Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Καημένε Φερνάντο Πεσσόα...



... σκόνταψες στη Σαλονίκη!


Κάλαθος ...κηρίων και ουχί "αχρήστων"!


No light, but rather darkness visible
[Aυτές οι φλόγες δεν εκπέμπουν φως
αλλά ένα ορατό σκότος.]


Φερνάντο Πεσσόα, από το έργο "Η ώρα του διαβόλου" 


Προσπαθούσα να καταλάβω τί ...διάολο γύρευαν από νωρίς οι "πραίτωρες" [=ΜΑΤ] έξω από το σινεμά, μέσα σε περίφραξη από νάυλον κορδέλες "μην παρκάρετε εδώ τριγύρω" [=θα βρείτε το μπελά σας]. Το βράδυ κατάλαβα: Λίγο πριν την [ξορκισμένη να 'ναι!!] παράσταση κατέφθασαν τα μαυροφορεμένα πλήθη των σκοτεινών αυτοδιορισμένων υπαλλήλων του Ιησού ...κατ΄ευθείαν από τον Μεσαίωνα με το αστικό της γραμμής ή με τα πόδια [μοσχομύρισε ιδρώτα και απλυσιά το μέρος].  Ιδού λοιπόν ξαναορμούν σαν και χτες να τα βάλουν με τον ...Σατανά που θα ανέβαινε σε λίγο στη σκηνή. 

O Φ. Πεσσόα με θαυμάστριά του ...
Να ματαιώσουν -εν ολίγοις θέλω να πω- πήγαιναν "τα κουτσαβάκια του Θεού" την παράσταση 'Η ώρα του διαβόλου του Φερνάντο Πεσσόα. "Σύνηθες" θα πείτε. Το 'χουμε ξαναδεί το έργο. Επίγειοι, αυτόκλητοι, εκπρόσωποι των αγγελικών ταγμάτων με ράσα, κομποσκοίνια, ξορκιστήρια, θυμιατά και μπόλικη λόξα να τα βάζουν με τίποτα εκθέσεις ζωγραφικής, με έξαλλες performances, με θεατρικά και κινηματογραφικά έργα, με βιβλία [τα οποία μάλιστα κατακαίουν κι όλας  αν τους δοθεί ευκαιρία]. Διαδηλώνουν "για του Χριστού την πίστη την αγία κλπ κλπ"  οι αλλόφρονες και δυστυχείς... [Τα ίδια φυσικά πράττουν αλλά δι' άλλους λόγους και οι θρησκευάμενοι του..."ένός κόμματος" όταν δεν γουστάρουν την "Ελένη" του Γκατζογιάννη ή το "Κατύν" του μακαρίτη Βάιντα-Τα ίδια και οι εθνικιστές του κάθε Ψωμιάδη και του κάθε απίστευτου φανατικού...].

Ελπίζω να μη μου κάψουν και το blog όπου θα αποτολμήσω να αφήσω ένα μικρό απόσπασμα από το -ξαναλέω!- "ξορκισμένο να 'ναι" βιβλίο του μακαρίτη του Πεσσόα που κοιμάται μαζί με τον Βάσκο Ντα Γκάμα και τον Καμόενς στο Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών Μοναχών της Λισσαβώνας. (Ο Εξερευνητής και ο Ποιητής μέσα στην εκκλησία ενώ αυτός ο δύσμοιρος αγνωστικιστής  στο περιστύλιο της αυλής αθώρητος και μόνος...).



[...] Ο γιός της όταν γεννήθηκε, έμοιαζε απολύτως φυσιολογικός, αλλά δεν άργησε να φανεί ότι επρόκειτο γαι ιδιοφυία. Τα ποιήματά του έχουν ένα ύφος παράξενο και σεληνιακό. Τα διαπνέει ένας πόθος για υψηλά πράγματα, ίδιος με τον πόθο που ενέπνευσε εκείνον που, μια μέρα, σε κάποια προηγούμενη ζωή του, πέταξε πάνω απ' όλες τις πολιτείες της γης. Τους στίχους του διατρέχει ένα όραμα μεγάλων γεφυριών, ανεξήγητο από τις μέχρι τώρα εμπειρίες του. Και μια φορά, σ' ένα ποίημα που έγραψε σαν σε όνειρο, λέει ότι κάτι μέσα του δοκίμασε τον πειρασμό, σαν το Χριστό, κάπου ψηλά, εκεί απ' όπου βλέπει κανείς ολόκληρο τον κόσμο [...]

Φ. Πεσσόα η ώρα του διαβόλου, εκδ. Εξάντας, μτφρ. Μαρία Παπαδήμα. 


"Ξορκισμένο να 'ναι!!!" το ξαναλέω. Σαράντα φορές και άλλες χίλιες.  Λογοκριτές, κομποσκοίνηδες, μαγκουροφόροι και δυνατά τρελαμένοι, πάτερ Γυμνάσιοι, κομπογιαννίτες και αυτοσχέδιοι θεολογούντες τα δικά σας, αλλόφρονες και εν εξάλλω,  μην αφήστε τίποτε όρθιο, χορτάρι χλωρό να μην ξαναφανεί, πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει στο οικόπεδο που κυβερνάτε...


Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

"Πρωινή δόξα"...






Είναι γνωστό το αναρριχητικό φυτό που ανθίζει τα
καλοκαίρια, πολύ νωρίς το πρωϊ. Τα λουλούδια του μοιά-
ζουν με καμπανάκια. Όταν ξημερώνει, σημαίνουν αθό-
ρυβα το εωθινό μέσα στη μαγεία της αυγής. Αυτά τα 
όμορφα λουλούδια θυμίζουν επίσης τα χωνιά των πα-
λιών φωνογράφων. Πράγματι, όπως τα κοιτάει κανείς
αισθάνεται ότι βγαίνουν από μέσα τους τα πρωϊνά τρα-
γούδια των πουλιών. Ο κόσμος τα λέει χωνάκια, όμως 
ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η παλιά ονομασία τους ήταν: 
πρωϊνή δόξα.

Νάσος Θεοφίλου, Τί θα γίνω όταν μεγαλώσω,1999.






 

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Καλαμπουρίζοντας με τον νεκρόθαφτη μου...



Πανούσης: Και Ο πρώτος ....νεκροθάφτης! 
(Μη σε βάλει στο στόμα του-Δες τί τραβάει ο Νταλάρας)

Δυστυχώς -το ξέρω!- πως την ώρα της δικής μου κηδείας  μάλλον δεν θα είμαι σε θέση να  βγάλω την πίστη στους νεκροθάφτες μου...

Σκέφτομαι παραδείγματος χάριν πόσο καλά θα ήταν να μπορούσα να πατήσω (αόρατος, αέρινος, ευλύγιστος κι ελεύθερος για το κάθε τι) μια τρικλοποδιά σ' έναν από τους προπορευόμενους μαυροκουστουμάτους -που "θα με πηγαίνουν"- εκεί στις μαρμάρινες σκαλες της εκκλησίας κατά την έξοδο εν μέσω ηλιθιωδών χειροκροτημάτων ώστε να ζαβουρντηχτούν όλοι μαζί οι φέροντες -κι εγώ ο φερόμενος μαζί τους- μέσα σε μυροβόλα γέλια τρανταχτά αλλά και φρικαρισμένα μαζί. 

Ύστερα σκέφτομαι κάτι να κάνω και με κείνον -από το ίδιο συνάφι- που στο τέλος κρατάει ένα εικόνισμα φορώντας γάντια και μια ...ψεύτικα λυπημένη φάτσα. Να γίνω φερ' ειπείν αλογόμυγα και να τον γυροφέρνω επίμονα και με μανία μέχρι να φτάσει να τα βροντήξει όλα κάτω άπελπις και να τραπεί σε άτακτη φυγή αφήνοντας κολοβή την τελετή...
Αλλά τί μου φταίνε οι ανθρώποι. Κι αυτοί δουλειά του Θεού και χρήσιμη -λίαν!!!-  κάνουν: Στέλνουν με κάπως χολυγουντιανό   -και βαρετό μαζί είναι αλήθεια - τρόπο κάποιον να πάει για να κατοικήσει "στις αιώνιες μονές". 

Ύστερα ανακαλύπτω εδώ και καιρό  πώς κάποιοι από δαύτους έχουν και τρομερό [κρύο μεν] και  πάντως αμείλικτο χιούμορ. Επί μήνες τώρα αντικρίζω καθ' οδόν -και φωτογραφίζω!- τα ..."μεγάλα κέφια" ενός γνωστού οίκου τελετών της πόλης μας.

Έχω πιάσει τον εαυτό μου συχνά να αναρωτιέται πόσο πιο "άρρωστη" θα μπορέσει να 'ναι η επόμενη σκέψη-διαφημιστικό μήνυμα του "οίκου". Όμως το γαϊτανάκι δεν έχει τέλος. Ανεξάντλητο, θαμμένο βαθειά, κρύο-ολόκρυο και μαύρο χιουμοράκι. Αξεπέραστο σε κακογουστιά. (Θεέ μου κάνε με σε παρακαλώ οπωσδήποτε αλογόμυγα μόλις τα τινάξω!).

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθούν σκληρές εικόνες  
[λάβετε τα μέτρα σας το blog δεν φέρει καμμιά ευθύνη για σωματικές βλάβες-κακώσεις, καρδιαγγειακά, εγκεφαλικά κλπ επεισόδια].


Kοινωνικό μήνυμα: 
Καυτηριάζοντας την "απομόνωση του διαδικτύου";
                       

Πσσσσσ....."Άδραξε τη μέρα!"


Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; 
Και "του Βαλεντίνου τη μέρα" εδώ είμεθα!


Η προληπτική ιατρική μας ...κόβει δουλειές. 
(Στην Ψυχιατρική αυτό  καλείται "αντισταθμιστική συμπεριφορά". Λες όλο αγωνία: "Γιατρέ θα ζήσει;" Και -όμως- εννοείς: "Καλέ, πότε με το καλό θα μας αφήσει χρόνους;")

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Αλφαδιασμένος...


...με τις γραμμές των οριζόντων!


Φτερωτοί έρωτες από το Αρχαιολογ. Μουσείο Ηρακλείου [φωτ.Ν.Τ.]

[...] εκεί ψηλά που οριζοντιωθήκαμε με τις γραμμές των οριζόντων-με τις γραμμές του ορίζοντα- και αισθανθήκαμε στο σώμα μας τα "τζι" που οι πιλότοι αισθάνονται κάθε φορά που αναλαβάνουν αυτό  το καθήκον φτάσαμε και σε βαθμούς αρκετά υψηλούς [...].

Ο Πρωθυπουργός της έρπουσας χώρας μετά την πτήση  του 
(με ένα F-16  που έφερε την -προσωρινή μάλλον- ονομασία Alexis Tsipras)
 από την 337 Πτέρυγα Μάχης  πάνω απο το Αιγαίο. 


Δεν ξέρω αν θυμάται ο κύριος Πρωθυπουργός -αλλά φοβάμαι ότι δεν τόχει καν υπόψη του- πως το ποίημα του μακαρίτη του Καββαδία, που τού 'ρθε στο νου, φέρει τον τίτλο "Ιδανικός κι ανάξιος εραστής". Αυτό το λοιπόν αναφέρεται σε κάποιον που δεν οριζοντιώνεται (sic) με τον ορίζοντα [ξαπλαδούρα, τ' ανάσκελα νά φανταστώ;] μα (τουλάχιστον) επόθησε κάποτε να σ κ ί σ ε ι  "τις θολές γραμμές των οριζόντων" και να πάει πέρα μακρια φεύγοντας... Κι ακόμα πως ένα απολύτως συγκλονιστικό  τετράστιχο, από το ίδιο ποίημα, λέει το παρακάτω:

 Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα `χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει".


Ταμάμ που λένε κι οι γειτόνοι...





Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Το "κόκκινο σπίτι"...



Γιατρέ, τα βλέπω  όλα κόκκινα...



[…] Στην πρόσφατη έρευνα της Μονάδας Ερευνών Κοινής Γνώμης του ΠΑΜΑΚ η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται ιδιαίτερα θετική έναντι της Ρωσίας (57,5% θετικές γνώμες). Οι ερωτώμενοι εκφράζονται θετικά για τον Πούτιν, όχι απλώς με όρους συμπάθειας αλλά και εμπιστοσύνης. Στο ερώτημα «ποιον θα εμπιστευόσασταν περισσότερο για ηγέτη στα παγκόσμια πράγματα», ο Πούτιν συγκεντρώνει 41,5%, η Μέρκελ 27,5% και μόλις 5% ο Τραμπ. Ο Πούτιν θεωρείται, μάλιστα, πως υποστηρίζει περισσότερο τα συμφέροντα της Ελλάδας (43,5%) συγκριτικά με τη Μέρκελ (29,5%) ή τον Τραμπ (20%).


Συμπαθούμε τον Πούτιν αλλά θέλουμε τη σιγουριά της Ε.Ε. [από την «Κ» της Κυριακής] 


Kαι ιδού τί συμβαίνει εάν έχεις μπουρδουκλώσει -στο θολωμένο σου μυαλό...- τον Ιβάν τον τρομερό με τον Ιβάν τον ομογενή επιχειρηματία (που ανακαινίζει το -δικό του πια- "κόκκινο σπίτι") και τον "Kόκκινο στρατό" με την επική του αντίσταση και νίκη (απέναντι στον πρώην σύμμαχο της Ρωσίας Χίτλερ) με τον εκδημοκρατισμό και την ελευθερία στην Ευρώπη...


"Ο κόκκινος στρατός τσάκισε το Ναζισμό"


Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Επίσκεψη



Στο "Αντικαρκινικό" για λόγους επαγγελματικούς...

 



[...] Kαθώς υπάρχουν και μέρες που δεν είμαι σίγουρος
πως ονομάζω εγώ τον εαυτό μου
και με ποιανού το όνομα γιατρεύω.

Richard Berlin, Πώς μεταδίδονται τα νέα 
 από το Εγχειρίδιο Ποίησης- εκδ. ΕΝΕΚΕΝ
Μετφρ. Μίλτος Αρβανιτάκης


Yπάρχουν λογιών βάσανα... Εκείνος που θα διαβεί την πόρτα ενός θεραπευτηρίου σαν κι αυτό ξέρει τις πιο πολλές φορές -ή τουλάχιστον υποψιάζεται- πως τον περιμένουν δύσκολες (πολλές ή λίγες "μέρες"...).

Πάμπολλα τα ερωτήματα. Θα ζήσω; Πόσο; Θα υποφέρω; Θα εξευτελιστώ προτού αφανιστώ; 
Κι ένα σωρό άλλα τέτοια αδυσώπητα...

Ξάφνου το ερώτημα σε πανώ. Φοβερό, "δημοσιοϋπαλληλικό" -συντεχνιακό αίτημα -ερώτημα γεμάτο από ειλικρινή απόγνωση:
"Ως πότε οι νοσηλευτές θα διαλύουν τα κυτταροστατικά;

"Ως πότε λοιπόν; [...θα μας τυραννάς;"]
"Να διαλύουμε εμείς τα κυτταροστατικά του καρκίνου σου;"

Ο ασθενής νιώθει πως το ερώτημα -ενώ μοιάζει να έχει παραλήπτη  τον αρμόδιο υπουργό...- σαν να απευθύνεται σ' αυτόν τον ίδιο.
"Ως πότε παληκάρια θα ζούμε στα στενά;" ψιθυρίζει κάνοντας να το ξεπεράσει με χιούμορ. Και υπομειδιά.

Φυσικά δεν περιμένει απάντηση, ούτε από την προτομή του πεθαμένου εδώ και μισο αιώνα καθηγητή, ούτε απο κανέναν άλλον... Σημασία έχει το "ποιόν;" ...διαλύουν τα κυτταροστατικά...

Αυτός λοιπόν, που πρόκειται να διαλυθεί, για την ώρα καθώς εισέρχεται στο "αντικαρκινικό" χαμογελά και καθόλου δεν αγανακτεί.
 Πρόσω ηρέμα... λέει.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Υπάρχουν αρχαιότητες στο Ελληνικό;




Έχει τη μέση της και η άκρη – άκρη.
                                                                                                         Οδ. Ελύτης από τη Μαρία Νεφέλη 






 [...] Σαν τους δέκα μικρούς νέγρους της Αγκάθα Κρίστι οι ιστάμενες αρχαιότητες στον χώρο της επένδυσης στο Ελληνικό, εξαφανίζονται μία - μία μόλις πας να τις δεις. Όχι για μυστηριώδεις λόγους. Δεν εμφανίζονται επειδή δεν υπάρχουν, όπως διαπιστώσαμε το Σάββατο, οπότε το Liberal.gr επισκέφθηκε το ακίνητο και φωτογράφισε ό,τι υπάρχει, αλλά και ό,τι… δεν υπάρχει. Ακόμα και με την πρώτη ματιά, μπορεί να διαπιστώσει ο επισκέπτης του χώρου πως στη συντριπτική τους πλειονότητα τα αρχαία που αναφέρονται στα διάφορα υπομνήματα του υπουργείου Πολιτισμού είναι αόρατα. Επειδή είναι ανύπαρκτα!

 [ "Μαγική εικόνα οι αρχαιότητες στο Ελληνικό" / vimaonline ]


[...] Το ΚΑΣ αποφάσισε την κήρυξη έκτασης περίπου 300 στρεμμάτων στο Ελληνικό ως αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, χωρίς περιορισμούς δομησης. «Είναι σίγουρα μία κακή απόφαση, μένει να δούμε πόσο κακή» το αρχικό σχόλιο από πλευράς επενδυτών, «γίνεται ένα μεγάλο βήμα για την υλοποίηση της επένδυσης» εκτιμούν κύκλοι της κυβέρνησης.

                                                   [οι εφημερίδες] 


Για άλλους λόγους, και για άσχετο θέμα, ξεφύλλιζα  το  βιβλίο με την αναστατική επανέκδοση της "διαμαρτυρίας"  του ...παλαιού συγχωριανού μου Αθανάσιου Ρουσόπουλου καθηγητή της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κατά τον πρόπερασμένο αιώνα.
Αθαν. Ρουσόπουλος (1823-1898)
Η δημόσια παρέμβασή  του με τον τίτλο "Ο Παρθενών- ήτοι ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ κατά πάσης διορθώσεως του Παρθενώνος και μέθοδος προς σωτηρίαν αυτού" εκδόθηκε στην Αθήνα το 1895. Την σύγχρονη [2008] επανέκδοση προλογίζει ο ομότιμος καθηγητής της Αρχαιολογίας Βασ. Χ. Πετράκος οποίος στο εκτενές εισαγωγικό του σημείωμα γράφει μεταξύ άλλων:



Το ταφικό μνημείο του Ελληνικού. Το 1961 κατά τη σχεδίαση της επέκτασης του αεροδρομίου του ελληνικού αποδείχτηκε ότι στο μέσον του νέου τροχοδρόμου (taxiway) ΒΑ του μεγάλου διαδρόμου προσγειώσεως και απογειώσεως (runway) βρισκόταν ένας μεγάλος ταφικός περίβολος του 4ου π.Χ. αιώνος. Η Κυβέρνηση αποφάσισε την απομάκρυνση του μνημείου και το έργο αυτό ανέλαβα εγώ. Ολόκληρος ο περίβολος διαλύθηκε έως και τα θεμέλια και ανασυστήθηκε με τον ίδιο ακριβώς προσανατολισμό μέσα στον περίβολο του τέως Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων, στο Ελληνικό όπου είναι θεατός από τον παραλιακό δρόμο. Δεν αφαιρέθηκε κανένας λίθος και δεν προστέθηκε επίσης κανένας. 

Ήταν πολύ εύκολο να αντικατασταθούν οι φθαρμένοι λίθοι του και το μνημείο να γίνει ωραιότερο και αρτιότερο, δεν θα ήταν όμως το ίδιο.



Επομένως, αφού το περιβόητο και κατα-κεκραγμένο ΚΑΣ ανοιχτά "κατηγορούμενο" πως ολιγωρεί, βυσσοδομεί, συνωμοτεί εναντίον της ειλημμένης απόφασης για την επένδυση στο Ελληνικό, καθώς φαίνεται μάλλον έχει κάποιο δίκηο, μήπως -λέω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό- είναι ώρα και οι "επενδυτές" να ξεστομίσουν κι αυτοί δημοσίως τα αυτονόητα:

Πως αν βρεθούν αρχαιότητες εκείνοι θα λάβουν τα δέοντα μέτρα ώστε αυτές να αξιολογηθούν σωστά, από τους αρμόδιους να το κρίνουν, να προφυλαχθούν, να ανασυσταθούν -αν χρειάζεται- και αφού διασωθούν θα προβληθούν όπως πρέπει;

Μην εισπράττει μονάχα "το ανάθεμα" ο εν προκειμένω εύκολος στόχος...