«Επτάσπαθη»...

 

 

«...καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία.» (Ρομφαία θα διαπεράσει την ψυχή σου)... Η προφητεία του Συμεών για την Παναγία [Λουκ. 2:25–35].

Κοιτούσα στο υπόγειο παρεκκλήσι της εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις σαράντα Εκκλησιές την «Επτάσπαθη Παναγία». Την Επτάπαθη… Τουτέστιν πληρότης του βίου δια των τραυμάτων, των απωλειών και των θλίψεων…

Κι είχα στο νου μου, συνέχεια όπως ένα μήνα τώρα, τον Στέλιο Ψευτογκα που έφυγε σε καμία περίπτωση «πλήρης ημέρων», αλλά πάντως τελών εν εγρηγόρσει, δραστήριος και πνευματικά-καλλιτεχνικά ενεργός λίαν. Πένθος ημίν τοις φίλοις αμάραντο.

Πίναμε χτες στα σαραντάμερά του στη δεξίωση μετά το μνημόσυνο (Μετά τῶν Ἁγίων σου κατάταξον κλπ., κλπ) το χύμα κονιάκ (πολύ καλό) και λέγαμε γι’ αυτόν. Κι ακούστηκαν πολλά για τον αριστοκράτη, τον δημιουργικό, σπιρτόζο, ευγενή, ειλικρινή, καλλιτέχνη, τον sui generis, έ-ξυπνο και ιδιοφυή φίλο. Κι ο αγαπητός  ποιητής Γ.Κ., να λέει «δεν αντέχω να βλέπω την άδεια θέση του στη “Ζώγια”».

«Εμ, δεν  φεύγουν έτσι οι ψυχές… Και η απουσία παρουσία είναι…». Λέω για να  αυτοπαρηγορηθώ.