"Η ελεγεία ένος παράλογου κόσμου"

[...] Όμηρος τού λέει ότι οι άνθρωποι στο σούπερμαρκετ δεν είναι υπεύθυνοι. «Είστε υπεύθυνοι, εσείς τους χρηματοδοτείτε, εσείς τους ψηφίζετε, εσείς πληρώνετε φόρους» απαντά. Όταν ο όμηρος του λέει ότι είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν φόρους, αυτός του απαντά ότι «δεν είστε υποχρεωμένοι, εγώ δεν πληρώνω φόρους».
Στο τέλος, ο άνδρας που φέρεται να είναι ο Κουλιμπαλί λέει πως «δεν καταφέρνουν ποτέ να μας νικήσουν, όπου και να πήγαν δεν το κατάφεραν, επειδή ο Αλλάχ είναι μαζί μας».

                                                                                                                   (Οι εφημερίδες) 


[...] "Ο καιρός των δολοφόνων θα έρθει, προφήτευσε ο Ρεμπώ. Ο φονιάς, ο δολοφόνος είναι το ομολογημένο ή ανομολόγητο ιδανικό για πολλούς από μας. Έχουν λεχθεί τόσα και έχει τόσο δικαιολογηθεί η βία, ώστε να τη τώρα πανίσχυρη, ανίκητη" [...]

                      Ευγένιος Ιονέσκο "Η ελεγεία ενός παραλογου κόσμου" (Ροές)


   Έχω διαβάσει τόσα αυτές τις μέρες κι έχω ακούσει -απ' όλες τις πλευρές- πολύ περισσότερα, άλλα με φανερά ή υποσημαινόμενα, ανώδυνα αλλά ακόμα και φρικτά υπονοούμενα, πίσω από τις γραμμές των εντύπων ή το έρκος των οδόντων, ύστερα από την επίθεση στο Παρίσι από τους φανατικούς του Ισλαμικού κράτους.
   Ήξεις -αφήξεις ερμηνείες, συναιρέσεις, συμψηφισμοί, εξισώσεις κι άλλοτε ολότελα ανήθικοι συνειρμοί...

    Κρατώ όμως ως μνημείο, ανεγκεφαλίας και ΥΠΟΠΤΟΥ στρουθοκαμηλισμού, την ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ δήλωση του προέδρου της "Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας":

[...] "H Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος καταδικάζει το αποτρόπαιο γεγονός που συνέβη την Τετάρτη στο Παρίσι (...)  πρέπει να βρούμε ποιός πραγματικά είναι πίσω από τέτοιες προβοκάτσιες κατά του Ισλάμ, οι οποίες σκοπό έχουν να ενισχύσουν την ακροδεξιά στην Ευρώπη (...). 

Δεν πιστεύω πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία» .

και παρακάτω:

Η Ελλάδα δεν θα αποτελέσει ποτέ στόχο
Όσον αφορά το ενδεχόμενο να λάβει χώρα και στην Ελλάδα ένα παρόμοιο χτύπημα, ο κ. Ελγαντούρ ανέφερε ότι «η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ και ούτε θα αποτελέσει στόχο για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα*. Δεν μπορούμε να συγχέουμε την Ελλάδα με την Γαλλία, γιατί οι Έλληνες διατηρούν ένα επίπεδο λόγω της ιστορίας που έχουν στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, ενώ οι Γάλλοι είναι αποικιοκράτες»[...].

    Έχοντας πιά ...έκδηλες στομαχικές διαταραχές σπεύδω να δηλώσω για μια ακόμα φορά "JE SUIS CHARLIE" και κλείνω εδώ.

*Αλλα ρωτάω να μάθω (ο αφελής): o πρόεδρος της "Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας"... γνωρίζει ποιές χώρες αποτελούν ή όχι "στόχο"  ...των μυστικών υπηρεσιών που κάνουν προβοκάτσιες ώστε να δυσφημίσουν "το Ισλαμ ΓΕΝΙΚΩΣ" κι είναι επομένως σε θέση να αποκλείει με τέτοια βεβαιότητα την Ελλάδα  [που ναι μεν δεν ανήκει στους "αποικιοκράτες" αλλά (1) συμμετείχε σε όλες τις αποστολές του ΝΑΤΟ στις αραβικές χώρες και (2) δεν έχει περατώσει ακόμα το πολυθρύλητο Τέμενος στα Σπάτα] ως μελλοντικό στόχο των φανατικών; 

 

λουσμένη μές στο Ποίημα

Μια φωτογραφία κι ένα ποίημα για τη Νένη Τσαδήλα 

Στο χωριό μας οι ''μπάμπες" σε άρρώστιες -από την παραμικρή μέχρι την πιό σοβαρή- συνήθιζαν να πηγαίνουν στον ασθενή τα "αρρουστ'κά" (για να δυναμώσει και να ξεπεράσει τη αρρώστια του). Κάτι ταπεινά ψημένα μήλα ή κυδώνια, δυό-τρία  πορτοκάλια κρυμμένα στην μαύρη ποδιά τους που καμώνονταν τα χρυσά, κι ακόμα ξερά σύκα ή χουσιάφια (κομπόστες ζεστές με μέλι και κανέλα) σε κάποιο βαθύ πιάτο της σούπας...

Η ιατρική μου ιδιότητα και ειδικότητά δεν μου επιτρέπουν καμμιά σοβαρή παρέμβαση Νένη, στον δικό σου αγώνα από τον οποίο περιμένω πως [ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! T' ακούς;] θα βγεις νικήτρια. Ίσα που καταφέρνω ν' αποθέσω στο κομοδίνο σου: την αρκούντως ψυχοθεραπευτική φωτογραφία που "τράβηξα" κάποτε στην Κρήτη και τον -πολυαγαπημένο!-  Ρεμπώ που ανέσυρα από τα βιβλία που με περιστοιχίζουν, μ' όλη μου την αγάπη και την έγνοια.

Λογάριασέ με λοιπόν σαν ...μια βογατσιώτισα μπάμπω κι εμένα, που ήρθα με τα δικά μου αρρωστικά διαδικτυακά, μια και "οι γιατροί δεν αφήνουν".



Καθώς κατέβαινα ατάραχα Ποτάμια,
Δεν ένιωθα οδηγημένο από τους πλοηγούς
Κραυγάζοντες Ερυθρόδερμοι τους έβαλαν σημάδι
Σε πασσάλους χρωμάτων αφού τους κάρφωσαν γυμνούς.

Διάρα δεν έδινα για ούτε ένα από τα τσούρμα,
Αν κουβαλούσα μπαμπάκι εγγλέζικο ή στάρι φλαμανδικό
Σαν με τους πλοηγούς μου τέλεψαν τούτοι οι σαματάδες
Τα Ποτάμια όπου η ψυχή μου τράβαγε μ' άφησαν να κατεβώ.

Μες στης παλλίροιας τους οργισμένους παφλασμούς,
Εγώ, επέρσι τον χειμώνα, απ' τα τσέρβελα πιό κουφό τα παιδικά,
Έτρεξα! Και οι Χερσόνησοι με τους σπασμένους κάβους
Δεν δοκίμασαν πανδαιμόνια πιο θριαμβευτικά.

Η καταιγίδα ευλόγησε τα ναυτικά εγερτηριά μου
Κι από φελλό πιο έλαφρύ πάνω στα κύματα έστησα χορό
Που αιώνες τα λένε ατράκτους θυμάτων,
Δέκα νυχτιές, δίχως να αποζητήσω των φανών το μάτι το ζαβό!

Γλυκύτερο απ' όσο  για τα παιδιά η σάρκα των μήλων των ξινών,
Το πράσινο νερό μούλιασε το κύτος μου από ελάτι
Και με λεκέδες μπλάβων κρασιών και ξερατών
Με ξέπλυνε, σκορπίζοντας γάντζο και διάκι.

Είμαι λουσμένο, από τότε, μες στο Ποίημα,
Της Θάλασσας, μουσκίδι απ' άστρα και γαλατερός σελαγισμός,
Τα πράσινα καταβροχθίζοντας τα βάθια, όπου ίσαλη γραμμή χλωμή
Κι εκστατική, ανάρια κατεβαίνει ένας πνιγμένος σκεφτικός.

Όπου, βάφοντας ξαφνικά τις μελανάδες, φρενίτιδες
και ρυθμοί άργοί κάτω απ' της μέρας τις φωτοβολές,
Πιό δυνατές από το αλκοόλ, κι από τις λύρες μας πιό πλατιές,
Κορώνουνε οι πυράδες του έρωτα οι πικρές!

Ξέρω τους ουρανούς που σκάνε σε μαρμαρυγές, και τους τυφώνες
Και τ' αντιμάμαλα και τα ρεύματα: ξέρω το βράδυ, την Αυγή
Αναπτερωμένη όμοια  με ένα λαό περιστεριών,
Και εκείνο που ο άνθρωπος νόμισε ότι είδε, εγώ κάποιες φορές το έχω δει [...].


                Αρθούρ Ρεμπώ, από Το Μεθυσμένο Καράβι [μτφρ. Ελένη Κόλλια].