Μνήμη του αδελφοῦ μου Αριστοτέλη Θ. Σπάνια (1979-2026)
Που, από σήμερα, στην αγκαλιά της μάνας μας
Μετρημένο τόπο ἔχουν οἱ ἄνθρωποι
Καὶ στὰ πουλιά δοσμένος εἶναι ὁ ἴδιος ἀλλ’
Ἀπέραντος!
[…] Τὶ τώρα μοῦ ἦρθαν. Ἀλλά σὰν χθές ὑπῆρξα
Κι ὕστερα ἡ μακριά μακριά ζωή τῶν ἀγνώστων ἡ ἄγνωστη
Ἔστω. Καὶ μόνο νὰ τὰ λές ὡραῖα ξοδεύεσαι· ὅπως τοῦ νεροῦ ἡ ροή
Ποὺ ψυχή τὴν ψυχή δίνει τὶς ἀποστάσεις
Κι ἀπο ‘να σ’ ἄλλον Γαλαξία βρίσκεσαι νὰ σχοινοβατεῖς
Ἐνῶ κάτω ἀπ’ τὰ πόδια σου βοοῦν τὰ βάραθρα. Κι ἤ φτάνεις ἤ ὄχι
[…] Ἀπέραντος ὁ θάνατος δίχως μῆνες κι αἰῶνες
Τρόπος κι ἐκεῖ νὰ ἐνηλικιωθεῖς κανένας· ὥστε
Στὶς ἴδιες κάμαρες ξανά στοὺς ἴδιους κήπους θὰ γυρνᾶς
Κρατώντας τὸ τζιτζίκι ποὺ εἶναι ὁ Δίας καὶ πάει ἀπό ’να
Σ’ ἄλλον Γαλαξία τὰ καλοκαίρια του.
Οδυσσέα Ελύτη, Από Τὰ ἐλεγεῖα τῆς Ὀξώπετρας, απόσπασμα από το «Ἰουλίου Λόγος»
