Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ματιά και γραφή "ξένων"

   
["Φιλελληνικά"...] 
Δεκαετία του '60. Αμερικανική Γεωργική Σχολή  Θεσσαλονίκης. Το γαϊδουράκι του Προέδρου Λίντον Τζόνσον.  Φωτ. Ρόμπερτ Μακέιμπ [Greece, Images of an Enchanted Land, 1955]



 [...] Μόνο η σιωπή και η έλλειψη κάνουν τον κόσμο ακουστό; Από τότε που χάθηκαν σχεδόν όλα τα γαϊδούρια, θα 'λεγε κανείς πως βουβάθηκαν οι Κυκλάδες ̶ αν εξαιρέσεις τη μετάδοση του εσπερινού με τα μεγάφωνα, τον επίμονο βόμβο των εντόμων, τη σειρήνα του πλοίου που πιάνει στο λιμάνι και το κλάξον του λεωφορείου που προειδοποιεί δεόντως για την άμεση αναχώρησή του. (Για να αρκεστούμε στους καλοκαιρινούς θορύβους ̶ οι μήνες του χειμώνα έχουν τριγμούς, χτύπους και κροταλίσματα παραθυρόφυλλων, που είναι βάσανο άλλου είδους και διάρκειας.)
[Από το θαυμάσιο μικρό δίπτυχο του γάλλου ελληνιστή-φιλέλληνα-μεταφραστή Ζιλλ Ορτλίμπ που εκδόθηκε μόλις από  Το Ροδακιό με τίτλο "Τί μένει από την Ομορφιά"].




 

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Νυχτώνει...








Στον Γιάννη Μπουτάρη 
Δήμαρχο της Πόλης της Θεσσαλονίκης

Βουβή συμπαράσταση με οδύνη…


Η φρίκη που ένοιωσα  σήμερα, όταν ο Δήμαρχος της πόλης τιμώντας την «Ημέρα της γενοκτονίας των Ποντίων», τόλμησε να παραβρεθεί στην υποστολή της ελληνικής σημαίας στον Πύργο του Αίματος [άλλως: «Λευκό Πύργο»…] και δέχτηκε αυτήν την χωρίς προηγούμενο επίθεση από τα ανεγκέφαλα ανθρωποειδή, που ευνοήθηκαν και από την ανοχή αν όχι ανυπαρξία της αστυνομικής παρουσίας, με αφήνει πια χωρίς ελπίδα για τον ρημαγμένο μου τόπο: Άνθρωποι έτοιμοι και πρόθυμοι ακόμα και να σκοτώσουν, να λυντσάρουν με την δύναμη που τους δίνει ο συναγελασμός – ο βάρβαρος όχλος. Αφρίζοντας, μουγκανίζοντας, δείχνοντας τη ζωώδη τους δύναμη και τα πιο παρακατιανά ένστικτα των επί γης ζωντανών οργανισμών. Σιχαίνομαι που είμαι Έλληνας!


«Έλληνες ελεεινοί σας σιχαίνομαι!» που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Ίων Δραγούμης (για άλλους βέβαια λόγους αυτός...).


[PHOTO από το διαδίκτυο]


Νύχτωσε λοιπόν για τα καλά στην Πατρίδα και θυμάμαι τους στίχους του Λουίς Θερνούντα (1902-1963) από το συγκλονιστικό του ποίημα ΚΡΙΜΑ, ΚΙ ΗΤΑΝ Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ! [μετάφραση Νίκης Παπαθάνου. Δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Εκηβόλος», Αθήνα Χειμώνας 1982-Τεύχος 10].


Έτσι συμβαίνει στον τόπο σου, τόπο των πεθαμένων,
Εκεί όπου τώρα όλα γεννιούνται πεθαμένα,
Ζουν πεθαμένα και πεθαίνουν πεθαμένα·
Βραχνάς επίμονος: λιτανεία βαριά
Με αναστυλωμένα λείψανα και σκηνώματα,
Που συνοδεία την πάνε ράσα και στολές
Μες στη σιωπή:  όλοι βουβοί,
Περίλυποι για την ενδημική αταξία
Που ο τρόμος χωρίς να τη δαμάζει, έτσι πολύ λυγά […].


PHOTO: απο το διαδίκτυο

[…] Δε μιλώ για όσους μια ειρωνεία της μοίρας
Έκανε συμπατριώτες μου, αλλά μιλώ μονάχος μου
( όποιος μιλά μονάχος του ελπίζει να μιλήσει μια μέρα στο Θεό)
Ή για κείνους τους λίγους που με ακούνε
Με γνώμη καλοπροαίρετη.
Εκείνους που σέβουνται όπως εγώ
Την ανθρώπινη ελεύθερη βούληση
Τη ζωή διαθέτοντας που είναι σήμερα δική μας,
Τη σκέψη λέγοντας που θρέφει τη ζωή μας.


Ποιά άλλη κληρονομιά από τούτη παραλάβαμε;
Ποια  άλλη κληρονομιά από τούτη θα αφήσουμε;





Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Η ...πολυπληθής ερημία!






[...]
Ἀπὸ τὴν ἐρημία σου Ἅι μου Γιάννη
ποὺ ἤχησε τὸ πάλαι ἡ φωνή σου
θυμήσου μας κ᾿ ἐμᾶς κ᾿ ἐμᾶς λυπήσου
ποὺ λυώνομε μέσα 'ςὲ μιὰ ἐρημία
γεμάτη ἀπὸ πληθυσμὸν ἀνθρώπινον.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,

απόσπασμα από το ποίημα  

ΣΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟΝ ΣΤΟΝ ΑΣΕΛΗΝΟ

 

 

 

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Μετεικάσματα...



ένα έργο 
του Κώστα Λάκη**

&

 ένα απόσπασμα από ποίημα
του Μάρκου Μέσκου**






[...] Σαν μνήμη σαν λύτρωση και σαν κατάρα
φανταστικός ο αφηγητής άτεγκτος στον βράχο
ιστορεί τα καθέκαστα
άλλοτε πουλί ξενιτεμένο στους γλαυκούς αιθέρες
ιχθύς του μεγάλου αρχιπελάγους
κάποιο ανήμερο ζώο, του δάσους
                                 που γλείφει τώρα τις πληγές του
στάχτη τραγουδισμένη η σκόνη στα φτερά
τα σωριασμένα κάτω και ανοιχτό ανέκαθεν
το αβυσσαλέο στόμα.


Όλα τελειώνουν όλα σαν όνειρο αρχίζουν


χαράζει βραδιάζει σαν αστραπή που  δέρνει
το αμίλητο τσάι του βουνού
                                           όπου ανθίζει. 




* 
[ζωγράφος, ποιητής, γραφίστας, ηθοποιός, τ. άρχοντας-κλειδούχος του «Βυσσινόκηπου» κ.α.] - Από τον κύκλο της έκθεσης Dreamer's Room η οποία πρόκειται να φιλοξενηθεί και στην Καστοριά.

**
 [ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και  ...ωρισμένως ζωγράφος]  - Από το ποίημά του "Το ταξίδι" που περιλαμβάνεται στην τελευταία συλλογή ποιημάτων "Όνειρα στον Άδη" -Εκδόσεις Το Ροδακιό.




Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

"Οι λύπες της αγάπης..."




 Ο ...αιδήμων Ίων Δραγούμης του γλύπτη
Μ.  Τόμπρου στη Θεσσαλονίκη. 
[φωτ. του φίλου Αντ. Παπαβασιλείου)




«Εκείνο που με συνδέει 
με έναν τόπο,

δεν είναι το καλοκαίρι,

είναι ο χειμώνας.


Και με τους ανθρώπους

οι λύπες της αγάπης».
                      ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ