Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Εδώ παπάς εκεί παπάς...



...που 'ναι την η μάσκα που [π ρ έ π ε ι!]  να φοράς; 



Μπροστά στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό της χώρας, το υπουργικό Συμβούλιο, ενώπιον βουλευτών, μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο, μικρό κλιμάκιο εκπροσώπων των... μπαχαλάκηδων της δημόσιας Υγείας, που φέρουν κι αυτοί μερίδιο στο ότι το Ro  ξαναπήρε τον επικίνδυνο ανήφορο, ετοιμάζουν μάλλον την φαρδιά τσέπη του ράσου για μπάζες από χιλιάδες τρισάγια  και μνημόσυνα (στο εγγύς μέλλον) για τα θύματα του (με βήμα ταχύ) επερχόμενου  δεύτερου κύματος...

Χωρίς ντροπή καμιά. Δημόσιοι υπάλληλοι από την αρχή ακόμα της πανδημίας σε άτυπο αντάρτικο. Αυτόκλητοι λειτουργοί του Αγαθού Θεού κήρυκες μιας τρελής εμμονής...

Ας τους μαζέψει κάποιος επιτέλους! 

ΥΓ. Κύριε Χαρδαλιά ελπίζω πως τουλάχιστον  κόψατε το 3Χ150 Ευρώ παράβολο του προστίμου στα τρία τζαναμπέτικα παιδιά που δεν φορούσαν μάσκα...


Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Ο σιωπηλός κ. Τσιόδρας...



...και ο (ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ!) ομιλητικός κ. Γκεμπρεγέσους




Μπάνιο στο Μπεταντί (εννοεί Betadine).  Γκράφιτι τινός Homo είρωνος του αντικοινωνικού 
έξω απο τη Μητρόπολη στη Θεσσαλονίκη



«Αυτή η πανδημία είναι μια υγειονομική κρίση
που βλέπουμε μια φορά στα εκατό χρόνια
και τα αποτελέσματά της θα είναι αισθητά
τις επόμενες δεκαετίες»


Προχτεσινή δήλωση του Αιθίοπος βιολόγου (!!!)
 και γενικού διευθυντή του Π.Ο.Υ. Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους
 (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είχε ... ξεχάσει να τραβήξει τη χειρολαβή κινδύνου 
όταν το τρένο είχε γεμίσει κρούσματα και ήδη πέθαιναν  άνθρωποι στη Λομβαρδία...).


Επόμενο ήταν. Από τη στιγμή που αποφασίστηκε πως "η οικονομία" πρέπει να κινηθεί εν όλω (φόρα παρτίδα ο βαλκάνιος τουρισμός, ανεμελιά καλοκαιριάτικη και απροφύλακτη, ξεσαλώματα σαν και πρώτα, πανηγύρια, τελετές, συναυλίες, στριμώγματα σε μαγαζιά κλπ) ο Τσιόδρας φιμώθηκε και πέρασε στην αφάνεια με τρόπο που θα ζήλευε κι η ΕΣΣΔ στις μεγάλες της δόξες... Σειρά είχε πια ο (με ολίγην...) υπουργός Θεοχάρης με τους αλγόριθμους και τα αρνητικά τεστ από... βουλγάρικο φωτοτυπικό μηχάνημα, ο κάθε  βλαξ βουλευτής, ο κάθε βλαχοδήμαρχος, ο κάθε τραγουδιάρης "δημιουργός"  που έβλεπαν την ύπαρξή τους  να συγκρούεται με την "κοινωνική απόσταση"  και το εφιαλτικό "Μένουμε σπίτι" (που δεν γεννούν παράδες και ψηφαλάκια!), τα πράγματα θα οδηγούνταν μοιραία εδώ που είναι σήμερα. Από την ώρα δε που αντίκρισα στο "Στην υγειά μας ρε παιδιά" του Σπυρίδωνος Παπαδόπουλου ("Νίπτω τας χείρας μου" δυό μήνες πριν...) τη μεν μια βδομάδα αντισηπτικά δίπλα στις καράφες με το κρασί την δε άλλη αντικριστούς χορούς με χειροπιάσματα και σιροπιάσματα είπα: "Ὡς εδώ ήταν. Μας αφήνει χρόνους το success story των Ελλήνων με τον κορωνοϊό"... 

Ο κ. Τσιόδρας (μην τα ξαναλέμε) αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος της νηφάλιας παρουσίας, της γνώσης, του  ισορροπημένου θυμικού ήταν εκείνος που δεν έσπερνε τον πανικό μέσα στη φωτιά της πανδημίας, παρηγορούσε, εμψύχωνε (αλλά και "μάλωνε"), αυτός  άφηνε παράθυρο ελπίδας. Αυτός και μας κράτησε. Ήταν όμως, φαίνεται, βαρίδι... Τώρα να δούμε ποιός θα κληθεί συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Από την άλλη έχουμε το τρομερό (και απολύτως αντιπαθητικό και ως φυσιογνωμία...) παιδί που ακούει στο όνομα Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους κάθε τρεις και λίγο να βγαίνει με ανακοινώσεις και μηνύματα τρόμου. Σας το ορκίζομαι: Kαι οι γιατροί, πλέοντας στα σκοτάδια σε σχέση με τον  SARS-Cov-2, περιμένουν κάποτε ν' ακούσουν κάτι ελπιδοφόρο... Oύτε μια φορά όμως δεν άκουσα από το στοματάκι του μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας. Όταν είχαν ήδη φτάσει το μισό εκατομμύριο οι νεκροί, ο Τέντρος:   "Βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Τα δύσκολα έρχονται!", "Μην περιμένετε εμβόλιο πριν το τέλος του 2021". Αυτά όταν  κάθε μέρα ακουγόταν (αφελώς ίσως...) όλο και κάποια είδηση,  μέσα στη μαυρίλα, για μια   ν έ α   θεραπεία (με  π α λ ι ά   φάρμακα: ρεμντασιβίρη, χλωροκίνη, κολχικίνη, κορτιζόνη κλπ)  ή προέκυπταν βάσιμες   ελπίδες από τα ιατρικά περιοδικά για μια καινούρια εκδοχή εμβολίου σε φάση ΙΙ της μελέτης, ιδρύονταν συνασπισμοί εταιρειών, και η ιατρική κοινότητα "συνέκλινε" για την καταπολέμηση του κοινού εχθρού, του παγκόσμιου κινδύνου (προτού βέβαια προλάβουν να μπουν ανάμεσα τα εθνικιστικά και ανηλεή εμπορικά συμφέροντα και ο ηλίθιος ανταγωνισμός...). Ακούγεται προβοκατόρικο, και συνομωσιολογικό ίσως,  αλλά οι δηλώσεις αυτού του ανθρώπου μου ακούγονται πάντα σαν τηλεφώνημα στα γραφεία εφημερίδας με μεγάλη κυκλοφορία ύστερα από μια εντυπωσιακή  τρομοκρατική ενέργεια... (Και δεν ξέρω γιατί πιστεύω πως στο μέλλον ο κ. Τέντρος θ' ανοίξει αλισβερίσια με τη... Χάγη. Είναι βλέπετε κι εκείνο το ΚΡΙΣΙΜΟ τρίμηνο που αυτός ισχυριζόταν κατηγορηματικά πως στην Κίνα δεν συνέβαινε τίποτα το περίεργο ή το ασυνήθιστο!)

Με το καλό λοιπόν να υποδεχτούμε το δεύτερο κύμα του περιέργως καλότροπου, για την ώρα τουλάχιστον,  ιού (λιγότεροι θάνατοι, λιγότερες νοσηλείες, λιγότερες εισαγωγές σε ΜΑΦ και ΜΕΘ). 

Άντε, και με τον κ. Σωτήριο Τσιόδρα... αφίμωτο!
 

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

31 Ἰουλίου/13 Αυγούστου 1920* — 31 Ἰουλίου 2020


Ἴωνος Δραγούμη: Τό παράπονο τοῦ πεθαμένου







    Στή γ εμαι καί μέ τρώει τό σκουλήκι. Ποιός μέ θυμται; Μνημόσυνα μο κάνουν στίς σαράντα μέρες κι πειτα γιά τό χρόνο, κι πειτα γιά δυό τρία χρόνια κόμη, στόν τάφο μου, πού μο ίχνουν λουλούδια. ριά καί πού κανένας φίλος συγγενής φίλη μου ίχνουν πό κανένα λουλούδι στο μνμα, νοερς, σύντομα στιγμιαα μνημόσυνα. Κανείς δεν ρθε μαζί μου στό χμα. Ατοί εναι ζωντανοί κόμα. Κυκλάμινο ποσκιερό φύτρωσε μιά μέρα φθινοπωρινή στό μνμα μου κοντά καί τό στόλισε, θελά του κι ατό. σοι μειναν ζωντανοί τούς παίρνει ζωή καί τούς στριφογυρίζει στόν τρελλό της χορό καί γρήγορα, πολύ γρήγορα γιάτρεψε την πληγή τους γιά τό θάνατό μου.

      Κι όμως… Σήμερα (ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ «μετά»…), καθόλου δεν ήταν έτσι αγαπητέ μου Ίων! «Η στήλη σου» εκεί κάτω, στο Χίλτον πλημμύρισε από λουλούδια. Έτσι μου μήνυσε τηλεφωνικά, περιχαρής και συγκινημένος, ο ανεψιός σου Μάρκος Δραγούμης ο γιός του Φίλιππου («ο γηραιότερος εν ζωή στενός σου συγγενής» όπως του αρέσει να λέει). Και στη Θεσσαλονίκη: Η σεμνή τελετή της αποκατάστασης μιας χρονίζουσας ατιμίας, μνημόσυνο μέγα στη μνήμη σου.
 
        Αξίζουν τιμές και συγχαρητήρια στο Δήμο Θεσσαλονίκης που ολοκλήρωσε τις εργασίες υποδειγματικά και με διακριτικότητα διοργάνωσε τα σχετικά, και αξίζουν μπράβο οι λιγοστοί συγκεντρωθέντες που σεβαστικά στάθηκαν, και μπράβο περισσότερα ο Δήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Ζέρβας που χωρίς πολιτικαντισμούς, φανφάρες και κουφιοσύνες (από τις οποίες δόξα τω Θεώ έχουμε χορτάσει όλα τα χρόνια) μίλησε σύντομα και συγκροτημένα «περί του προσώπου σου»...

      Μετά την μονόλεπτη καθιερωμένη σιγή, ο Εθνικός Ύμνος που ακούστηκε διακριτικά, χαμηλόφωνα, γλυκά, έκανε όλους να συνοδέψουν σαν ρίγημα την Μαντζαρική  μελωδία. Κι είχα την αίσθηση πως άκουγα σε παραλλαγή (variation), που λες κι ανέβαινε από την μεριά της θάλασσας μαζί με πρωϊνό φως, το χορωδιακό Va Pensiero, Oh mia Patria sì bella e perduta από τον Nabucco του Βέρντι...





*Οι ημερομηνίες σύμφωνα με το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό
ημερολόγιο (το οποίο στην Ελλάδα υιοθετήθηκε και ισχύει από το το 1923).