«Έτσι χαίρουμαι.»

 

KOSTAS LOUSTAS (8) *

 

 

                                                    Πατάτες στην καρέκλα, 1996
 

 

Να!

Λίγο έτσι με τυρί  – λίγο ντομάτα

λίγο το πεύκο απέναντι

Οι παντόφλες που τις ξέχασε

η γυναίκα μου

                                            στον ήλιο

Έτσι χαίρουμαι.

Κ. Λούστας, Έτσι,

Ουρανούπολη 24.8.1989

 

Ομολογώ πως  έ τ σ ι  χάρηκα κι εγώ όταν, μια φορά, σε τραπέζι πλούσιο, με όλα τα καλά του φαγιού και του πιοτού απάνω, τον άκουσα να πλέκει το εγκώμιο μιας άσπιλης, «αφαρμάκωτης», ψημένης στα κάρβουνα πατάτας, με λίγο απάνω της μονάχα αλατάκι, που θα είχε εκείνη του παλιού καιρού την ιδανική και απαράμιλλη γεύση. Κι ακόμα μια φορά, να αναπέμπει τον ύμνο μιας μυρωδάτης και ζουμερής ντομάτας ωριμασμένης στον καιρό της. Ο Λούστας λάτρης των απλών πραγμάτων και όσων αξίζει να μένουν αιώνια  ισόβιος υμνητής…

ΥΓ. Στα έργα του, είναι φανερό, πως, πάνω σε καρέκλες κάθονται ή σε τραπέζια στέκονται και ζωγραφίζονται, σαν τους επίσημους στη σάλα της υποδοχής, όσα αξίζει να ειπωθούν, να δειχτούν και να τιμηθούν πρόσωπα ή αντικείμενα. Στις νεκρές φύσεις του οι  πατάτες, τα πράσα, τα παντζάρια κλπ. τοποθετούνται και αυτά συχνά σε καρέκλες.

 

                               Πιπεριές και πράσα, 1997, λάδι σε κόντρα πλακέ

 

                                                  Νεκρή φύση, 1996, λάδι σε κόντρα πλακέ
 

 

                                          Κυδώνια πάνω σε καρέκλα, 1972, λάδι σε κόντρα πλακέ

                                                      [Ένας "Σεζανικός Λούστας... ]

 

Ευχαριστίες στον Στέργιο Λούστα που μου έστειλε  ̶ και μου επέτρεψε να δημοσιεύσω εδώ ̶  τις φωτογραφίες αυτές των έργων του πατέρα του. 

 

*Τα κείμενα που θα δημοσιεύονται με την ένδειξη  KOSTAS LOUSTAS αποτελούν ολόκληρη την ομιλία που είχα ετοιμάσει σχετικά με τη «βιογραφία-γενεαλογία της σχέσης μου» με τον ζωγράφο, ποιητή, μουσικό Κώστα Λούστα στο διάστημα μιας εικοσιπενταετίας μέχρι το θάνατό του. Τελικά μέρος μόνον του κειμένου αυτού διαβάστηκε στην ποιητική-μουσική βραδιά που διοργάνωσε  το «Ίδρυμα Υδρία» της Θεσσαλονίκης, το βράδυ της 2 Φεβρουαρίου του 2023, στη μνήμη του και στην οποία είχα ορισθεί ως «κεντρικός ομιλητής».

 

 

 

 

 

Πρίγκηπας ζωγραφίζει πρίγκηπα!

KOSTAS LOUSTAS (6) * 

 

 

 

Το τρομαχτικό αίτημα που θέτει η τέχνη 

είναι να εννοηθεί ο άνθρωπος από τον κόσμο.

Γιῶργος Χειμωνάς

 

Η περίοδος 1992-93, ήταν η περίοδος στην οποία ολοκληρώθηκαν από τον Κώστα Λούστα  τα «80+1 πορτρέτα»,  σημαντικών για τη ζωή της Θεσσαλονίκης προσώπων–όχι απαραίτητα γηγενών Θεσσαλονικέων. Το +1 ήταν το δικό του αυτοπορτρέτο. Δεν παρέλειψε να συμπεριλάβει και μερικούς τεθνεώτες, τοποθετώντας τους μέσα σε αυτό το αινιγματικό, ούτε κόκκινο ούτε ροζ χρώμα –σαν εξώκοσμη ανταύγεια– που τους περιβάλλει....

Και, θυμάμαι καλά, πως, ταξίδεψε ως την Αθήνα, μαζί με τον φίλο του Χρήστο Μπακαλάκο, για να ζωγραφίσει το ζεύγος Γιώργο Χειμωνά και Λούλα Αναγνωστάκη. Πιο πολύ όμως θαρρώ πως κατέβηκε για τον Χειμωνά, αυτός ένας πρίγκηπας προκειμένου να συναντήσει έναν άλλον πρίγκηπα, τον χαμηλόφωνο ποιητή του πεζού λόγου, σχεδόν (και) ζωγράφο, τον ιδιότυπο συγγραφέα, τον αξιαγάπητα ερμητικό και αυτοκαταστροφικό νάρκισσο που έζησε μακριά από τον γενέθλιο τόπο κι έκοψε το νήμα της ζωής του ακόμα μακρύτερα από αυτόν…

Η ημερομηνία, που αποτυπώνεται στις εικόνες του βίντεο, μαρτυρά πως ο Κώστας Λούστας, στις 21.5.1993, (ανήμερα δηλαδή της γιορτής του...) ζωγραφίζει, στο σπίτι τους στην Αθήνα, τον Γιώργο Χειμωνά ΕΔΩ  και τη Λούλα Αναγνωστάκη ΕΔΩ. Στο χώρο επικρατεί μια πολύχρωμη και ανεπιτήδευτη ακαταστασία. Το φως λιγοστό πίσω από κλειστές γρίλιες ή τραβηγμένες κουρτίνες. Κάποτε δεν καταφέρνω να ξεχωρίσω τι βρίσκεται μέσα στον κάδρο του  πίνακα που ετοιμάζεται και  και τι έξω από αυτό. Ο Λούστας ημίγυμνος, καπνίζοντας αενάως και σε δημιουργικό πυρετό, ολοκληρώνει σε πολύ σύντομο χρόνο και τα δυο πορτρέτα. 

Βλέπουμε τον Γιώργο Χειμωνά να ζαρώνει, σχεδόν μεθυσμένος, πάνω στον ώμο του Λούστα πανευτυχής με το αποτέλεσμα. Διαπιστώνει ίσως ότι στο κοντραπλακέ έχει κατατεθεί το αυστηρό πορτρέτο του λυπημένου σε μια παράδοξη «διαστολή» και απομάκρυνση από τον κόσμο...

Το φιλί, που  ο συγγραφέας δίνει στο ζωγράφο, αποτελεί την πλέον συγκινητική στιγμή. Κάτι παρόμοιο δεν συνέβη με κανέναν από όσους, εκείνη την περίοδο, απαθανατίστηκαν από τους χρωστήρες του Κώστα. 

*Τα κείμενα που θα δημοσιεύονται με την ένδειξη  KOSTAS LOUSTAS αποτελούν ολόκληρη την ομιλία που είχα ετοιμάσει σχετικά με τη «βιογραφία-γενεαλογία της σχέσης μου» με τον ζωγράφο, ποιητή, μουσικό Κώστα Λούστα στο διάστημα μιας εικοσιπενταετίας μέχρι το θάνατό του. Τελικά μέρος μόνον του κειμένου αυτού διαβάστηκε στην ποιητική-μουσική βραδιά που διοργάνωσε  το «Ίδρυμα Υδρία» της Θεσσαλονίκης, το βράδυ της 2 Φεβρουαρίου του 2023, στη μνήμη του και στην οποία είχα ορισθεί ως «κεντρικός ομιλητής».