Ο «Δυτικός πολιτισμός» δεν υπάρχει!

 

Περπατώ στην πόλη που, αν δεν τους κατέδωσε, τουλάχιστον αδιαφόρησε με σημασία για τον διωγμό των Εβραίων της. Ύστερα τους ξέχασε και με συνέπεια παροιμιώδη καταχράστηκε τις περιουσίες τους.

Μνήμη Άουσβιτς, μνήμη του «Ολοκαυτώματος». Προβολή σε βιτρίνα μιας εικόνας που εφιαλτικά θα παρίσταται και θα προβαίνει  πάντα… Την ώρα που οι ναζιστικοί χαιρετισμοί του ευφυούς και πάμπλουτου Έλον Μασκ  μας στοιχειώνουν. Την ώρα που ναζιστικά κόμματα δυναμώνουν στην καρδιά της  Ευρώπης και διεκδικούν κυβερνήσεις.

Κοιτάζω τη φωτογραφία από το Άουσβιτς και, ξάφνου, στο βάθος της εικόνας, προβάλλουν φώτα. Σαν σε εκκλησία μέσα. Αντανάκλαση της βιτρίνας από την απέναντι μεριά της Καρόλου Ντηλ. Θαρρώ ότι από κάπου έρχεται ο απόηχος του Dies Ιrae ( «Μέρες Οργής») από το Ρέκβιεμ του  Μότσαρτ.

Διόλου άσχετο  αυτό που, παραισθητικώς πως,  μου συμβαίνει, με το άτυπο στρατόπεδο συγκέντρωσης που οργάνωσαν στη Γροιλανδία οι Δανοί.  Το Μενγκελέ-δικο πείραμα στο οποίο αυτοί οι Ευρωπαίοι υπέβαλαν τον θηλυκό πληθυσμό των Εσκιμώων  Ινουίτ από το 1966 μέχρι το 1970, αποκαλύφθηκε πρόσφατα (βλ. παρακάτω άρθρο).  

Γροιλανδία στη γλώσσα των Εσκιμώων θα πει Νησί των ανθρώπων και ανήκει (διοικητικά…) σε μια χώρα που μόλις έχω αρχίσει να σιχαίνομαι!

 

Δείτε το άρθρο [κλικ στον τίτλο] Το όνειδος της Γροιλανδίας

 

Η «πνευματική» Ευρώπη στον καθρέφτη…

[27 Ιανουαρίου: Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος]

 

 Νταχάου-Γερμανία, Ιούλιος 2008,  Φωτ.  Ν.Τ.

 

Αν και πιστεύω πως κάθε Ευρωπαίος πρέπει κάθε μέρα να θυμάται το Ολοκαύτωμα, γιατί κάθε μέρα του Ευρωπαίου μετά το "Ολοκαύτωμα" θα πρέπει να είναι είναι μια μέρα ντροπής, δείχνω σήμερα τους φούρνους στο Νταχάου. Και αναλογίζομαι όσα λέει ο Τζωρτζ Στάινερ για τον αγαπημένο μου συγγραφέα Σελίν (Louis-Ferdinand Céline, 1894 - 1961) :

[…] Αν με ρωτήσετε ποιοι καθόρισαν τη γαλλική γλώσσα στη νεότερη εποχή, θα σας απαντήσω: ο Προυστ και ο Σελιν. Και οι δυό τους. Ο Σελίν είναι μαζί με τον Ραμπελαί, ένας από τους μεγαλύτερους μάγους της γαλλικής γλώσσας, χάρη στο "Ταξίδι στη άκρη της νύχτας", αλλά δεν είναι μόνο το Ταξίδι. Τα τρία μυθιστορήματα για τη φυγή του στη Δανία (τα οποία ελάχιστοι διαβάζουν σήμερα) —το "Από το ένα κάστρο στο άλλο", ο "Βορράς" και το "Ριγκοτόν"—είναι επίσης έξοχα. Η σκηνή με τον γάτο του τον Μπερμπέρ, φτάνοντας στη φλεγόμενη Κολωνία, όπου ο γάτος πηδάει από το τρένο και μπαίνει στις φλόγες· οι σκηνές στο Ζιγκμαρίγκεν, όπου ο Πεταίν, εντελώς κουφός, δεν ακούει το αγγλικό αεροπλάνο που κατεβαίνει και προσγειώνεται στη γέφυρα —αυτές είναι σαιξπηρικές σκηνές! Και χρησιμοποιώ τη λέξη πολύ προσεκτικά. Μέσα σε αυτόν το φρικτό άνθρωπο υπήρχε ένα μεγαλείο ποιητικής επινοητικότητας. Και ένα τεράστιο ανθρώπινο έλεος. Ο γιατρός Σελίν ήταν υπέροχος με τους φτωχούς, με τα ζώα. Εγώ που τρελαίνομαι με τα ζώα μοιράζομαι, τολμώ να μοιραστώ μαζί του αυτό το πάθος, και θαυμάζω το τι σημαίνει γι’ αυτόν ένα ζώο, τι σημαίνει γι’ αυτόν ο πόνος του ζώου. Επομένως, αδυνατώ να καταλάβω. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που εξαπολύει σιχαμερές βρωμιές στις "Φλυαρίες για μια σφαγή" και σ’ αλλά κείμενα. Φυλλάδες, ογκωδέστατες αντισημιτικές φυλλάδες. Μου ζητάτε να καταλάβω. Δεν καταλαβαίνω. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήθελε να χώσουν όλους τους Εβραίους στο φούρνο*.

 

*Τζωρτζ Στάινερ, Ένα μακρύ Σάββατο,-συζητήσεις με την Λωρ Αντλέρ, Δώμα, 2022.

 

 

 

 

Η Δήμαρχος της Καβάλας δεν είναι ρατσίστρια...

...αλλά δεν πολυγουστάρει τους Εβραίους και τ' αστέρι τους.

Το αστέρι που δεν αρέσει στη κ. Δήμαρχο...

Στις 3 Μαρτίου του 1943, οι Βούλγαροι σύμμαχοι των Γερμανών συγκέντρωσαν και προώθησαν προς την Τρεμπλίνκα περίπου 1.800  Εβραίους της Καβάλας. Πολλοί από αυτούς πνίγηκαν στον Δούναβη όταν τα πλοιάρια που τους μετέφεραν βούλιαξαν στο ποτάμι. Στα στρατόπεδα -και κατά την μεταφορά τους σ' αυτά- έχασαν τη ζωή του συνολικά 1.484 έλληνες της Εβραϊκής Κοινότητας της Καβάλας. Από αυτούς, οι ελάχιστοι που επιβίωσαν, επέστρεψαν στην πόλη μετά τον πόλεμο αλλά δεν κατάφεραν να επανασυστήσουν πλέον την εβραϊκή κοινότητα. Η παλαιά τους συναγωγή είχε καταστραφεί από τους βουλγάρους στον πόλεμο. Η νέα τους Συναγωγή στην οδό Παύλου Μελά κατεδαφίστηκε από μπουλντόζες περί το 1995 για να αναγερθεί στη θέση της πολυόροφη οικοδομή.
Ο φίλος Χαλκιδαίος ιστορικός συγγραφέας &  ερευνητής του εβραϊσμού στην Ελλάδα Θρασύβουλος Παπαστρατής στο μικρό του πόνημα "Οι Εβραίοι της Καβάλας - Προσεγγίσεις μιας μεγάλης ιστορίας"* γράφει:

"Κάπου έξω απο την Καβάλα έχουν απομείνει ξεχασμένα τα μνήματα του εβραϊκού νεκροταφείου, που φρόντισε πάντοτε μέχρι την τελευταία του ώρα ο ύστατος της Εβραϊκής Κοινότητας Καβάλας Σαμπετάϊ Τσιμίνο. Οι πολλοί όμως δεν ευτύχησαν να 'χουν την πολυτέλεια της ταφής. Άλλοι πνίγηκαν και άλλοι γίνανε στάχτη. Δεν θα υπάρξουν καινούργιοι νεκροί (στο χώρο). Δεν θα υπάρξουν προσκυνητές. Η κατεδάφιση της τελευταίας Συναγωγής ήταν ο επίλογος του Εβραϊσμού της Καβάλας" . 

Έξοδος καπνεργατών από τη εβραϊκών συμφερόντων 

καπνεργατική επιχείρηση Herzog (καρτοποστάλ 1910)

   Η Καβάλα το 1952  ανέγειρε ...μέσα στον χώρο του εβραϊκού νεκροταφείου (sic) μνημείο στη θύμηση των  Εβραίων πολιτών της που εξοντώθηκαν από τους Ναζί.
    Όμως οι άνθρωποι που εξανδραποδίστηκαν και αφανίστηκαν από προσώπου γης θαρρώ δεν είχαν γεννηθεί στο ...νεκροταφείο. Πολύ δε περισσότερο δεν υπήρξαν κάτοικοι του εν ζωή. Ήσαν κομμάτια της ψυχής της πόλης, έλκουν βαριά ιστορία πίσω τους -αποτελούν μεγάλο μέρος του παρελθόντος της- και συνιστούν σημείο αναφοράς για το εμπόριο και τον πολιτισμό της Καβάλας ήδη από τον 16ο αιώνα. Σεφαραδίτες της Ισπανίας ή Ασκενάζι της Ουγγαρίας που ενσωματώθηκαν στον πληθυσμό της πόλης και συνέβαλαν τα μέγιστα στην οικονομική ανάπτυξή της.

   Η  γ ε λ ο ι ω δ ε σ τ ά τ η ( και θρασυτάτη ) σημερινή δήμαρχος της Καβάλας, στις 14.5.2015, εξέφρασε τηλεφωνικά προς το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο την αντίρρησή της ...ως προς τη χάραξη του “Άστρου του Δαυίδ” που αποτελεί σύμβολο της εβραϊκής θρησκείας πάνω στο μνημείο [!!!], και ζήτησε να εμφανίζεται μόνον το κείμενο της αφιέρωσης, ώστε να μην ματαιωθεί η τοποθέτησή του και η προγραμματισμένη εκδήλωση αποκαλυπτηρίων του.

   Οι Καβαλιώτες, που φαίνεται μάλλον ανέχθηκαν την εξαφάνιση κάθε ίχνους των εβραίων  συμπολιτών τους, συμβιβάστηκαν και βολεύονταν επί εξήντα και πλέον χρόνια με την ιδέα πως τάχα μνημείο για εκείνους υπήρχε "μέσα στο δικό τους νεκροταφείο" κάπου έξω απο την πόλη [="φύγε κακό από πάνω μου"!]. Πάντως προγραμμάτισαν, με το Δημοτικό τους Συμβούλιο, την ανέγερση νέου μνημείου, εντός πιά της πόλεως ήδη από το 2004 [="μωρ' τί μας λες;"]. Με τη συνδρομή του ΚΙΣΕ και κυρίως του δωρητή του μνημείου Βίκτωρα Βενουζίου αποδέχτηκαν τελικά να εγκαινιαστεί αυτό μέσα στο 2015 [=ποτέ δεν είναι αργά...].

 Η κυρά-Δήμαρχος (φωτ ΑΠΕ)

  Η ώρα έφτασε.
  Αλλά ...κανείς ποτέ δεν μπορεί είναι τόσο έτοιμος μπροστά στη βλακεία. Πάντοτε θα βρίσκεται ανυπεράσπιστος μπροστά της: Η κυρία Δήμαρχος ματαίωσε ανενδοίαστα την εκδήλωση των προγραμματισμένων αποκαλυπτηρίων με το πρόσχημα ότι "το άστρο του Δαβίδ πάνω σ' αυτό είναι ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ μεγάλο" ή τέλος πάντων αυτό δεν είναι αρκούντως μικρό- και όρισε ύστερα απο σχετικές αντιδράσεις και διαβουλεύσεις να επαναπροσδιοριστούν τα εγκαίνια κάπου μέσα στον Ιούνιο. Ούτε που νοιάστηκε τους ανθρωπους που έφτασαν από το Ισραήλ -κάποιοι από αυτούς υπερήλικες ή έχοντας ξοδέψει από το υστέρημά τους- προσκυνητές στη μνήμη των εβραίων που κάποτε έζησαν στην Καβάλα. Τους άφησε να επιστρέψουν άπραγοι πίσω.  Ωστόσο "παραδέχθηκε πως η ίδια προσωπικά δέχθηκε πολλές πιέσεις μέσα και έξω από τη δημοτική ομάδα της για την οριστική μορφή που θα έχει το Μνημείο του Ολοκαυτώματος των Ελλήνων εβραίων της Καβάλας. Επίσης τόνισε ότι αποτελεί δική της πρωτοβουλία και πολιτική βούληση να στηθεί το μνημείο, υλοποιώντας έτσι μια απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου που εκκρεμούσε από το 2004. Επισήμανε μάλιστα ότι επί των ημερών τής προηγούμενης δημοτικής Αρχής η τοποθέτηση του μνημείου είχε αναβληθεί τουλάχιστον πέντε φορές ".[ από τις εφημερίδες ].

   Σε κάποια σχετικά πλάνα της τηλεόρασης, αντίκρισα μερικούς νέους -προφανώς μαθητες σχολείων- από το Ισραηλ να φοράνε στα ρούχα τους το κίτρινο αστέρι.
   Ένα αστέρι που δεν ενόχλησε κάποτε τους καβαλιώτες και που δυστυχώς όπως φαίνεται ακόμα και σήμερα δεν κάνει τους απογόνους τους να ντρέπονται, να λυπούνται και να στοχάζονται...

                                σε αναβολή...
 


*Θρασύβουλος Ορ. Παπαστρατής "Οι Εβραίοι της Καβάλας-Προσεγγίσεις μιας μεγάλης ιστορίας" - "συλλογές" -Αργύρη Βουρνά, Αθήνα 2010-5770. [ Aπό το μικρό αυτό βιβλίο προέρχονται οι περισσότερρες ιστορικές πληροφορίες και η καρτ ποστάλ της ανάρτησης].



ΧΡΗΣΙΜΟ & ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Από τη σημερινή "ΝΕΑ ΕΓΝΑΤΙΑ" της Καβάλας  (κάνετε κλικ πάνω στο κέιμενο για να το διαβάσετε).