Στο χθαμαλό παρεκκλήσι (σκυφτός περνάς την πορτούλα, όρθιος δεν μένεις μέσα στο μικρό ναό) μέσα στον ελαιώνα, που ο Π.Λ. Φέρμορ είχε χτίσει κι όπου έστηνε το μικρό πανηγύρι για τους φίλους και τους Κραδαμυλιώτες καλεσμένους κάθε χρόνο, ανήμερα του Προφήτη Ηλία θαρρώ, υπάρχει κι αυτή η εικόνα της Σύναξης των Αρχαγγέλων.
Σ’ αυτούς είναι αφιερωμένο το εκκλησάκι αφού σε έναν από τους Αρχαγγέλους οφείλει το παρόνομά του ο Πάτρικ. «Ο κύριος Μιχάλης» των Καρδαμυλιωτών και της Εθνικής Αντίστασης (αυτήν που υπηρέτησε με τη ιδιότητα του δραστήριου Εγγλέζου κατασκόπου αλλά και καταδρομέα του ανορθόδοξου πολέμου, ο «ταξιδωτικός» συγγραφέας, αυτή η ομολογουμένως δυνατή μορφή...)
Κοιτώ στην εικόνα Αρχαγγέλους και εξαπτέρυγα στεφανωμένους με μαραμένη δόξα. Κι ο νους μου τρέχει στους αρχαγγέλους του πολέμου στους Αγίους Τόπους αυτές τις μέρες που ανθίζουν το μίσος με πύρινες γλώσσες από γης (ρουκέτες της Χαμάς) και από άερος (διατρητικές βόμβες μέχρι βάθους 60 μέτρων των ισραηλινών). «Αλλαχού Ακμπάρ!» και «οδόντα αντί οδόντος» καθοδηγούν. Εν τω μεταξύ ακέφαλα πτώματα σε σωρό στα Κιμπούτς και στα χωράφια του Φεστιβάλ μουσικής και διαμελισμένα παιδιά κι άλλοι αθώοι άμαχοι-ασπίδες των φανατικών στη λωρίδα της Γάζας.
Οι Αρχάγγελοι της Καρδαμύλης με κοιτάζουν αμίλητοι…
