Ευγένιος Ντελακρουά, Η Σφαγή της Χίου
Κι ήταν φίλε μου που λες
Πίσσα το σκοτάδι μαύρο
Πίσσα κι οι ψυχές των ανθρώπων
Κι ο προβολέας του σκάφους
του Λιμενικού
Έδειχνε μονάχα στο πέλαγος
Ν’ ανθίζουν οι νεκροί στα κύματα επάνω.
Πώς βρέθηκαν εκεί
Κι βάρκα τους αναποδογυρισμένη
Κανείς δεν ήξερε…
Κι ο Πλεύρης με τον Βελόπουλο
Να κονταροχτυπιούνται
Αν «του την ανάβεις» τώρα ή όχι
Του νεκρού παιδιού που δεν απαντά
στο αλτ τι ς ει
γιατί πια «δεν είναι».
Γιατί να την εξαιρέσεις
τη σιωπή των αμνών
απέναντι στο αλτ τι ς ει
κάποιου υποτιθεμένου φαντάρου
που περιπολεί πάνω στα κύματα;
Κι η βάρκα αναποδογυρισμένη
Και ο προβολέας να φέγγει τον μαύρο ανθό
Η θερμική κάμερα κλειστή.
Και τίποτα να μη σε ζεσταίνει
στη σφαγή που βλέπεις
στο Μερσινίδι
Πλάι στο λιμάνι της Χώρας
στη Χίο,
Το νησί που ξέρει
από σφαγές και προσφυγιά
από ξενιτεμό και ερημιές.
