφαλώς μιας άλλης μορφής δεοντολογίας και μαζί σοφίας, μας δίνει ο εκλεκτός και αγαπητός συνάδελφος Πνευμονολόγος και συγγραφέας, Αντώνης Παπαγιάννης, με το παρακάτω μικρό του κείμενο. Ο κ. Παπαγιάννης είναι ενεργός-μάχιμος γιατρός στη Θεσσαλονίκη και δραστήριο μέλος του οικείου Ιατρικού συλλόγου καθώς πέραν των άλλων έχει αναλάβει, από το 2012 και συνεχίζει, την επιμέλεια σύνταξης του λίαν αξιόλογου περιοδικού «Ιατρικά θέματα» που ο σύλλογος εκδίδει. Στις μέρες της δικής του σύνταξης-επιμέλειας το περιοδικό έχει αναβαθμιστεί από κάθε άποψη κοιταγμένο.
Από την αυτοέκδοση με κείμενά του, που τιτλοφορείται περισσεύσαντα κλάσματα, (ο συγγραφέας δημοσιεύει σποράδην και στον τύπο επιστολές ή άρθρα με τα οποία στηλιτεύει ή λαμβάνει θέση για πλείστα όσα κοινωνικά ζητήματα, πάντοτε με την ευθυκρισία, την πνευματικότητα, την μετριοπάθεια, οξυδέρκεια και ευγένεια που τον διακρίνουν) διάλεξα να αναδημοσιεύσω το παρακάτω που τιτλοφορείται Μνήσθητι Κύριε.
Θυμάμαι με συγκίνηση, όση και ευγνωμοσύνη, τις αρχές του 2020, όταν χρειαστήκαμε την συνδρομή του για την σοβαρά άρρωστη τότε μητέρα μου, λίγο προτού εκείνη αποβιώσει. Πέρα από το ότι τη φρόντισε χωρίς να δεχτεί να πάρει αμοιβή, την είχε βοηθήσει στην απελπιστική κατάσταση που βρισκόταν ώστε μπόρεσε να επιστρέψει και να ζήσει λίγο καιρό ακόμα στο σπίτι της...
Σκέφτομαι πως ο καλός συνάδελφος στο τέλος εκείνης της χρονιάς — και αυτό με συγκλονίζει ως τα τρίσβαθα, θα την είχε συμπεριλάβει και στο δίπτυχο («ψυχοχάρτι») —για το οποίο γράφει— κι ας είχε κάνει τα πάντα γι' αυτήν ολόσωστα:
Και υπέρ της ψυχής της δούλης σου Ελένης...
31/12/2025 Μνήσθητι, Κύριε!
Μια από τις «παραϊατρικές» συνήθειες που τηρώ από τότε που άρχισα να ασκώ την ιατρική είναι να κρατώ ένα αρχείο των ασθενών μου που απεβίωσαν. Η επαφή και συνεργασία με κάποιους από αυτούς ήταν σχετικά σύντομη, με άλλους κράτησε χρόνια και δεκαετίες. Στο τέλος του καθενός έτους ένα δίπτυχο με τα ονόματα εκείνων που έφυγαν από τη ζωή αυτή μέσα στον χρόνο που πέρασε πηγαίνει για μνημόνευση στο επόμενο σαρανταλείτουργο, ως ελάχιστο μεταθανάτιο χρέος φροντίδας. Ο Θεός βέβαια γνωρίζει του καθενός τα πεπραγμένα· εμείς ως άνθρωποι ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι να βρουν έλεος την ημέρα της κρίσεως, αλλά και ως θεράποντες να τύχουμε της ευσπλαχνίας του Κριτού για τα τυχόν σφάλματα και τις παραλείψεις μας.
Μνήσθητι, Κύριε, Ευσεβίου ιερομονάχου, Δημητρίου, Θεοδώρου, Αναστασίου, Τηλεμάχου, Βαλασίας, Δήμου, Βασιλείου, Θωμά, Νικολάου, Μιχαήλ, Βαΐου, Ιωάννου, Ροδάνθης, Γεωργίου, Ιωάννου, Ματίνας και Ιωάννου, και «πάντων ὧν οὐκ ἐμνημονεύσαμεν δι’ ἄγνοιαν ἤ λήθην». Καλόν Παράδεισο να έχουν!
Αυτοβιογραφικά (του Αντώνη Παπαγιάννη)
Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1981. Ειδικεύθηκα στην Παθολογία και την Πνευμονολογία, αρχικά για δυο χρόνια στην Ελλάδα και στη συνέχεια για επτά χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία. Είμαι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ανακουφιστική Ιατρική (πανεπιστήμιο Ουαλίας, Cardiff, 1994), διδάκτωρ Ιατρικής (πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1996) και διδάκτωρ Θεολογίας (ΑΠΘ, 2020). Οργάνωσα και δίδαξα επί 15 έτη το μεταπτυχιακό μάθημα της Ανακουφιστικής Φροντίδας στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Από το 2012 διευθύνω το περιοδικό Ιατρικά Θέματα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσα επί σειρά ετών μέλος του πειθαρχικού συμβουλίου του ιδίου συλλόγου. Από το 2007 διατηρώ το προσωπικό ιστολόγιο ΓορΓά παρεστιΓμένα. Έχω συντάξει το βιβλίο Μιλώντας με τον άρρωστο: Εισαγωγή στην κλινική επικοινωνία και έχω μεταφράσει στα ελληνικά τα βιβλία Πόνος: ένα δώρο που κανένας δεν θέλει (Paul Brand & Philip Yancey) και Ο θάνατος του καρκίνου (Vincent DeVita & Elizabeth DeVita-Raeburn), καθώς και δύο ιατρικά εγχειρίδια (όλα έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις University Studio Press).
*Θα 'πρεπε να την έχω κάνει την ανάρτηση αυτήν την περασμένη βδομάδα, στις 14 Φεβρουαρίου, που ήταν και το πρώτο Μεγάλο Ψυχοσάββατο, μα δεν πειράζει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
