Τρίτη 23 Ιουλίου 2024

Αέρας το βράδυ

 

 

 

Λες και πέρασε το βράδυ

με το  μελτέμι

ο Επιτάφιος

Κι άφησε μπουκαμβίλιες

στα σκαλάκια

στον Άγιο Κήρυκο.

 

 

 

 

 

Κυριακή 21 Ιουλίου 2024

Rancratium maritimum



«Το κρινάκι της θάλασσας είναι ένα θαύμα της φύσης», μου έλεγε ένα πρωί στο Φάρο, στη θάλασσα μπροστά, ο φίλος Μάκης Φουντούλης. «Παίρνει τους σπόρους του το κύμα από μια ακτή στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, τούς ταξιδεύει στον αφρό και τούς αποθέτει στην αντίπερα αμμουδιά όπου τύχει. Κι ο αέρας σιγά σιγά τα σπρώχνει πιο κει…»

Κι αυτά πάνω στη άμμο (γιατί δεν είναι παλάτια που θέλουν να υψωθούν, μα σώματα που θέλουν ν’ ανθίσουν) φυτρώνουν και δίνουν τον όμορφο ανθό τους. Έτσι, ευαίσθητοι, συμπονετικοί και ωραίοι άνθρωποι όταν δούνε βολβό παγκράτιου, σημαδεύουν το μέρος ολόγυρα με πετραδάκια. (Όπως κάνουν άλλοι αλλού με τα αυγά και τις φωλιές της θαλάσσιας χελώνας).

Σπόροι που ταξιδεύουν για ν’ ανθίσουν.

Κι ο νους μου πήγε ευθύς στον Ψυχίατρο Χρήστο Ξενάκη που πέντε χρονών έφυγαν οικογενειακώς με βάρκα απέναντι στην Τουρκία για να γλιτώσουν την Ιταλική κατοχή κι αποκεί στο Λίβανο κι έπειτα στην Αλεξάνδρεια. Κι έμειναν εκεί σε καταυλισμούς προσφυγικούς, και σπάνια σε σπίτι κανονικό, πέντε χρόνια. Άνθισαν, τα παιδιά της οικογένειας, μεγάλωσαν και ξαναήρθαν να βλαστήσουν εδώ και πάλι. Και ο Χρήστος ίδρυσε και μόχθησε για να κρατήσει ζωντανή την «Εταιρία Ικαριακών μελετών».

Κι αυτός και η εταιρία και όλες οι ιδέες, κι εκείνες που καρποφόρησαν κι αυτές που βούλιαξαν, κρινάκια της θάλασσας, ανθοί των περιστάσεων. Σαν θαύματα.

 

 

 

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

Ικαρία, Πάτμος, Θεσσαλονίκη, Καστελλόριζο... Με αυτή τη σειρά!

 

 

 Τ κάνω; Σ τ μοιράζομαι τώρα; 1η νέργεια. Παίρνω τ νησιά το Αγαίου.

Ίων Δραγούμης, Ημερολόγια, Μάιος 1912 

 

Σήμερα, στο Δημοτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM 100, ο δημοσιογράφος Βασίλης Κοντογουλίδης είχε μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία με τον φίλο συγγραφέα του βιβλίου Μάκη Φουντούλη. Και αυτός μιλά για τον Κ. Μυριανθόπουλο, τον Ί. Δραγούμη, για τη σχέση των δυο και τη συμβολή τους στην απελευθέρωση της Ικαρίας. 

 

Κάνετε «κλικ» στον σύνδεσμο ΕΔΩ

 

 

 

 

 

 

Τρίτη 16 Ιουλίου 2024

Τέχνης επίκλησις

 

 


Η Βούλα Μανώλαρου μας είπε πως κάτω από ένα από τα τραπέζια όπου ακουμπούσαμε άλλος το βιβλίο του, άλλος το ποτήρι με το κρασί του  κι άλλος την κούπα του καφέ στην πανσιόν της, κοιτάζοντας  το πέλαγος κι απέναντι τους Φούρνους  ή τη Σάμο, η Πάουλα Μίχαν, η σπουδαία σύγχρονη ιρλανδή ποιήτρια, που περνά κάμποσες μέρες κάθε χρόνο στα Θέρμα της Ικαρίας και καταλύει σταθερά στον «Αγριόλυκο» έχει γράψει «Εδώ γράφτηκε η ποιητική συλλογή…». 

Η Πάουλα, αμετάφραστη ακόμα στην Ελλάδα (!!),  εκδίδει σταθερά στην Ιρλανδία τα ποιήματά της στον εκδοτικό οίκο Daedalus.  

Δεν μπήκα στον κόπο να προβώ σε έρευνα προκειμένου να εντοπίσω το αυτόγραφο (υποτραπέζιο) σημείωμα. Βρήκα όμως στο διαδίκτυο τη μικρή «συστάδα» Museum  με ποιήματα της Paula Meehan (ΕΔΩ) κι είδα πως είναι γραμμένα το 2017 στα Θέρμα. Σκέφτηκα πως άξιζε να μεταφραστεί τουλάχιστον ένα από αυτά. Αρωγός η αγαπημένη μου Τασούλα Πανταζίδου και λίγο ο ένας λίγο ο άλλος το φέραμε μάλλον σε κατάσταση να διαβάζεται το ποίημα Invocation. Και το δίνουμε από το «χαρτοκόπτη».

Το συνταιριάζουμε  με τη θέα που ίσως αντικρίζει η Πάουλα όταν γράφει τα ποιήματά της και μ’ ένα θαυμάσιο γλυπτό όστρακο από σπίτι Μουσείο του φίλου γλύπτη-ζωγράφου Βαγγέλη Ρίνα.

 

                                       Επίκληση


Σαν τα παλιά σπίτια που φιλοξενούν φαντάσματα, έτσι και οι λέξεις.

Για παράδειγμα το μουσείον που μάς έρχεται από τους Έλληνες,

ένα μέρος για να τοποθετείς πράγματα που ευχαριστούν τις Μούσες,

 

ιερό ή κάθισμα για τις παλιές θεότητες.

Ό,τι θα βρεις εδώ μπορεί να μην είναι αυτό που γύρεψες.

Πλούσιος, φτωχός, πολίτης, θνητός, λόρδος, λαίδη:

 

χνάρια θνητά που με σχέδιο γίνηκαν αθάνατα.

Να αφεθείς καθώς διαβαίνεις την πόρτα τους·

ξέρε το πώς όλοι μετράμε το ίδιο εδώ: του αδυσώπητου χρόνου καταπιστεύματα

 

οι ζωντανοί, οι νεκροί, η ευλογία, η κατάρα.

Άνοιξε  καρδιά και νου σ’ εκείνους που έχουν φύγει,

για να  τιμήσουν τις μούσες– παρθένα, μητέρα, μπαμπόγρια,

 

κι έλπιζε να δεις φευγαλέα να γίνονται  εννιά στο σπίτι αυτό

οι κόρες της Μνήμης, θεότητες της χάριτος.