Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Τα παγωμένα νερά των Θεοφανίων…

 


                                                         Σπύρος Βασιλείου

 

Τούρκος που βαφτίστηκε Χριστιανός άρπαξε το Σταυρό στην Πόλη. Κι ο Τζόκοβιτς σε καραντίνα χωρίς βίζα στην άπιστη Αυστραλία. Α-τενίζει από μακριά το τεραίν τη δόξης του. «Θέλουν να σταυρώσουν την Σερβία σαν το Χριστό» δήλωσε ο πατέρας του…  (Γιατί δε λέει και «την Ορθόδοξη» να το κάνει πιο καλό;) Κάπως έτσι προχωρεί ο κόσμος στις αφασικές και δυστοπικές κορωναϊκές ημέρες μας...

Κάθε χρόνο τα Θεοφάνια, από τότε που ήμουν παιδί, θυμούμαι πως απόφευγα από μια στιγμή κι έπειτα να παρακολουθώ τον αγιασμό των υδάτων στην πλατεία του χωριού μου. Όπως απέφυγα στη μέχρι τώρα ενήλικη ζωή μου να τρέχω σε μαρίνες ή παραθίν’ αλός σημεία  να δω τις εορταστικές τελετές…

Θεοφάνια του χίλια εννιακόσια εβδομήντα τόσο... Κρύο και το μέγα έλεος. «Κρούσταλα» κρέμονταν από τις στέγες και πάγος γυαλί το λιωμένο χιόνι. Στην πλατεία του χωριού έφερναν ένα μεγάλο χαρανί (μεγάλο χάλκινο καζάνι) και το γέμιζαν με νερό. Σ’ ένα ίδιο μαζεύαμε και εξοικονομούσαμε το βρόχινο νερό από τις αστροχιές και που αργότερα —σαν ήρθε το νερό στο σπίτι— αποθηκεύαμε το στάρι για τα πουλερικά... Όταν ερχόταν η ώρα να ρίξει ο παπάς το σταυρό στο νερό, οι νέοι κυρίως συνωθούνταν γύρω από το μεγάλο καζάνι τάχα για ν’ αρπάξουν το σταυρό αλλά με τρόπο όλο αυτό το ανθρωπομάνι πάσχιζε να ρίξει κάποιον μέσα στα νερά, έτσι για αστείο. Και τι πιο εύκολο από το να καταφέρουν να ρίξουν μέσα στα παγωμένα νερά το μπάρμπα Γιάννη τον Μούρα, έναν ξενομερίτη και απορφανισμένο γέροντα μέθυσο, ναυάγιο της ζωής που προσάραξε σ’ αυτήν την πλατεία και ζούσε κάνοντας θελήματα και ρητορεύοντας τις ώρες της δυνατής του μέθης…

Μια φορά κατάφεραν να τον ρίξουν στο νερό… Θυμάμαι το ξαφνιασμένο του βλέμμα, την οδύνη στο πρόσωπο και την προσπάθειά του να βγει μέσα από τα νερά. Το σύγκορμο τουρτούρισμά του ανάμεσα στον κόσμο όταν βγήκε. Έφυγα βαθιά λυπημένος και τράβηξα για το σπίτι ακούγοντας τα χάχανα του κόσμου.

Τα Θεοφάνια όταν βλέπω τους δεσποτάδες να ετοιμάζονται να πετάξουν το σταυρό νιώθω πως πέφτω μέσα σε κρύα νερά, παγωμένα σαν το θάνατο και μου ’ρχεται να ουρλιάξω από τον πόνο.  

 

 

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Ευτυχές το ...δυο-όμικρον-δυο-δύο !

 


                                                                                    Photo: The Cakery

 

Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά

Μετάλλαξη …μηδενικιά

Κι αρχή —κι αρχή καλός μας χρόνος

Να μας λεί —να μας λείψει αυτός ο πόνος

 

Αρχή που βγήκεν ο Ιός

προπέρσι λίαν μουλωχτός

στη γη —στη γη να περπατήσει

Και να την —και να την τρομοκρατήσει

 

Καινούργιος χρόνος έρχεται

Μα η τσέπη δε συνέρχεται

Ααααπό —από την Καισαρεία

και τα χρέ —και τα χρέη μας σωρεία

 

Ντουμπάι φέτος δεν πήγαμε

Μαγιόρκα με μπικίνι

Στο σπίτι μας τη βγάλαμε

με Γκί —με Γκίκα Μαγιορκίνη

 

Θυμήθηκα τα λόγια της,

μιας πεθαμένης θείας-

σε στίχους της «Αρχιμηνιάς»,

βλαστήμιας κι αμαρτίας:

 

Άγιος Βασίλης κουμαρτζής

ρουφιάνος και κυρχανατζής*

βαστάει κόλα και χαρτί

και ζωγραφίζει ένα …μ@νί!

 

 *Πολύ «κακιά λέξη». Στο λεξικό:  προαγωγός, πορνοβοσκός.