Αθόρυβοι εργάτες...

Ένα «Λεύκωμα μνήμης» 
που περίμενε τυπωμένο από πέρυσι...

 ...κι έφτασε [επιτέλους!] στα χέρια των ..."δικαιούχων". Απλοί άνθρωποι του χωριού -κάποιοι συγγενείς των θυμάτων της σφαγής της 4ης Απριλίου 1943- το κράτησαν στα χέρια τους έτσι  όπως κρατούμε και τα ...κόλυβα στην εκκλησιά!

Ένα διήγημά [μου]  ή "'Εξοδος" 
που αξιώθηκε να γίνει μνημείο...

Το έργο της Χριστίνας Μαυροπαίδη... Ένας σπαρακτικός χαμηλός τύμβος από πέτρες. Ο διπλός σιδερένιος σταυρός. 14 ονόματα. Κι οι στίχοι του Λορέντζου Μαβίλη. 
[Πίσω παραστέκει το χαμηλό βουνό όπου "τους έπιασαν..."]

[...]  Αγκαλιάς μου το σφίξιμον ενωμένα
πρόσφυγες της ζωής δώρ’ άγια τρία
Θάνατο,  Αθανασιά κ’ Ελευτερία.
 

Η έκδήλωση στην  παράξενα 
όμορφη πλατεία του Βογατσικού 
[με απόκοσμο φως... ]

...με απειλή βροχής και κάμποσο κρύο. Δεν έφυγε κανείς. Πέτυχε!

Ενός λεπτού μαζί...

Με την Πόλυ Μπλιάγκα [πολύτιμη!]. Με την Χριστίνα Μαυροπαίδη [πείσμα αντρίκιο σε γυναίκα, ταλέντο και μεγαλοψυχία...]. Τον Ανδρέα Βιτούλα [Αγία υπομονή...] και ...συν τω αναγνώντι κυρίω Παρίσση Σπύρω.

Ζήσαμε μοναδικές στιγμές. Φέραμε εις πέρας "κάτι"...

Ενός λεπτού μαζί για το τέλος... 

Όμως, η συγκίνηση περίσσεψε σήμερα, όταν έμαθα ότι κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν, ότι χάρη στην πρωτοβουλία του Συνδέσμου Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης και του Αθλητικού- Πολιτιστικού & Επιμορφωτικού  Συλλόγου «Ομόνοια» και  την εθελοντική εργασία των μελών τους,  έγινε δυνατός  ο καθαρισμός και ευπρεπισμός  των οδών,  της πλατείας και των εισόδων του Βογατσικού στα πλαίσια των ετοιμασιών για τις εκδηλώσεις...

Αθόρυβοι, σιωπηλοί, δίχως ανταμοιβή εργάστηκαν-κοπίασαν-ιδρωκόπησαν, με σεβασμό και θέρμη ψυχική. 

Λες και ετοίμαζαν να περάσει ο Επιτάφιος!

Αυτούς τους ανθρώπους πιο πολύ απ' όλους ευχαριστώ. 
Και ταπεινά θα υποκλίνομαι εμπρός τους εσαεί...