Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Γιορτερά... Ούτως ειπείν...


Η πόλη φόρεσε τα λαμπερά της μπιχλιμπίδια... Κι αν στο σύνολό της η ίδια δεν καταφέρνει να αλλάξει... μικρές γωνιές-αστραποβολήματα της στιγμής -αν τα συνδράμει καλή διάθεση...-   την κάνουν να φαίνεται λαμπρή και αισιόδοξη! 


 "Εν αρχή"βεβαίως: Το δέντρο!


Πεζόδρομος Αγίας Σοφίας... λλλλεεέμμμμε!


Ζαχαροκάντιος ζυμωτής...


Τα ΕΛΤΑ επιμένουν: Ο "Αης Βασίλης" ΥΠΑΡΧΕΙ!!!


 Μέγας χορηγός [και φρουρός...]


 Κλείνω τα μάτια και η κρίση δεν υπάρχει... Δεν υπάρχει...*
Το μαγαζί δεν ενοικιάζεται. Αντιθέτως:  λειτουργεί όπως πρώτα. Να! Κι όπου νά 'ναι θα βγουν να με ταΐσουν....
Όπως πριν. Γιατί τίποτα δεν άλλαξε...

                                                                   *εν μερει παραφράζοντας τον Νίκο Δήμου 



Ωραίος σοβαρός φρουρός μπροστά στο σπίτι του Μανώλη Αναγνωστάκη. 
(νυν βανδαλιζόμενο και σε κατοχή απο τους "Ηρακλειδείς"...)
Απο μέσα ακούγεται ο ποιητής να ξεγελά τον πόνο του στεντορεία τη φωνή ειρωνευόμενος:

[...] Θέλω άνεση σουΐτας 
είμαι ποιητής της ήττας.



Τραπεζάκια -χειμωνιάτικα- έξω...


Στην "αγορά των βιολογικών"...
 Η τύχη μας άνοιξε!






Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Oδηγίες ...Νευροψυχιάτρου

 



[ Neuropsychiatrist's quidelines/as for patients prescription ]




Cristy [in front] & Βούλα [in the backround]



Όλοι έχουν σύνδρομο ανήσυχων ποδιών
Όλοι έχουν γλιστρήσει ή πέσει
Όλοι υποφέρουν από κατάθλιψη
Όλοι τους έχουν επίσης 
δυσλειτουργία της κύστης 
Όλοι έχουν να κάνουν αγωγή στο γιατρό τους
Όλοι δεν μπορούν να κοιμηθούν τη νύχτα
Όλοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα
και με την πιο απλή δραστηριότητα
 βλέποντας τη ζωή τους να παίζει σε άσπρο-μαύρο
Όλοι έχουν να αγοράσουν ασφάλεια
Όλοι έχουν να πληρώσουν τις οφειλές τους
στον φοροεισπράκτορα
Το κάθε τι μοιάζει τόσο  ψυχρό και γεμάτο απελπισία
Μέχρι που αφήνεις την TV
Για να μου κρατήσεις συντροφιά όλη μέρα.


*Σε δική μου απόδοση το "Everyone"  από το 
I could Pee on this-and other poems by cats του Francesco Marciuliano.






 

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Μόνος στη βιτρίνα...





Γύριζοντας βράδυ στο σπίτι  τον είδα -στον εμπορικό δρόμο- κατάμονο κατηφή μικροσκοπικό ακούνητο  πάνω στο  άτσαλα στρωμένο στρατσόχαρτο της βιτρίνας. 

Ο καταστηματάρχης που έκλεισε το κάποτε πολυτελές μαγαζί του, ύστερα από πολύχρονη παρουσία στο εμπορικό σύμπαν της πόλης,  να είχε τάχα αφήσει εκεί τα δάκρυα του όταν ξέστρωνε και άδειαζε το μέρος κι αυτά μετατράπηκαν σε σπιθαμιαίο ξωτικό... ή μήπως ο  δυστυχής ιδιοκτήτης που είχε κιόλας άρον-άρον αναρτήσει  το "Ενοικιάζεται-τιμαί λογικαί" ήταν αυτός που στόλιζε με τόσο  ..."άδειο" τη βιτρίνα;

Σαν σφάχτης στα πλευρά μέσα στη νύχτα η μοναξιά του "ξωτικού". Η απελπισία του επιχειρηματία. Η ελπίδα για τις δουλειές που χάθηκαν... 
"Γιορτάρες μέρες" μια βουβή επίκληση του "επιχειρείν", του στοιχειωμένου "ιδιώτη επαγγελματία" προς τη (Θεά) "ανάπτυξη".  Που δεν ζυγώνει...