Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Τριακόσιοι είκοσι (μείον τρεις...)






Έπεφτε το φως πάνω στο καμπαναριό της Παναγιάς της Εκατονταπυλιανής στην Παροικιά. Το παριανό μάρμαρο  δέχονταν υπομονετικά το κοφτερό φώς κι ύστερα το επέστρεφε  μαλακώνοντας το  με τρόπο μοναδικό.  Φέγγοντας πια το ίδιο από μέσα του...
"Ίσως αυτό είναι π α τ ρ ί δ α..."  ψιθύρισα. 

Ύστερα από λίγο ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα είδα πως "φωτισμένοι άνθρωποι" [όχι και τόσο ανιδιοτελείς... αν συμπεράνω από τους "καλλιτεχνικούς ή πνευματικούς" θώκους που αυτή τη στιγμή κατέχουν ή κατά καιρούς έχουν καταλάβει] να διαλαλούν -καταμεσήμερο ντάλα ο θεός από πάνω μας- την "ιδεολογική πραμάτεια" τους:

[...] Εμείς, αριστεροί, δημοκράτες, προοδευτικοί πολίτες, στηρίζουμε τη Συμφωνία, γιατί είμαστε κατά των εθνικισμών και των αναθεωρητισμών, γιατί είμαστε υπέρ μιας ειρηνικής, αλληλέγγυας ευρωπαϊκής, βαλκανικής γειτονιάς, γιατί η Συμφωνία υπερβαίνει τις εθνικιστικές και θρησκευτικές εντάσεις. Είμαστε υπέρ της αξιοπρέπειας των λαών. Στηρίζουμε τη Συμφωνία γιατί πιστεύουμε ότι είναι πατριωτικό, διεθνιστικό και δημοκρατικό μας καθήκον.

Και εγένετο σκότος...  

Διότι:  σκέφτηκα πως -δεν μπορεί...- θα υπάρχει ένας [έστω ένας!] βουβός και θορυβημένος  έλληνας Μακεδόνας εκεί πάνω στα βόρεια που νυχθημερόν καθυβρίζεται-λοιδωρείται- απομονώνεται ως ακραίο στοιχείο, ως εθνικιστής, ακροδεξιός, τραμπούκος ή φασίστας ενώ διόλου δεν ρωτήθηκε, κι επίσης ποτέ δεν του ζητήθηκε,  να βάλει την υπογραφή του σε δήλωση  ή διακήρυξη συμπαράστασης στους θαυμάσιους χειρισμούς των χαρισματικών της διπλωματίας μας ["επί του προκειμένου"...].

 Είμαστε υπέρ της αξιοπρέπειας των λαών. Γράφουν οι πεφωτισμένοι. Ακριβώς... Όπως το λέει κι ο κ. Ντιμιτρόφ: Αν απορριφθεί η συμφωνία, έστω και με 1 ψήφο, θα παραδεχθούμε ότι είναι λάθος...

Εδώ υπάρχουν 320 μειον τρία ωραιότατα ΝΑΙ. Μας φτάνουν και μας παραφτάνουν... Τραβάμε μπροστά:  

[...]  υπέρ της αξιοπρέπειας των λαών.




 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Διακοπαί...







 
[...] υφίσταμαι τη ζωή ωσάν περιφραστικός γαλαξίας
όσιος του κακού και μάρτυρας του πόνου.
Χάρμα η ξιπολιά σε καλοκαίρια ρωμαίικα!

 Νίκος Καρούζος, "Μετά το δείπνο"


 

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Τι μου ψιθύρισε στ' αυτί ένας σκύλος...




«Ντροπή σας», «πολιτικός απατεώνας», «το παιδί για όλες τις δουλειές», «ψεύτης», «χυδαίος», «συκοφάντης» ήταν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποίησαν οι Αλέξης Τσίπρας και Κυριάκος Μητσοτάκης στις κατά μέτωπο επιθέσεις που εξαπέλυσαν ο ένας στον άλλον.   
                                                 
                                                                                                                                [οι εφημερίδες]






Αδέσποτος [απολύτως, βεβαιώ!], με σωματότυπο λαρτζ, λίαν ογκώδης, φουλ μπαϊλντισμένος. Κάθονταν στωϊκός πορτιέρος, σαν να φύλαγε τις σκοτεινές πύλες του Άδη [στον 'Αραχθο, εκεί στην Τσαμουριά μπρεεε...] καταμεσήμερο  Ιουλίου ζεστό - σαν της ζοφερής κολάσεως παραπαίδι. Και με την κοφτερή και φαρμακερή  σοφία που έχουν τα ζώα αφού μου διάβασε [την είχα πάθει για τα  καλά τη θερμοπληξία ηλίου φαεινότερον...] το σχετικό απόσπασμα της εφημερίδας έκλεισε την σύντομη συνομιλία μας, με τους στίχους    του ευφυεστάτου, του μεγίστου των αθυροστόμων και μπερμπάντηδων, του εναργεστάτου και αθεράπευτου κομμουνιστού Κώστα Βάρναλη:

[...] Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα.

Αυτά ο Αλέξης κι ο Κυριάκος... 
Ώρα Ελλάδος βαρειά μεταμεσημβρινή της ραστώνης και της παραλυσίας των "φευγάτων"...





Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

"Lucy in the sky with the diamonds…"






[...] Newspaper taxis appear on the shore
Waiting to take you away
Climb in the back with your head in the clouds
And you're gone

The Beatles



Κυριακή προς το μεσημεράκι. Ήμουν εκεί για να εκτιμήσω την κατάσταση και να δούμε τι θα κάνουμε με την «άνοια της γιαγιάς». Και οι δυο θυγατέρες της ήσαν εκεί.  

Αυτή κοντά ενενήντα. Ζει ολομόναχη από τότε που πέθανε ο άντρας της (κατάκοιτος τα τελευταία χρόνια). Οι κόρες της έρχονται εκ περιτροπής μια φορά την ημέρα για λίγες δουλειές και συντροφιά. Το βράδυ, για μια δυο ώρες, έρχεται και μια γυναίκα μ' ένα μικρό μισθό και της κάνει παρέα ώσπου να κοιμηθεί. Από την πολυκατοικία τώρα πια κανείς. Όλες οι φίλες της στην οικοδομή έχουν πεθάνει. Στο κτίριο μένουν πολλοί «ξένοι»: από χίλιες καρυδιές καρύδια».  Δεν πληρώνουν ούτε τα κοινόχρηστα κι έτσι θυροτηλέφωνα, κουδούνια και φώτα στους διαδρόμους και τις σκάλες δεν λειτουργούν και δεν ανάβουν. Μόνον το ασανσέρ βρέθηκε τρόπος να λειτουργεί. Η ίδια με προχωρημένο καταρράκτη, με διαλυμένη τη μέση της από κάποιο πέσιμο στις σκάλες της εκκλησίας και με θεοσκότεινα έξω –πίσσα μαύρη πού να πάει πια; Κάθεται αναγκαστικά στο σπίτι. Έχει και μια μικροσκοπική  τηλεόραση δεν ξεχωρίζει ούτε πρόσωπα εκεί μέσα. Συντροφιά λοιπόν κανείς πέρα από ελάχιστες ώρες...

Από σήμερα είναι ακόμα χειρότερα… Γιατί  σήμερα το πρωί πέθανε και «η Λούσυ». Δεκατριών χρονών κλεισμένα. Άρρωστη ήταν η καημενούλα εδώ και είκοσι μέρες. Κάτι συνέβαινε με τα έντερά της. Καθόλου δεν έτρωγε. Είχε χωθεί κάτω από το κρεβάτι και αρνούνταν πεισματικά κάθε τροφή. Ψες βράδυ όμως ξαναφάνηκε και πήγε κατευθείαν στο πιατάκι με το φαγητό της. Έφαγε λιγάκι. «Τό βγαλε» αμέσως. Κι ύστερα με δυσκολία ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι της γριάς και ζάρωσε να κοιμηθεί κοντά της. Εκείνη ούτε που το πήρε είδηση ότι έγινε…

Το πρωί που ήρθαν οι θυγατέρες τη βρήκαν ακίνητη με ορθάνοιχτα τα μάτια στα πόδια της γριάς. «Ήταν καλό γατί γιατρέ. Είχε δυο όμορφα πράσινα ματάκια. Σαν άνθρωπος καταλάβαινε. Από τότε που μου την κουβάλησε  ο εγγονός μου μόνιμη παρεούλα και φιλενάδα». Βγάζει η θυγατέρα «το τάμπλετ» και μου δείχνει μια φωτογραφία. Όμορφη γάτα! Παίρνει τη συσκευή, κοιτάζει για λίγο την εικόνα κι έπειτα φέρνει την οθόνη κοντά στο πρόσωπο σαν εικόνισμα κι ακουμπάει απάνω τα χείλη της. «Αχ Λούσυ μου… αχ καλό μου, κοριτσάκι μου!». 

Ο γαμπρός της σαν το έμαθε «Τη Λούση», είπε, «βγάλτε την στο μπαλκόνι. Θα έρθω εγώ να την πάρω». Μήτε που ήθελε ν’ ακούσει πως θα την πέταγαν στο σκουπιδοτενεκέ. Τη σαβάνωσαν σε μια εφημερίδα, την τύλιξαν και σε κάτι πανιά. Και τον περίμεναν όπου να ’ναι να’ ρθει να πάρει τη γατούλα της γιαγιάς να την παραχώσει στο κτήμα ενός φίλου στην Επανωμή. 

Και δεν θέλει άλλη γάτα η κυρία Μαρία. Με τίποτα. Κι όσο περνούσε η ώρα… "η «άνοια πήγαινε περίπατο". Η θλίψη, η υποχρεωτική μοναξιά,  η απελπισία της ηλικίας, δήλωναν το μέγα "παρών". 

Φεύγοντας όμως είχαμε συμφωνήσει πως στο σπίτι θα έρχονταν καινούργιο γατί. Μαζί με κάτι λίγα φάρμακα  φυσικά και  δεν  θα άλλαζε ολότελα η ζωή εδώ… Όμως θα είχε πλέον μεγαλύτερη παρηγοριά στο σπίτι μέσα και λιγότερο σκοτάδι στον διάδρομο «εκεί έξω». 

Σε τοίχο προτού μπω στο αμάξι «βγες από τη λήθη σου πριν βυθιστείς μ…» «…Μέσα στο ακατανόητο!» έπιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει συμπληρώνοντας τη μισοτελειωμένη μουντζούρα… 

Να μιλούσε άραγε στη "Λούση ο τοίχος;






Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

"Όταν μια βάρκα με μετανάστες [...]"




...φτάνει στην Ιταλία,
φτάνει και στην Ευρώπη !"*




...όταν φτάνει στην Ελλάδα... 
Χαμηλώνει ο ΦΠΑ κατά  10% 
(σε πέντε ΜΟΝΟ νησιά 
& για πέντε ΜΟΝΟ μήνες!)

Βάρκα και μετανάστες εδώ... 
Χωρίς ελπίδα!


*Κυβερνητικές πηγές της Ιταλίας

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Οι ιδέες δεν διώκονται!


(Απλά ...ας έχουμε στο νου μας και την Πυροσβεστική καλού-κακού...)




Είναι να μη σου καρφωθεί η "ιδέα". Άμα μείνει καιρό εκεί μέσα στο μυαλό και σφηνώσει για τα καλά ούτε φοβέρες, ούτε φάρμακα ούτε γιατροί δεν την "κάνουν καλά". Άμα δε σταθεί τυχερή και συναντήσει  κατάλληλο περιβάλλον κι ανθοφορήσει και βγάλει περικοκλάδες και ρίζες βαθιές  και συρθεί κι αγκαλιάσει το δεκτικό χωράφι τριγύρω τρέχα γύρευε και ξεβοτάνιζε τώρα...

Θα ζήσουμε λοιπόν [και] με τον θλιβερό "Ρουβίκωνα", τον σοκαριστικό του λόγο, τη ζωώδη του βία. Μας μέλλεται και  μας αξίζει.... Όχι με τον "ακτιβισμό" του, όχι με τα ακίνδυνα τάχατες "τρικάκια" του μα με τις ηχηρές του βανδαλιστικές παρεμβάσεις. Μ' αυτούς τους "σπάστηδες" θα ζήσουμε, τους ζοφερούς λαϊκοδικαστές ["θα σου σπάσουμε το χέρι", "θα σου σπάσουμε και το κεφάλι" κλπ άλλα εξ ίσου ακτιβιστικά ...]. Θα ανεχτούμε [χωρίς εκείνα να μας ανέχονται...] ετούτα τα ανεκτίμητα, τα "μόνοεγωεχωδίκηο", τα  μη στάξει και μη βρέξει παιδιά-καταδρομείς-επιδρομείς...

Αχ, μήτε η Marfin και οι τρεις της αδικοχαμένοι, μήτε οι απειλούμενοι κάθε ώρα και στιγμή με καύση μέσα στις κλούβες τους ή στα οδοφράγματα και τις σκοπιές "μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" εικοσιπεντάρηδες μισθωτοί ένστολοι. Τίποτε δε δίδαξαν όλα αυτά τους θλιβερούς Έλληνες, που μια χαρά ανέχονται [αρχέγονη συνήθεια-κανείς δε γλίτωσε]  τη  νεκρανάσταση της τιμημένης ΟΠΛΑ που  ξαναστέκεται ολόρθη σε άλλους καιρούς, με άλλο όνομα, ένδυμα, στρατόπεδο...





[…] μια εξομολόγηση του Λεωνίδα Κύρκου  σε μια συνέντευξη  με τον Σταύρο Θεοδωράκη, για τα «ΝΕΑ»:

– Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε πιο κοντά σε αντιπάλους, παρά σε συντρόφους;
– Σπάνιες. Υπήρξαν όμως.
– Θέλετε να μου πείτε κάποια από αυτές τις φορές;
– Η πιο κραυγαλέα ήταν όταν ένας σύντροφος δολοφόνησε μπροστά στα μάτια μου τον φοιτητή της Νομικής Κίτσο Μακρυγιάννη-Μαλτέζο, έναν λεβέντη νέο. Ο Εμφύλιος ήταν γεμάτος με τέτοια περιστατικά. Σε μερικούς όμως δεν δίδαξαν τίποτε*.


*Ούτε και στον μακαρίτη τον Λ. Κύρκο φυσικά...