Δίχως έλεος , δίχως μνήμη…

Κηδείες των μαθητριών μετά το φερόμενο αμερικανικό πλήγμα στο Ιράν

IRANIAN FOREIGN PRESS DEPARTMENT

 

«Λάθος του αμερικανικού στρατού» λέει η «εσωτερική στρατιωτική έρευνα»... Έφυγε ένας αδέσποτος πύραυλος  Τόμαχοκ και πήγε… Εκατόν πενήντα παιδιά, μαθητές του σχολείου της Τεχεράνης, «με τη μια» στον Παράδεισο. («Οι Ιρανοί   έριξαν τη βόμβα» λένε οι ισραηλινοί…)

Ο Τραμπ (ο παραλίγο νομπελίστας της ...Ειρήνης) ισχυρίζεται πως «ότι ήταν να χτυπηθεί χτυπήθηκε, ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει» (μη καταστραφεί και η οικονομία μας, ας γυρίσουμε στις κανονικές μας δουλειές;). Ο Μπίμπι  όμως δεν συμφωνεί και θέλει να φτάσει ως τον Ευφράτη.

Ώρα να θυμηθούμε:

Μόλις είχαν ήδη ξεπαστρέψει με τις ατομικές βόμβες Ναγκασάκι και Χιροσίμα  οι Αμερικανοί το ’45.  Μόλις είχαν τελειώσει με τον βομβαρδισμό των γερμανικών πόλεων οι σύμμαχοι …μετά τη συνθηκολόγηση (!!) Η δίκη των Ναζί στην Νυρεμβέργη δεν είχε ξεκινήσει ακόμα αλλά το κατηγορητήριο συντασσόταν... Το υπουργείο των εξωτερικών των ΗΠΑ διεμήνυε προς τον Βρετανό πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον στις 18 Οκτωβρίου του 1946:

«Ο όρος “εγκλήματα πολέμου” εμπεριέχει δολοφονίες, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες ενέργειες, που διαπράττονται εναντίον οποιουδήποτε πληθυσμού αμάχων πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου».

Λέξεις που έχασαν το νόημά τους, μικροί τάφοι που χωρούν μικρά σώματα αλλά δεν μπορούν να χωρέσουν ή να σκεπάσουν την ντροπή μας…

 

 

 

 

«Η στιγμή ακριβώς που έγινα ποιήτρια»

 

 

                                                   Εργάτριες μεταξουργίας στο Σουφλί (1939)

 

 

 

PAULA MEEHAN  (γεν. 1955)

 

 

Η ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

 

    

 για την Κέι Φόραν

 

ήταν το 1963 όταν η κυρία Σάνον

βαρώντας τον σπόγγο στον μαυροπίνακα

μισοχαμένη μέσα σ’ ένα σύννεφο από κιμωλία

είπε, Δώστε προσοχή στα βιβλία σας, κορίτσια,

γιατί αλλιώς θα με θυμηθείτε, θα καταλήξετε

στη ραπτοβιομηχανία.

δεν ήταν ακριβώς επειδή μερικές μανάδες των κοριτσιών

δούλευαν στη ραπτοβιομηχανία

ή που και η θεία μου ακόμα δούλευε εκεί

όπως και πολλοί γείτονες, αλλά

το ότι αυτές οι λέξεις «θα καταλήξετε»

έκλεβαν την αξιοπρέπεια από τον μόχθο.

Δεν το γνώριζα τότε,

όχι με αυτές τις λέξεις –μόχθος, αξιοπρέπεια.

Ούτε και το ότι έμαθα μετά

όχι με τις ίδιες λέξεις – την αξιοπρέπεια, τον μόχθο.

Όλ’ αυτά έχουν ανασυσταθεί,

ώστε πια να βγάζουν νόημα· επιτρέποντας επίσης

στη δασκάλα να έχει δίκιο

και κανείς δεν το ξέρει αυτό καλλίτερα από μένα.

Όμως,  τους φαντάστηκα:  μητέρες, θείες και γείτονες

δεμένους σαν κοτόπουλα

πάνω στον ιμάντα μεταφοράς

ραμμένους με τον τρόπο που η γιαγιά μου

έραβε τα πουλιά  έχοντάς τα γεμίσει

με φασκόμηλο και κρεμμύδια.

Οι λέξεις μπορούν να σε ξεπουπουλιάσουν

αφήνοντάς σε γυμνό

λες κι έχεις χάσει το λαμπερό σου φτέρωμα.

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΩΝΤΑΣ ΤΣΙΓΚΑΣ

    [Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Νέο Πλανόδιον κλικ]

 

 

 

 

 

 

The Exact Moment I Became a Poet*

 

 

      for Kay Foran 

 

was in 1963 when Miss Shannon

rapping the duster on the easel’s peg

half obscured by a cloud of chalk

said Attend to your books, girls,

or mark my words, you’ll end up 
in the sewing factory. 

It wasn’t just that some of the girls’
mothers worked in the sewing factory

or even that my own aunt did,

and many neighbours, but
that those words ‘end up’ robbed
the labour of its dignity.

Not that I knew it then,
not in those words—labour, dignity.

That’s all back construction,

making sense; allowing also

the teacher was right
and no one knows it like I do myself.

But: I saw them: mothers, aunts and neighbours
trussed like chickens

on a conveyor belt,

getting sewn up the way my granny
sewed the sage and onion stuffing
in the birds.

Words could pluck you,
leave you naked,
your lovely shiny feathers all gone.

 

 * Paula Meehan, As If By Magic-Selected Poems (2021)

 

 

 

 

Χάρτινων αετών αναρρίχηση στον αέρα...

 

 

                                                           Αλέξης Ακριθάκης, Χαρταετός 

 

…Πλήρης ο κόσμος μας
από ανθρώπους που υψώνουν
ξανά τη Νέα Βαβέλ των επωνύμων
μήπως και αναρριχηθούν
σε υψίπεδα νεφοσκεπή και ψυχρά. 

Από το ποίημα του Γεράσιμου Δενδρινού «Θα δείξει» ΕΔΩ

 

 

 

 

 

 

Δέηση ιατρού...*

 

Βουστίνες και κεριά (του Χρήστου Μποκόρου)

ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ και ταπεινότητας, έκφραση ασφαλώς μιας άλλης μορφής δεοντολογίας και  μαζί σοφίας, μας δίνει ο εκλεκτός και αγαπητός συνάδελφος  Πνευμονολόγος και  συγγραφέας, Αντώνης Παπαγιάννης, με το παρακάτω μικρό του κείμενο. Ο κ. Παπαγιάννης είναι ενεργός-μάχιμος γιατρός στη Θεσσαλονίκη και δραστήριο μέλος του οικείου Ιατρικού συλλόγου καθώς πέραν των άλλων έχει αναλάβει, από το 2012 και συνεχίζει, την επιμέλεια σύνταξης του λίαν αξιόλογου περιοδικού «Ιατρικά θέματα» που ο σύλλογος εκδίδει. Στις μέρες της δικής του σύνταξης-επιμέλειας το περιοδικό έχει αναβαθμιστεί από κάθε άποψη κοιταγμένο.

Από την αυτοέκδοση με κείμενά του, που τιτλοφορείται περισσεύσαντα κλάσματα, (ο συγγραφέας δημοσιεύει σποράδην και στον τύπο επιστολές ή άρθρα με τα οποία στηλιτεύει ή λαμβάνει θέση για πλείστα όσα κοινωνικά ζητήματα, πάντοτε με την ευθυκρισία, την πνευματικότητα, την μετριοπάθεια, οξυδέρκεια και ευγένεια που τον διακρίνουν) διάλεξα να αναδημοσιεύσω το παρακάτω που τιτλοφορείται Μνήσθητι Κύριε.

Θυμάμαι με συγκίνηση, όση και ευγνωμοσύνη, τις αρχές του 2020, όταν χρειαστήκαμε την συνδρομή του για την σοβαρά άρρωστη τότε μητέρα μου, λίγο προτού εκείνη αποβιώσει. Πέρα από το ότι τη φρόντισε χωρίς να δεχτεί να πάρει αμοιβή, την είχε βοηθήσει στην απελπιστική κατάσταση που βρισκόταν ώστε μπόρεσε να επιστρέψει και να ζήσει λίγο καιρό ακόμα στο σπίτι της... 

Σκέφτομαι πως ο καλός συνάδελφος  στο τέλος εκείνης της χρονιάς — και αυτό με συγκλονίζει ως τα τρίσβαθα, θα την είχε συμπεριλάβει και στο δίπτυχο  («ψυχοχάρτι») —για το οποίο γράφει— κι ας είχε κάνει τα πάντα γι' αυτήν ολόσωστα: 

Και υπέρ της ψυχής της δούλης σου Ελένης...  

 

 

                                          

31/12/2025 Μνήσθητι, Κύριε!

Μια από τις «παραϊατρικές» συνήθειες που τηρώ από τότε που άρχισα να ασκώ την ιατρική είναι να κρατώ ένα αρχείο των ασθενών μου που απεβίωσαν. Η επαφή και συνεργασία με κάποιους από αυτούς ήταν σχετικά σύντομη, με άλλους κράτησε χρόνια και δεκαετίες. Στο τέλος του καθενός έτους ένα δίπτυχο με τα ονόματα εκείνων που έφυγαν από τη ζωή αυτή μέσα στον χρόνο που πέρασε πηγαίνει για μνημόνευση στο επόμενο σαρανταλείτουργο, ως ελάχιστο μεταθανάτιο χρέος φροντίδας. Ο Θεός βέβαια γνωρίζει του καθενός τα πεπραγμένα· εμείς ως άνθρωποι ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι να βρουν έλεος την ημέρα της κρίσεως, αλλά και ως θεράποντες να τύχουμε της ευσπλαχνίας του Κριτού για τα τυχόν σφάλματα και τις παραλείψεις μας.

Μνήσθητι, Κύριε, Ευσεβίου ιερομονάχου, Δημητρίου, Θεοδώρου, Αναστασίου, Τηλεμάχου, Βαλασίας, Δήμου, Βασιλείου, Θωμά, Νικολάου, Μιχαήλ, Βαΐου, Ιωάννου, Ροδάνθης, Γεωργίου, Ιωάννου, Ματίνας και Ιωάννου, και «πάντων ὧν οὐκ ἐμνημονεύσαμεν δι’ ἄγνοιαν ἤ λήθην». Καλόν Παράδεισο να έχουν!

 

 

Αυτοβιογραφικά (του Αντώνη Παπαγιάννη)

Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1981. Ειδικεύθηκα στην Παθολογία και την Πνευμονολογία, αρχικά για δυο χρόνια στην Ελλάδα και στη συνέχεια για επτά χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία. Είμαι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ανακουφιστική Ιατρική (πανεπιστήμιο Ουαλίας, Cardiff, 1994), διδάκτωρ Ιατρικής (πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1996) και διδάκτωρ Θεολογίας (ΑΠΘ, 2020). Οργάνωσα και δίδαξα επί 15 έτη το μεταπτυχιακό μάθημα της Ανακουφιστικής Φροντίδας στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Από το 2012 διευθύνω το περιοδικό Ιατρικά Θέματα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσα επί σειρά ετών μέλος του πειθαρχικού συμβουλίου του ιδίου συλλόγου. Από το 2007 διατηρώ το προσωπικό ιστολόγιο ΓορΓά παρεστιΓμένα. Έχω συντάξει το βιβλίο Μιλώντας με τον άρρωστο: Εισαγωγή στην κλινική επικοινωνία και έχω μεταφράσει στα ελληνικά τα βιβλία Πόνος: ένα δώρο που κανένας δεν θέλει (Paul Brand & Philip Yancey) και Ο θάνατος του καρκίνου (Vincent DeVita & Elizabeth DeVita-Raeburn), καθώς και δύο ιατρικά εγχειρίδια (όλα έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις University Studio Press).

 

*Θα 'πρεπε να την έχω κάνει την ανάρτηση αυτήν την περασμένη βδομάδα, στις 14 Φεβρουαρίου, που ήταν και το πρώτο Μεγάλο Ψυχοσάββατο, μα δεν πειράζει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.