Ὁ κύριος Νίκος, καθηγητής φιλόλογος, ὑπηρετῶν στό μοναδικό γυμνάσιο τοῦ νησιοῦ κατηφορίζει πρός τό λιμάνι πρωί πρωί μέ τή δροσούλα. Τό λιμάνι εἶναι τό χάρμα τῶν ὀφθαλμῶν του ἀλλά συγχρόνως καί ἡ μόνιμη ταραχή τῆς ψυχῆς του, ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά μετουσιώσει σέ ἄψογους στίχους τήν ὀμορφιά του. Κι ὄχι μόνο τό πρωί ἀλλά καί κατά τίς ὧρες τοῦ δειλινοῦ, εἴτε φυσάει εἴτε ἐπικρατεῖ ἄπνοια, εὑρίσκεται σέ ἄσχημη ψυχική διάθεση, καί ἐλάχιστη παρηγοριά τοῦ δίνει ἡ σκέψη πώς καί ὁ Ἴων Δραγούμης χαλιόταν ἀπό παρόμοιο αἴσθημα ἀνημπόριας [...].
Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Ὁ καπετάν Καλεπουπᾶς από τα «Τρία θαλασσινά εἰδύλλια»
Τα ερωτευμένα ντίνγκος – άγρια σκυλιά της ερήμου –
στιγμή
δεν ησυχάζουν πάνω – κάτω στο ενδιαίτημά τους, ενώ όλα τα ζώα
εξουθενωμένα κοιμούνται το καταμεσήμερο, αυτά, σαν τον Ίωνα
Δραγούμη στο Δεδέαγατς, ροκανίζουν το τοτέμ, το γλείφουν, το
σέρνουν παραπέρα, κλαίνε με λύσσα, το περιφρονούν και πάλι
τρίβουν τη μούρη τους πάνω του, συστηματοποιούν τη λατρεία,
τρώνε το σάλιο τους, δε νοιάζονται για τους τουρίστες.
Μιχάλης Γιαβάσογλου (Μιχάλης Σιγανίδης), Ντίνγκος
