Ο λίαν ομιλητικός και μαχητικός νέος, με τον ξύλινο και παραληρηματικό λόγο, έχει ολοκληρώσει "το έργον" του [το οποίο συνεπλήρωσε και μια μουλωχτή δεσποινίς από την ομήγυρη ].
Οι τεθλιμένοι συγγενείς και φίλοι -όρα: oι "αγανακτισμένοι" φοιτητές όπως και ο συμπαθέστατος υπομονετικός σάκκος του μπόξ αντιπρύτανης- αντικρίζουν με δέος το χαρτοκαφεδοτσιγαροσκουπιδαριό που έχει καταντήσει το Πανεπιστήμιο τους (μέσα κι έξω...).
Σύμπαντες οι βαρυπενθούντες μαυροντυμένοι, συρρεύσαντες γύρω απο το παριστάμενο συμβολικώς, σεσηπός και όζον, πτώμα των Α.Ε.Ι., προσεύχονται υπέρ αναπαύσεως...
"Έρραναν τον τάφον..."
Σιωπή και θλίψη (και πολλή ντροπή...).
