Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

"Το αλογάκι της Παναγιάς"...

...και η εξήγησις της -μυστηριώδους- εξαφανίσεως ενός "υψηλού προσώπου".






Μόλις τον είχε ξεφορτώσει από τη ράχη του το κακορίζικο  κι έφευγε νωχελικά in slow motion.
"Βρε..." της κάνω (θηλυκό ήταν "το αλογάκι"). "Εσύ ήσουν που μας τον είχες ξεμοναχιάσει και τον ψάχναμε σε γη και ουρανό τόσες μέρες;"
"Ναι εγώ!" μου απαντά το ξεδιάντροπο. Και αργά στρίβοντας το μακρύ λαιμό του κάνει να πάρει και πάλι το δρόμο του.
"Βρε ευλογημένο ζούδι του Θεού..." ξαναλέω  "...το ξέρεις ότι κοψοχόλιασες μια χώρα ολόκληρη; Καιγόμασταν και δεν είχαμε κοντά μας την παρηγοριά μας, το φως τον ματιών μας, τον οδηγητή μας ("Hasτa la victoria siempre" και αλλα κάνα δυό κουραφέξαλα ξεφούρνισα τότε για να γίνω πιο πειστικός).
"Άστα αυτά τώρα" μου απαντά. (Κι ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα από το στόμα του εντόμου). "Και να ευχαριστάτε το Θεό που σας τον έφερα ξανά πίσω ολόκληρον! Φυσικά θα 'χετε ακουστά για το τί παθαίνει το αρσενικό ταίρι όταν μιλάμε για "αλογάκια της Παναγιάς... Δε φτάνει που θα εξακολουθείτε νάχετε Πρωθυπουργό με το κεφάλι στη θέση του, βγάζετε γλώσσα κι από πάνω".
"Σαν νάχει ένα δίκηο" είπα μέσα μου.

Όμως, όταν τον άκουσα σήμερα -τον δυστυχή επανεμφανισθέντα- να αμολάει εκείνο το αμίμητο πως "τα στρέμματα Αττικής γης που κάηκαν το 2009 ήταν ...δεκαπλάσια σε έκταση από αυτά που κάηκαν κατά το τριήμερο" της πανκυβερνητικής ανεμελιάς και ραστώνης του Αυγούστου του '17, αρχίζω να 'χω επιφυλάξεις για το αν το δολερό αλογάκι άφησε ανέπαφο το κεφάλι "του Πρωθυπουργού της καρδιάς μας"...

Αλλά αυτά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ιατροδικαστικής. Και μένει ίσως να αποδειχθούν στην επόμενη πυρκαγιά ή άλλη παρόμοια "κρίση"... (Που μακάρι να αργήσει πολύ!)



Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Εικονοστάσι...






Σουρούπωνε, μύριζε ρετσίνι κι ο ουρανός [...]
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, "Αίγινα"


Εις μνήμην,
των αφανιζομένων Αγίων Δέντρων που κάποτε μας στρέξανε στον ίσκιο τους, που χόρτασαν τα μάτια μας απόκρημνες ομορφιές, που άφησαν στ' αυτιά μας μελωδικές φωνές πουλιών που φιλοξένησαν στα κλαδιά τους, που μας δώρισαν  την μυρωμένη τους ανάσα...

Εις μνήμην,
της βλακώδους αμεριμνησίας μας, της ανοργανωσιάς μας, της λοιμώδους αναισθησίας μας, του εθιμικού τυχοδιωκτισμού μας και του κακού και άτυχου καιρού μας. (Που παραμένουν σε μάχιμη ετοιμότητα...).

Ένα κερί εδώ ανάβω...

Άλλα για να τα θυμόμαστε. 
Κι άλλα για να τα (ανα)γνωρίσουμε και να σωθούμε...



Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Ένα "κομμάτι σιωπής"...


...ή μήπως γεφύρι σπασμένο;



Την κοίταζα. Νύχτα με πανσέληνο. Νεκρή και με κείνη τη φρικτή δαγκωνιά του θανάτου  στην πρύμνη της. (Ποιός να ξέρει -τρέχα γύρευε τώρα...- το καίριο καραβοτσάκισμα αν έγινε από ανθρώπινο χέρι -δόλιο ή απελπισμένο- ή αν ήταν μονάχα άσπλαγχνη δουλειά της  φύσης). 

Τότε ήρθαν στο νου μου οι στίχοι του ποιητή Νίκου Παναγιωτόπουλου από το Σύσσημον  ή Τα  Κεφάλαια-Βιβλίο Δεύτερο*:



Είχα σταμπάρει στο "Χριστάγκαθο" ένα πάγκο γραφής
ένα απίστευτο κομμάτι
από ξύλο κατελυμένης γέφυρας μεγάλου ποταμού 
από δρυ κομμένο πριν χίλια εννιακόσια χρόνια
και πήγαινα για θαυμασμό.
Τον θαύμαζα για το κύρος του ξύλου του της ηλικίας του
κι επειδή είχε διατελέσει γεφύρι
(το ξύλο είχε διατελέσει γεφύρι
και εγώ συλλέκτης μεγάλων κομματιών σιωπής.)



"Kι οι βάρκες, τα καράβια, τα μεγάλα πλοία ... γέφυρες είναι κι αυτά!" σκέφτηκα. (Στεριές αδερφώνουν πάνω από τα ερέβη των βυθών ή κάτω από το αμφίστομο μαχαίρι τ' ουρανού). 

Έβλεπα  εμπρός μου να κείτεται λοιπόν μια ακόμα σπασμένη γέφυρα υπό το φως της Πανσελήνου. 

Ξάφνου η βάρκα ούρλιαξε σαν λύκος. (Το ουρλιαχτό της μοναξιάς και της συντριβής...).



____________________________________________________

*Το Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια , Εκδόσεις Ίνδικτος, 2006 [ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ].

 Το Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια -Βιβλίο Δεύτερο, εκδόσεις "Το Ροδακιό", 2015. (390 αριθμημένα ενυπόγραφα από τον ποιητή αντίτυπα/ το εντόπισα εδώ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ /Υπάρχει ακόμα προλαβαίνετε...).

Το Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια/ΠΟΡΘΜΕΙΟΝ, Εκδόσεις "Το Ροδακιό", 2017. (390 αριθμημένα ενυπόγραφα από το ποιητή αντίτυπα/το εντόπισα εδώ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ /Υπάρχει ακόμα προλαβαίνετε...). 



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Η ντροπαλή προτομή...



Κοίταζα την λευκή μαρμάρινη στήλη (απ' το πλάγι την έβλεπα) λεπτοφυής να υψώνεται και να χάνεται ανάμεσα στο  λαίμαργο και απεριποίητο φύλλωμα της φουντωτής ελιάς κάτω από τον ίσκιο της οποίας φιλοξενούνταν το μνημείο. Πλησίασα και (ώ του θάματος θαυμάσιον!) ...μια προτομή εισχωρούσε βαθειά μέσα στα φύλλα κεκαλυμμένη ως επαγγελματίας καταδρομεύς. "Θα ντρέπεται" -υπέθεσα- "ο καημένος ο νεκρός που τον έκαμαν κανένα άσχημο άγαλμα και θα χώθηκε κει μέσα!" 



Έσπευσα γεμάτος περιέργεια να παραμερίσω τα κλαδιά. Κάτι  ψιλές ελίτσες κορωνέϊκες έστεφαν το μέτωπό του και ως κότινος ελαίας τον περιέβαλε ολόκληρο το δέντρο τον τιμώμενο. Διάβασα την επιγραφή: "Γεώργιος Μερίκας". Φυσικά και ήταν ο γιατρός, ο καλός πανεπιστημιακός δάσκαλος,  ο διευθυντής της παθολογικής Κλινικής  του Ευαγγελισμού και του Ιπποκρατείου, θρυλική μορφή της ιατρικής, επιφυλλιδογράφος και συγγραφέας πολλών κειμένων επιστημονικών και μη, ο και Ακαδημαϊκός αργότερα. Κατάγεται από την Κυνουρία, τον τιμά το Λεωνίδιο όμως λησμονεί -κατά τα φαινόμενα- να τον περιποιηθεί και λιγάκι...
Δίπλα του μια άλλη προτομή. Κάποιος με τοπική μάλλον σημασία: "Φιλόλογος" (αυτό γράφει η επιγραφή  κάτω από την προτομή)...


Λίγα λεπτά αργότερα σε παρακείμενο καφενείο περνώντας, η παρακάτω σκηνή λαμβάνει χώρα:
Kαταφθάνει δρομαίως κάποιος μεσήλιξ με παπάκι και με ακάλυπτη (φυσικαααααά!) την κεφαλή του. Πρρρααπ- Πραραπαραπ- πρααααπ!! Σβήνει. Έποχούμενος του δικύκλου παραμένων, απευθύνεται στην ομήγυρι: 
"Λοιπόν παίδες, το στοίχημα το κέρδισε ο Νικόλας. Στην προτομή φιλόλογος γράφει. Όχι ...οινολόγος!"
Κατάλαβα πως μιλούσαν για την προτομή που είχαμε μόλις δει. Χρόνια φαίνεται τον κοίταζαν από μακρυά. Υπέθεταν ότι ανήκε σε κανένα άγνωστό τους οινολόγο η τιμή και διαψεύσθηκαν (προς χαρά μεγάλη της τσέπης του Νικόλα...). 

Ιδού λοιπόν σε τί μας χρειάζονται οι προτομές: Να εξασφαλίζουμε ένα μικρό επιπλέον εισόδημα στους δύσκολους καιρούς καθήμενοι στην καρέκλα του καφενείου και σχολιάζοντες περί ανέμων και υδάτων. Εκεί, όλο και κάποια ...παραναγνωσία θα προκύψει να την αδράξουμε.


Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Βγήκαμε στις "αγορές"...





«Εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτοί θα χορεύουνε,
δεν θα παίζουνε αυτοί το ζούρνα και εμείς θα χορεύουμε»

(από το σύγχρονο Λαϊκό Παραμύθι "Ο Alexis  και οι λέξεις")





Η ροζ επανάσταση!Κάποιους ήδη τους αναγνωρίζω μέσα στο πανηγύρι. Βαράτε βιολιτζήδες!

Πείσθηκε. Πάει να μοιάσει στη βουκαμβίλια. Και ξεκίνησε από  τη ...γλώσσα το πράγμα!


Αυτές όμως ειλικρινά ανησυχούν...


Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"Φεστιβάλ της Αυλής" στην Καστοριά


Σάββατο 22.07
Το Διήγημα σήμερα
 



Θα καταστώμεν ...α υ λ ι κ ο ί
[για μιά ημέρα έστω!]



Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Χρόνος...








Κάθε μέρα δημιουργούμε παρελθόν, όχι μέλλον.

Ίων Δραγούμης, Φύλλα ημερολογίου, 1916.


Αυτά ο "μηδενιστής"* -ή και ρομαντικά πεσιμιστής- Ίων... 

Και η Κλαρίσε Λισπέκτορ του απαντά μέσα απο το ΣΠΟΥΔΑΙΟ (!) "κύκνειο" της κείμενο "Η ώρα του αστεριού"**:


[...] Κάθε μέρα είναι μέρα κλεμμένη από το θάνατο.


*κατά τον Κλέωνα Παράσχο
** Εκδόσεις "Αντίποδες"-Μτφρ. Μάριος Χ/προκοπίου, 2016