Ποιόν να διαλέξω;

τον …Ματίας με τα βότανα της τέχνης του ή τον αιμοσταγή “Μητσάρα” με το σαρανταπεντάρι;

                                             Θεσσαλονίκη 19.03.2014 στο βιβλιοπωλείο...
                                                    

Τους είδα σήμερα μαζί δίπλα δίπλα πάνω στον πάγκο του  βιβλιοπωλείου… 

Αρκετό μελάνι χύθηκε αυτές τις μέρες για το δικαίωμα του ισοβίτη «πολιτικού ακτιβιστή» (ενός Μουτζαχεντίν μιας δικής του Δημοκρατίας που υπέγραψε με πτώματα την παρουσία του στον κοινωνικό βίο!) να γράφει βιβλία από το κελί του και ενός εκδοτικού οίκου [που κάποτε μας χάρισε τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» –το καλύτερο ίσως μυθιστόρημα του 20^ου  αιώνα...] να το προωθεί με σκοπό το κέρδος επικαλούμενος -τάχα- το αξίωμα του Βολταίρου…

Χιλιάδες  βέβαια βιβλία καταδικασμένων ή εκτελεσμένων για τα φρονήματά τους, τις πράξεις τους, τον πολιτικό τους αγώνα [από απλές ανθρωποκτονίες μέχρι μαζικές εκκαθαρίσεις και λογής εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας] έχουν κυκλοφορήσει. Το "Ο Αγών μου" του Χίτλερ εξακολουθεί να διαβάζεται ένω υπάρχουν στην ζωή ακόμα κρατούμενοι του κολαστηρίου του Άουσβιτς-Μπιρκενάου ή παιδιά κι εγγόνια Εβραίων που έσβησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή κυκλοφορούσαν όσο ζούσαν τα παιδιά των σφαγμένων χωροφυλάκων. Τα παιδιά του Παύλου Μπακογιάννη αντικρίζουν στις προθηκες το πόνημα του Κουφοντίνα και το ανέχονται. Ο γυιός του Μομφεράτου δεν το ανέχεται.

Εγώ πρέπει να διαλέξω; Τότε ναι. Θα διαλέξω: Το βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού! 

Ενός αριστοτέχνη συγγραφέα που παιδεύει ψυχαναγκαστικά τη γραφή του. Γανιάζει ώσπου να στήσει καθε φορά ένα σύμπαν που τ' αφήνει να κλωθογυρίζει γύρω από τα μεγάλα ανθρώπινα αιώνια ερωτήματα έτσι όπως η Ευρώπη τα υπέβαλε στους πολίτες της.

Σκηνές λοιπον από τον βίο ενός  …συναδέλφου μου γιατρού του 17^ου αιώνα και με την ιατρική ακόμα στα σπάργανα. Κρατά στα χέρια του νυστέρι και υπερασπίζεται τη ζωή έναντι του θανάτου. Η ζωή του ένα άθυρμα του ανέμου. Σε μια Ευρώπη που γεννιέται, ωριμάζει, αγκαλιάζει την επιστήμη, την φιλοσοφία, αφήνει την προκατάληψη, τις δυσιδαιμονίες και τον άπελπι Μεσσιανισμό διαβαίνοντας γοργά την πόρτα του Διαφωτισμού, των επαναστάσεων, του Ουμανισμού. Αφήνοντας πίσω του τον Μεσαίωνα.

Ο άλλος που έστεκε δίπλα του κρατούσε πάντοτε γεμάτο σαρανταπεντάρι και μας πήγαινε κατευθείαν πίσω. Από την φεγγερή πόρτα ίσα στην εποχή του μεσαιωνικού σκότους…

Θα πάρω λοιπόν τον Ματίας!  Το δίπλα βιβλίο -με την αποφορά των πτωμάτων- θα καμωθώ πως καθόλου δεν το είδα... 

Το πιο σύντομο ανέκδοτο...

Αποχωρεί ο κατασκευαστής από το Μετρό Θεσσαλονίκης! (…) Δυσκολεύουν για άλλη μια φορά τα πράγματα στο έργο του Μετρό Θεσσαλονίκης. Χθες το βράδυ η κατασκευάστρια κοινοπραξία (ΑΕΓΕΚ - Impregilo - Ansaldo - Seli - Ansaldobreda) έστειλε με δικαστικό επιμελητή στην Αττικό Μετρό «Ειδική δήλωση διακοπής έργων», με την οποία γνωστοποίησε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει τις εργασίες, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες.(…) 

H γελοία κατάσταση συνεχίζεται!  Nομίζω πως δεν πρέπει να υπάρχει άλλο ανάλογο παγκόσμιο προηγούμενο. Σκεφτείτε πως άρχισε με την περίφημη αυτοχρηματοδοτούμενη (sic) "τρυπα του Kούβελα" -καμμιά τριακοσαριά μέτρα σήραγγα που σκάφτηκε στη δεκαετία του '90 και δημιούργησε για πολλά χρόνια κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά στο Πανεπιστήμιο- . Λυπάμαι τους ανθρώπους που έκλεισαν εδώ και χρόνια τα μαγαζιά τους στην Εγνατία και αλλού, χάρη στο "μεγαλεπήβολο έργο" που έντυσε με λαμαρίνες και έπηξε στη σκόνη τα ακριβοπληρωμένα ρημαδιά τους...

Όλο και πιο σαφές γίνεται πως αν είχε αποφασιστεί ή λειτουργία ενός επιφανειακού μέσου (τραμ) με κατάργηση των αστικών γραμμών, πλην των mini-busses στα περιφερειακά και δυσπρόσιτα σημεία, η πόλη θα ήταν αριστούργημα .  Εδώ και δέκα χρόνια θα είχαμε σοβαρό αστικό συγκοινωνιακό μέσο...

Το πιο σύντομο κι αστείο ανέκδοτο είναι  φυσικά πια το "Μετρό Θεσσαλονίκης". Και θα είναι ακόμα πιο αστείο-αν ποτέ- ολοκληρωθεί. Είναι τόσο κοντά οι σταθμοί που όταν η μούρη του συρμού θα φτάνει στην Αγίας Σοφίας ο  ...πισινός του θα βρίσκεται στην Καμάρα. Ίσως μ' έναν κυλιόμενο τάπητα υπογείως θα μπορούσαμε να καταργήσουμε και τα τρένα...

Όλα  -και πάντα- στο γόνατο. Με τους εργολάβους να χώνουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Την κοινωνία να αδρανεί. Και τους πολιτικάντηδες να εξακολουθούν να είναι παντοτινά και -για όλα !!!- ανίκανοι. 

"Γιατί οι Εβραίοι δεν έχουν καρκίνο;"

                                                                                                                           *

"Γνωρίζατε ότι στο Ισραήλ έχουν πεθάνει μόνο 150 άτομα ανά έτος από καρκίνο σε έναν πληθυσμό 7 εκατομμυρίων. ενώ στην Ισπανία 1500 και 2400 Γερμανία;

Ο Σιωνισμός ελέγχει τα φάρμακα στο μη εβραϊκό πληθυσμό, η χημειοθεραπεία ελέγχετε από την μεγάλη επιχείρηση της ιατρικής, από την επιστήμη, από τα Πανεπιστήμια γιατρούς για να σας στείλουν νωρίτερα"

Τα παραπάνω αντίκρισα σήμερα σε κάποιο blog...

Διάφοροι στο διαδίκτυο, διατελούντες σε προφανή παράκρουση, διοχετεύουν "ακαταμάχητα στατιστικά νούμερα" ή "πληροφορίες" αποκαλύπτοντας την συνωμοσία που μαίνεται ενάντια στους ανύποπτους και αθώους πληθυσμούς της οικουμένης από τις δολερές δυνάμεις του σκότους. Αυτές οργανώνουν τους σεισμούς, τους λιμούς και τους καταποντισμούς πάσης φύσεως (φυσικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς κλπ)  με στόχο της δυστυχία, τον αποδεκατισμό -αν όχι την εξολόθρευση- και εν τέλει την αμαχητί καθυπόταξη των λαών της γης. Εκτός λοιπόν απο τους αεροψεκασμούς για την κλιματική αλλαγή, την χημική -δια της εισπνοής ή της διατροφής- αποβλάκωση των μαζών, τον έλεγχο των μαγνητικών πεδίων της γης κλπ φαίνεται ότι κάποιοι τελικά ελέγχουν ακόμα και την ραγδαία εξάπλωση του καρκίνου εμποδίζοντας την θεραπεία ολόκληρου του ανθρωπινου γένους πλην ...Εβραίων (ως ιδιοκτήτες των εταιριών που παράγουν τα κατάλληλα χημειοθεραπευτικά φάρμακα!!!). Σ' αυτήν την εκδοχή βλέπουμε για πρώτη φορά Εβραίους που δεν σκίζονται για το κέρδος!

Θα πείτε: "μα είναι άξιες σχολιασμού οι βλακείες;" Φυσικά όχι. Πόσα δεν έχουν δει τα μάτια μας κι ακούσει τα δύσμοιρα αυτιά μας... Όμως μπήκα παρ' όλ' αυτά στον κόπο να αντιπαραβάλλω τα πραγματικά στατιστικά του Καρκίνου (ω, διαδίκτυο είσαι καταπληκτικό!) στις φαντασιοπληξίες του -όνομα και μη χωριό- blogger:

Το 2013 λοιπόν στη Ευρώπη πέθαναν 1.3 εκατομμύρια άνθρωποι απο καρκίνο (με σαφή υπεροχή των ανδρών) ενώ στο Ισραήλ ο Καρκίνος παραμένει ή πρώτη αιτία θανάτου (στη δεύτερη θεση ακολουθούν τα καρδιαγγειακά συμβάματα). Το 2010 είχαν πεθάνει στο Ισραήλ μόνον απο χειρουργημένο  καρκίνο του προστάτη 380 άνδρες (από τους οποίους το 91.6 % ήσαν Εβραίοι).
 
Μας θέλγει η συνωμοσιολογία, μας τραβάει σαν μαγνήτης η μπουρδολογία. Έχουμε πνιγεί στα σκουπίδια της παραπληροφόρησης.  
Να προσπερνάμε! Είναι υγιές.
Να όμως που το delirium  καταλαμβάνει αδίστακτα ακόμα και τους τοίχους των πόλεών μας:

* Ο ναζιστικός αγκυλωτός σταυρός ενσωματωμένος πάνω στο άστρο της σημαίας του κράτους του Ισραήλ θέλει πολύ μεγάλη λόξα για να ..."συλληφθεί". 

Δεν νομίζετε; 

Καρναβάλι

 

Carnevale di Venezia 2002

“Qui la moglie e là il marito
Ognuno va dove gli par
Ognun corre a qualche invito,
chi a giocar chi a ballar”.
                 Carlo Goldoni

[Eδώ η σύζυγος και ο άντρας της εκεί
Ο καθένας πηγαίνει εκεί που έχει ευχηθεί
Ο καθένας τρέχει κάπου προσκεκλημένος
Ποιός θα παίξει ποιός θα χορέψει]

Η χρονιά εκείνη ήταν αφιερωμένη στον μεγάλο Φεντερίκο Φελίνι. Θαρρώ πως τον τίμησαν δεόντως...

                                                                         (φωτογραφίες:  Ν. Τσίγκας)