...και τα βατράχια στο λάκκο με τα βουβάλια, η σφαγή των αμνών κλπ...
Πρώτον… Στο Νταβός λέει, 400 εκατομμυριούχοι από όλον τον (πολιτισμένο και τον απολίτιστο) κόσμο έστειλαν επιστολή διαμαρτυρίας που, αν μη τι άλλο, προκαλεί μια χαριτωμένη νότα θυμηδίας στον παγκόσμιο χειμώνα μας:
«Μια χούφτα παγκόσμιων ολιγαρχών με ακραίο πλούτο έχουν αγοράσει τις δημοκρατίες μας, έχουν καταλάβει τις κυβερνήσεις μας, έχουν φιμώσει την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, έχουν επιβάλει ασφυκτικό έλεγχο στην τεχνολογία και την καινοτομία, έχουν βαθύνει τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό και έχουν επιταχύνει την αποσύνθεση του πλανήτη».
Ενδιαφέρον… Οι εκατομμυριούχοι ξεσηκώνονται για τις δημοκρατίες («τους») που χάνουν («κι αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια…») και καταγγέλλουν τους δισεκατομμυριούχους που τις αγόρασαν και τις αντικαθιστούν με «δικτατορίες»… Κόντεψα να με πάρουν τα δάκρυα.
Δεύτερον: Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, με αφορμή την δολοφονία (βλέπε φρικώδη εκτέλεση) του 37χρονου Άλεξ Πρέτι, νοσηλευτή σε ΜΕΘ βετεράνων στρατιωτικών, από τους παραστρατιωτικούς του Τραμπ, στην Μινεσότα, δήλωσε σήμερα:
«Επαφίεται σε κάθε πολίτη να αντιταχθεί στην αδικία, να προστατεύσει τις θεμελιώδεις ελευθερίες μας και να κάνει την κυβέρνηση να λογοδοτήσει»…
Τρέμει ο Τραμπ φαντάζομαι (θα τραντάζεται από δυνατά γέλια) κι ετοιμάζει τα σκυλιά να μασήσουν κρέας στους δρόμους.
Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ μοιάζει σαν να ’χουν κρυφτεί εδώ και πολύ καιρό. Αλλιώς δεν εξηγείται το πώς ξαναεπέστρεψε και κυβερνά πάλι τη χώρα τους αυτό το διαταραγμένο ογδοντάχρονο ανθρωποειδές…
Μην ελπίζοντας πια σε τίποτα, φέρνω στο νου μου το σχετικό εδάφιο από το βιβλίο «Επέτειοι» του Πάνου Θεοδωρίδη (καλή του ώρα..) που δένει με τις συμπεριφορές όλων των παραπάνω και που ασφαλώς προοιωνίζονται τη σφαγή των αμνών, που μέλλεται να συμβεί ξανά, χωρίς κανέναν μας -εννοείται- να εξαιρoύν:
Γράμμοστα, Πάσχα του 1903. Οι προβατίνες ρωτάνε τον γερο-Μπέκο. «Τράγε, πού είναι τα παιδάκια μας;» «Τα πήρε ο τσομπάνης». «Και πού τα πήγε;» «Σε χώρες με σπίτια πολλά, σε λιβάδια με άνθη, σε ανθρώπους στολισμένους». «Και τί θα απογίνουν;» «Θα γιορτάζουν όλα μαζί. Είναι γιορτή της άνοιξης, λαμπρή γιορτή, γιορτή της ανάστασης». «Και πότε θα τα ξαναδούμε;» «Ποιός ξέρει; Ίσως σ’ αυτήν, ίσως στην άλλη ζωή. Μη χολοσκάτε και κάθε χρόνο θα γίνονται τα ίδια. Η ζωή είναι ωραία.
