ΩΔΕΙΟΝ ΠΑΡΟ...ΔΙΟΝ
Άφωνος φονιάς στο θέρος
—του Μητσιά ο Γιάννης μέρος,
και δικό μας-της ζωής μας—
Να το πω δε θα ’ναι κρίμας.
«Νο πασαράν» οι βάρβαροι
μα κι οι τραγουδιστάδες
που θέλουν του αισθήματος
να γίνουν θεριστάδες!
Τον Παλαμά σαν έθαβαν,
στης κατοχής τα χρόνια,
οι φίλοι οι πνευματικοί
βρόντηξαν σαν κανόνια.
Είπαν λοιπόν του Λέανδρου
—που ήταν ο υιός του—
«Εμείς θα το ’νε θάψουμε
Σε μας ανήκει ατός του»
Και στον καημένο τον Μητσιά,
μες στο καλοκαιράκι,
λέει «του απηγόρευσαν»
να πει το τραγουδάκι.
Του Χατζηδάκι ο υιός
—λόγοι που δεν με μέλει—
εις τον Μητσιά επέβαλαν
στίχους να απαγγείλει.
Δεν ετραγούδησε λοιπόν
τον Μάνο Χατζηδάκι
μόν’ διάβασε με σεβασμό
του Γκάτσου το στιχάκι.
«Ο Γιάννης ο φονιάς» χωρίς
φωνή σαν του Μανώλη
είναι σαν μια ροδακινιά
στέρφα στο περιβόλι.
«Τα δικαιώματα» λοιπόν
κι η μείζων αυστηρότης
το έργο δεν στηρίζουνε
κι επικρατεί ωμότης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παράκληση να τηρούνται οι κανόνες της πολιτικής σχολίων που ισχύουν. Σχόλια με υβριστικό, προσβλητικό ή παρόμοιο περιεχόμενο δεν γίνονται αποδεκτά και επομένως θα διαγράφονται.