Πάρος, Θέρος 2018, φωτ. NT
Η Νιόβη Παπαδημητρακοπούλου, η γιατρός και ποιήτρια,
η γλυκύτατη σύντροφος και δεσμός άρρηκτος της ζωής του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου,
έφυγε ήσυχα χτες το απόγευμα εδώ στη Θεσσαλονίκη…
Αντί για μια φωτογραφία τής (πάντοτε!) αέρινης Νιόβης, προτίμησα
ένα αδειανό στενό της Νάουσας της Πάρου στρωμένο με άνθη βουκαμβίλιας έτσι όπως
τα σώριασε κάποιος ήσυχος αέρας. Σαν να πέρασε μόλις από κει η ίδια αφήνοντας
ένα αντάξιό της ίχνος: Καλοσύνη, χάρη, φιλότητα, ευγένεια, σπιρτάδα, ομορφιά μέσα
κι έξω. Κι ένα βότσαλο-press
papier
με
τα δυο ονόματα γραμμένα από τον Ηλία… (με παχύ μαύρο μαρκαδόρο πάντα!) …
Για όσους δεν το γνωρίζουν η Νιόβη ήταν και ποιήτρια πανάξια. Το παρακάτω ποίημα
δικό της από τη συλλογή κούνια-μπέλα (2015). Τώρα αναγκαστικά από μας για
εκείνην.
Αυτή είναι πια στην πατρίδα της: Τον Ηλία…
Νόστος
Στὸν δρόμο πρὸς Ἐμαοὺς
μὲ βρῆκαν τὰ μαντάτα σου.
Τώρα εσύ, ἀνάλαφρη
μὲ τὰ ξανθά μαλλιά
τῆς ἔκπαγλης κάποτε νιότης σου
ν' αναρριπίζουν οἱ παλιοί καιροί
μὲ κεῖνο τὸ χορευτικό σου βῆμα,
βαδίζεις στὶς ἀλάνθαστες τροχιές
τοῦ Γαλαξία
ὅπου ἡ ἀστρική σκόνη
ἀγαπημένων συγγενῶν καὶ φίλων
σὲ φωτεινούς στροβίλους
ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις
γιορτάζει καὶ ἀγάλλεται
γιὰ τὴ χαρὰ τοῦ νόστου σου.
