Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Ρεπορτάζ σκουπιδοπεριπάτου...





Ω! δάση και όρη δυσώδη
εντός των ορίων της πόλεως
εκτός των ορίων της αντοχής μας
Και ο καύσων αυτός...[αχ ο καύσων...]
της μάντιδος μετεωρολογίας
ο δρυμύς, ο επερχόμενος, ο καίριος...



Όλα άρχισαν με "δραματικούς" χρωματικούς τόνους (της ώχρας) στην Πλατεία Αγίας Σοφίας ...ανήμερα στην "επέτειο της Αλώσεως" -την αποφράδα 29 Μαΐου εννοώ-έβρεξε πολύ εκείνη τη μέρα.




 Ύστερα ...ξαμόλησαν τον μουεζίνη στην AYASOFYA (άλλως Hagia Sophia) στην Istanbul  οι άλλοι... 
Οι εντόπιοι συμβασιούχοι δυνάστες -"νόμος είναι το δίκηο του εργάτη!"- αφήκαν τα σκουπίδια, θεριά ανήμερα, να μας δείχνουν το μπόϊ τους. Να μας σέρνουν από τη μύτη με αιθέριες οσμές...







Το άγαλμα -στο βάθος- σε βαθειά "περισυλλογή" επί του β ...άθρου ενοχλημένο από την όζουσα αποφορά του περιβάλλοντος χώρου (β...όθρου κόντεψα να πω). 
Θαρρώ δε πως είδα και τον ...Μακρόν κάπου ανάμεσα στα σκουπίδια πεταμένον.












Ο μουεζίνης που αμαύρωσε το κλέος της Αγιά-Σοφιάς ["μας"] ήταν μάλλον τελικά ρωμιός απολίτιστος σκουπιδοπεταχτής και συμβασιούχος αντιρρησίας της περισυλλογής των!














Ε, αυτό δεν το περίμενα... 
Τ' ομολογώ: Με τίποτα!
(Ντούρο, ατσαλάκωτο προσκλητήριο του μαγκουροφόρου ΠΑΜΕ μέσα στα σκουπίδια...). 
"Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι!" κι άλλα ηχηρά παρόμοια -ναφθαλινούχα της κομματικής ντουντούκας.
 















"Πάλης ξεκίνημα..."













Καθήμενη εγγύς του δυσώδους ...."περιστυλίου".







ή ...χολέρας;


[Η νεκροψία 
θα δείξει!]









Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Από τις "πολυετείς συμβάσεις"...


...στην ...μ ο ν ι μ ο π ο ί η σ η  των σκουπιδιών στις πόλεις!


 







[…]  όταν βλέπω στη θανάσιμη Αθήνα

τους σκουπιδιάρηδες να πετούν έρημα

τα σκουπίδια στ’ αβυσσαλέα τους αυτοκίνητα

μου ’ρχεται γοερά να φωνάξω:

Πετάχτε με και μένα μέσα.



                                                   Nίκος Καρούζος «Στον Άθωνα»






Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"Ποιόν να φκιάεισ'ς κι ποιόν να χαλάεισ'ς";





 «Κατά τη γνώμη μου 
τα κορυφαία πεζογραφικά έργα του 20ού αιώνα
 είναι κατά σειρά τα εξής:
 ο Οδυσσέας του Τζόυς, 
η Μεταμόρφωση του Κάφκα, 
η Πετρούπολη του Μπέλυ 
και το πρώτο μισό του παραμυθένιου 
Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Προυστ». 
ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΝΑΜΠΟΚΟΦ

[απο την παρουσίαση της έκδοσης απο την ...Κίχλη]




Διότι είχε προαναγγελθεί. Κι εκεί που προσμέναμε, με κρατημένη την αναπνοή, να την καλωσορίσουμε από τον- νεαρόν και καλότατον- εκδοτικό οίκο Αντίποδες, την Πετρούπολη του Αντρέι Μπ(ι)έλυ να μας έρθει κατά την Άνοιξη, να 'σου τες Ιούνιο να μας βροντάνε την πόρτα και ν' ανακατώνουν στη τσέπη μας τα λίγα εναπομείνατα χάρτινα όβολα, δυό [!!!] μεταφράσεις του ίδιου βιβλίου. Η "άλλη" -η δεύτερη- προέκυψε απο την εξαίρετη Κίχλη...

Τα παρατράγουδα πάντως έχουν αρχίσει με τη μία: Μπέλυ ο ένας Μπιέλυ ο άλλος ["Κοιλιάς" και ..."Μπιέλα-ς" -από το γνωστό B.L.R./beyond local repair- δηλαδή σαν να λέμε ;]

Και σαν ν' ακούω ξανά την μακαρίτισσα  τη γιαγιά μου: "Ποιόν να φτιάξεις και ποιόν να χαλάσεις;" [ποιανού δηλαδή το μέρος να πάρεις και να φτιάξεις ή να "χαλάσεις" -αναλόγως- την καρδιά του ενός εκάστου...]. Βρίσκομαι πράγματι σε σταυροδρόμι αποφάσεων και δίλημμα αληθινό...

Μα αναρωτιέμαι κι όλας: Τόσο μα τόσο πια εξέλειπαν οι τίτλοι αλλά και ποία αντιπαλότης είναι αυτή που οδηγεί την μεταφραστική πένα και το εκδοτικό -"επενδυτικό"- βαλάντιο; Τόσοι πια κι "οι αναγνώστες της περιόδου της Κρίσης" που θα καταστήσουν επικερδή  την έκδοση εκατέρωθεν του (έστω) αριστουργήματος; Λέτε δε να δούμε και στα λογοτεχνικά βραβεία του χρόνου να μοιράζονται δυό μεταφραστές εξ ημισείας το βραβείο μετάφρασης;

Ίδωμεν αδελφοί!


ΥΓ. Ωστόσο και εις το εξωτερικόν σύγχυσις...

Πότε "Πετρούπολη" σκέτο και πότε "Αγία Πετρούπολη" στον τίτλο. Κι ο συγγραφεύς πότε Μπέλυ και πότε Μπιέλυ [όπερ και το ορθότερον μάλλον]. Από Δυσμάς και η πληροφορία για ...δυό εκδοχές [versions] του βιβλίου και πολλαπλές μεταφραστικές απόπειρες:

[...] However, when the subject of translations starting bothering me so much recently, I did a little more digging and discovered that thing were a bit more complicated with this book. For a start, there are two versions of “Petersburg” – one longer one published in 1916, and a shorter version, heavily edited by Bely, which came out in 1922. To make things worse, there are four translations and I wasn’t clear which one was of which book, and which was considered better/more accurate/more accessible etc etc….. Not a straightforward choice, then. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ [κλικ]

Η Ελλάδα προφανώς ακολούθησε και εδώ τα βήματα...







Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Φέτα ...Π.O.Π.*



Μόνο στην Ελλάδα!





..."Φέτα" από ...Εφέτες!
(κατοχυρώθηκε στους τοίχους τουλάχιστον).




*Π.Ο.Π. = Προστατευόμενη Ονομασία Προελεύσεως.








Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Αχώριστοι...



      Η αδιάψευστη φιλαναγνωσία της "Τίγρεως"...           



Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.
Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ,
μόνο που τρέφω πέντε γάτους μόνιμους,
κι όλο δίνω στους περαστικούς...
Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.
Πόσους γάτους μπορεί να θρέψει ένας άνθρωπος, είπα
(και πόσους ανθρώπους άραγε;).
Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πεί-
Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ.

Νίκος Δήμου, Συνομιλία με τον γάτο Αλέκο ,
 από Το βιβλίο των γάτων.



Δεν τους αποχωρίζεται αυτή (μα ούτε και 'γω φαίνεται) τους φρεσκοτυπωμένους ..."γάτους" του Νίκου Δήμου που ξανακυκλοφόρησαν σε άψογη βιβλιοφιλική/paperback  μορφή από τις εκδόσεις Πατάκη (σε τιμή πια όσο δυό "κομπλέ" κυριακάτικες εφημερίδες...). 

"Το βιβλίο των γάτων" εννοώ, το οποίο λάτρεψαν στην προηγούμενη, και εξαντλημένη από χρόνια έκδοσή του,  οι αυτόχθονες γατόφιλοι, οι συγγραφείς κι οι ποιητές. Αρκετές ...ομιλητικές φωτογραφίες συνοδεύουν ποιήματα  οξύτατης περιγραφής χαρακτήρων. Συναντιώμαστε ξανά με όλους τους: με ερωτιδείς κεραμιδόγατους, με γάτους -φευγάτους, με άστεγους πλάνητες, με πεισματικά αιτούντες  στοργή, αγάπη και άσυλο, με σπιτωμένους μα ολότελα αυτόνομους. Τους αξιοπρεπείς, αριστοκρατικούς υπερήφανους, ιδιόρρυθμους, αυστηρούς και θυμόσοφους γάτους του Νίκου Δήμου. Τις γάτες με τα κλειδωμένα τους μυστικά και τον αδιαπέραστο τους κόσμο: Τη γάτα Πίπση-τύψη, τον γάτο Κρού, την Κυρία της Νύχτας, τον Μούψη, το γατσατσόνι, τον Μάτια, τον Νταγιάν, τον γάτο Αλέκο, το Κουΐκι (έφευγε, έφευγε...) την γάτα της Κέρκυρας, την Όμορφη που χάθηκε μέσα στη νύχτα και άλλα πολλά γατιά... 

Αυτά θυμάται  -στην επί προσωπικού αφήγησή του- ο Δήμου  με τα σπαρακτικά -συχνότατα!- αυτά ποιήματα με την συγκλονιστική τους λεκτική σαφήνεια και την επιγραμματική τους λιτότητα

Μνημεία  ζωοφιλίας τα ποιήματα αυτά διηγούνται το ταχύ πέρασμα των βραχύβιων και αξιολάτρευτων αυτών όντων από τις ζωές μας (μα πιό πολύ τον τρόπο με τον οποίο εντούτοις καταφέρνουν να ισκιώνουν την ζωή του καθενός μας...). Συχνά  μοιάζουν με επιτύμβια πάνω στους φανταστικούς τους τάφους. Όμως πιό πολύ νιώθω πως υψώνουν σαν κραυγή τα πιο καίρια και σαφή ερωτήματα για την ύπαρξή μας...


[...] Είναι ένα μικρό γατάκι. 
Είκοσι πόντοι χάρη.  
Δεν μπορεί ν'ανασάνει,
κοιτάζει έντρομο,  
δεν καταλαβαίνει γιατί.

Πεθαίνει.


Είναι ένα μικρό γατάκι.
Το σώμα του παράλυτο
η αναπνοή του σφυρίζει,
τα μάτια του νεκρά, αλλά, 
μόλις το σηκώσεις,
μαζεύει όλη του τη δύναμη


και χουρχουρίζει. 



                             (από το Νινί 40 ημερών)



                     
                               

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Αποχαιρετισμός (και) στα "Νεφούρια" της Χαλκίδας




ἀναφόριν τό, … ᾽νεφούρι Εὔβ. (Χαλκ.) … 2) Τὸ σημεῖον ἔνθα δύο ἀντίθετα ρεύματα συναντῶνται       Κάρπ. β) Πᾶν ρεῦμα θαλάσσιον ἀντίθετον πρὸς ἄλλο Εὔβ. (Χαλκ.) Κωνπλ
                                                                                 (Ἱστορικὸν Λεξικὸν τῆς Νέας Ἑλληνικῆς)






Εκτός απο το εξαιρετικό  βιβλιοπωλείο Διάμετρος της Χαλκίδας της κ. Βασιλικής Στεφανή -Χιώτη, που το κατάπιε κι αυτό η "Κρίση" και ο "υγιής ανταγωνισμός", ήρθε η ώρα και για το περιοδικό "Τα Νεφούρια" που, με χορηγούς ανθρώπους της Χαλκίδας και επιμελητή τον ανεκτίμητο Νίκο Δ. Τριανταφυλλόπουλο, εκδίδονταν στην πόλη και αισίως είχε φτάσει στο 33ο τεύχος. 

Το 34ο όμως έμελλε να είναι και το τελευταίο. Την λύπη μας για την αναγγελία της "διακοπής" της κυκλοφορίας του περιοδικού ήρθε να μαλακώσει αυτό το κυριολεκτικά τυπογραφικό στολίδι/ έργο τέχνης που λαβάμε (δωρεάν όπως πάντα εννοείται, αφού το 24σέλιδο περιοδικό δωρεάν διανέμονταν από λίγα επιλεγμένα μικρά βιβλιοπωλεία σε ολόκληρη την χώρα ή φρόντιζε να στέλνει σε αλληλογράφους και φίλους του ο "περιοδικομανής" επιμελητής του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος).

Το αποχαιρετιστήριο λοιπόν τεύχος αφιερώθηκε στο - γραμμένο και ξαναγραμμένο στανικά και με αξεπέραστη μαστοριά - αντιπολεμικό έργο "Φυγή προς τα εμπρός" [υπάρχει κι η  λαμπ(ε)ρή εκδοχή του με τον τίτλο "Περίπολος Ζ"] του λατρεμένου μας Γιάννη Σκαρίμπα με ξυλογραφίες της Ελένης Οικονομίδου που συνόδευαν την έκδοση του 1965.


Λυγμικά αποχαιρετούμε ένα ακόμα κερκέλι της ζωής μας. (Αλλά εκτός από λυπημένοι ας αναλογιστούμε πόσο ευλογημένοι, ευεργετημένοι  και τυχεροί νιώθουμε όσοι γνωρίσαμε και τη "Διάμετρο" με τις εκδόσεις-εκδηλώσεις της και τα ηρωικώς εκδιδόμενα "Νεφούρια"!).

Η αποφώνηση, με απόσπασμα από το συγκινητικό Χορός - όχι παλίνδρομος- και έξοδος των Ευριπίδη Νεγρεπόντη (ποιός νάναι, ποιός νάναι;) &  Άγγελου Μαντά.

[...] Της Έγριπος νερά στροβιλισμένα
δε θα σας ξαναρίξω στο χαρτί 
αφού κι οι γλάροι που ήρθανε για μένα
το nevermore μου κρώζουνε κι αυτοί.






Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Eurogroup...





Είμαι αισιόδοξος. Τα μηνύματα
που παίρνω είναι τόσο θετικά για
 μία θετική έκβαση στις 22 του μή-
να, που δυσκολεύομαι να τα πιστέψω.
Αλέξιος Τσίπρας 
ο και  "αγραβάτωτος" καλούμενος
Πρωθυπουργός της Ελλάδος




...η καημένη όλη τη νύχτα περίμενε να δει τον πρωθυπουργό της -επιτέλους!- με γραβάτα. Απογοητεύθηκε οικτρά και απόκαμε. Τον αντίκρισε ...ξεβράκωτο!