Ελένη Σπάνια-Σαββαρίκα (5.4.1941-28.3.2020)
2015. Σεπτέμβριος. Και σαν Νέκυια η φωτογραφία. Στιγμή στο όριο του Κόσμου τραβηγμένη. Με τις δυο γάτες του σπιτιού σαν να φυλάνε πύλες. Και η νεαρή Τίγρις μας εκεί έκπληκτη. Κι εκείνη λες κι έχει πιάσει το τραγούδι που πάντα της άρεσε:
Όλες οι παπαρούνες | παπαρούνα μου
όλες οι παπαρούνες | τον Μάη ανθίσανε, αμάν
τον Μάη ανθίσανε.
Κι εμένα οι δικές μου | παπαρούνα μου
κι εμένα οι δικές μου | με παρατήσανε, αμάν
με παρατήσανε…
Σήμερα συμπληρώνονται έξη χρόνια από τη μέρα που μας «παράτησε» εκείνη. Βάλσαμο παρηγοριάς μονάχα οι στίχοι του Θανάση Γεωργιάδη:
Η μητέρα μου είναι λουλούδια τώρα.
Είναι πρωϊνή δροσιά.*
*Θανάσης Γεωργιάδης, Tο ημερολόγιο ενός ουρανοδρόμου, δήγμα 2014
Τώρα είσαι εσύ λουλούδι και δροσιά στον πάνω κόσμο, τον φλεγόμενο, Νωντα μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη xy μορφή της!
Της μοιάζεις πολύ….
Απόλαυσε την ανθοφορία σου!
Ολιγόλογη μα εξαιρετικά περιεκτική η δημοσίευσή σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήH μνήμη το καλύτερο μνημόσυνο των αγαπημένων τεθνεώτων μας.
ΑπάντησηΔιαγραφή«Ὅσο γιά τόν κόσμο, δέν τόν πολυεξέτασα ποτέ, οὔτε καί ἀπ’ ὅλα τά μέρη. Σέ ὁμολογῶ ὅμως ὅτι τήν περισσοτέραν εὐχαρίστησιν ἀπό ὅλα τά πράγματα μέ δίνουν τά λουλούδια».
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο πιο τρυφερό λουλούδι είναι η μνήμη Νώντα, κι εσύ της το προσφέρεις από την καρδιάς σου. Εκεί μπορείς να την συναντάς όποτε θέλεις! Η.Ν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαί... "Μέχρι"... Αλλα ως "τότε" με πεισμονή
ΔιαγραφήΤη Νίτσα τη θυμάμαι πολύ πιο νέα. Με τα μακριά, ξανθά της μαλλιά και το αφοπλιστικό της ολόκαρδο, πάντα, χαμόγελο. Λουλούδι ολάνθιστο, που δεν νομίζω ότι θα μαραζώσει ποτέ! Την αγάπη μου αντί για κερί. (Το άναψα το πρωί στον τάφο της Σοφίας Κλειούση. Έφυγε κι αυτή πέρυσι τέτοια μέρα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤί απώλεια κι αυτή Χρύσα μου....!!!
ΔιαγραφήΠώς μπορεί να υπάρχουν ακόμα οι ίδιες γέφυρες, τα ίδια κτήρια, οι ίδιοι δρόμοι, ο ήλιος και το φεγγάρι! όπως τα έβλεπαν αυτοί που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν. Οι ίδιοι ήχοι της φύσης που άκουγαν,
ΑπάντησηΔιαγραφήτα ίδια αρώματα που μύριζαν, γεμίζουν ακόμα τον κόσμο! Τον κόσμο χωρίς αυτούς που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν
"Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος..."
ΔιαγραφήΤι μας θύμησες ......
ΑπάντησηΔιαγραφή....η μητερα δε φευγει ποτε πραγματικα.....μενει μεσα μας και μας συνοδευει παντα.....η αγαπη της δε χανεται γινεται μια ησυχη δυναμη που μας κραταει ορθιους ακομα και οταν εκεινη δεν ειναι πια εδω.......
ΑπάντησηΔιαγραφήΑχ αυτές οι φωτογραφίες , εκείνες οι φωτογραφίες που όταν τις τραβάς δεν γνωρίζεις ότι ταυτόχρονα καταγράφεις μια στιγμή στο χρόνο τον αιώνιο. Η μάνα κατοικεί στη καρδιά του κάθε ανθρώπου, δίπλα από τον μπαμπά, δίπλα από λουλούδια, αγκάθια, μυρωδιές και γεύσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφή