Μνήμη Ιωάννη Μυλωνά
Γυρνώντας από την ψεσινή παράσταση του Γλάρου του Τσέχωφ, σε διασκευή μάλλον φευγάτη και ίσως ατυχή, πρόσεξα στον ουρανό τον φωτεινό κύκλο γύρω από τη σελήνη. Έρχονται βροχές και αέρηδες θυμωμένοι, έλεγε λαός, όταν αντίκριζε το θέαμα. Η «σεληνιακή άλως», το μετεωρολογικό-διαθλαστικό οπτικό ουράνιο φαινόμενο είναι εντυπωσιακό. Ένας κύκλος κλείνει γύρω από το φεγγάρι. Σε τρομάζει…
Πρώτα, είπα, η ζωή του κεντρικού προσώπου του αυτοβιογραφικού δράματος (κωμωδίας) κατά τον Τσεχωφ —και, ναι!, η ζωή είναι κωμωδία απλά παίρνουμε για δράματα τις φάρσες της— είχε κλείσει κι απόψε επί σκηνής τον κύκλο της με τον τρομερό κρότο του τέλους. Μ’ έναν λυγμό, λέει ο Τ. Σ. Έλιοτ, τελειώνει η ζωή — μ’ εναν κρότο λέει ο Έζρα Πάουντ. Εδώ ήταν αλλιώς. Ο λυγμός προηγήθηκε. Λυγμός ήταν ολόκληρη η ζωή του Τρέπλιεφ που μας αφήνει έναν βαλσαμωμένο γλάρο θυμητάρι στο τραπέζι με τα κατεστραμμένα χειρόγραφά του. Δικαίωση του Έζρα Πάουντ.
Ύστερα, έκλεινε χτες κι ένας κύκλος σαράντα χρόνων. Η αποφοίτηση των εισακτέων του 1981 στη Ιατρική σχολή του ΑΠΘ. Νοέμβριο του 1986 είχα τελειώσει… Έγινε το ανά 10ετία εθιμοτυπικό ξανασμίξιμο (μισώ τη λέξη reunion). Δεν μπόρεσα να πάω.
Και το άγγελμα, χτες, του θανάτου του καθηγητή μου στη Νευρολογία Ιωάννη Μυλωνά. Λιγοστεύουν οι άνθρωποι που μας οδήγησαν.
Νερά και ανέμους περιμένουμε.
Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θ’ ανάψουνε φωτιές,
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές...
σαν να τραγουδά ο Νίκος Παπάζογλου, στου φεγγαριού τ’ αλώνια, χρόνους δεκαπέντε καθισμένος, κοιτάζοντας κατά δω κάτω…
