Συνομιλία μ' έναν αθάνατο...

του Μάρκου Φ. Δραγούμη

Πάρος, στον Δρυό οι αθάνατοι 2018 (φωτ. Ν. Τσίγκας)

12/3[1985] Στεκόμουν σ’ ἕναν ἐξοχικό δρόμο καί θαύμαζα ἕναν ἀθάνατο ποὺ φύτρωνε στούς πρόποδες ἑνός λόφου. Καθώς περιεργαζόμουν τά μυτερά καί σκληρά του ἀγκάθια, ἔσκυψε καὶ μοῦ ψιθύρισε: «Μάρκο, σέ πληροφορῶ ὅτι ὁ πατέρας σου ἦταν ἄκριτος καί μετρίας ἀντιλήψεως». «Τά κοτσάνια νά μιλᾶνε μόνο γιά κοτσάνια» πῆγα νά πῶ, γιά νά ὑπερασπίσω τὴ μνήμη τοῦ πατέρα μου ἀλλά συγκρατήθηκα. Μέ πλησίαζε ἕνας κοτσομπόλης βλάχος, ποὺ ἄν μέ τσάκωνε νά κουβεντιάζω μ’ ἕνα δέντρο, θά τό διέδιδε παντοῦ καί θά μέ κοίταζαν περίεργα.*

Πραγματολογικά στοιχεία: Η συνομιλία αυτή δεν έγινε ποτέ. Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή  αποστάλθηκε από τον συγγραφέα της στον αθάνατο, ο οποίος λογικά θα έγινε κοινωνός και του... ανέγνων, έγνων! Διότι ο πασίγνωστος αυτός,  ο οποίος δεν είναι άλλος από τον  συγγραφέα και  διπλωμάτη καριέρας Α.Β. (που είχε μια μάλλον "ατυχή" για τον ελληνισμό εμπλοκή στην υπόθεση της Κύπρου...), ανακηρύχθηκε κάποτε Αθάνατος και έλαβε φυσικά τη θέση του στα έδρανα της ακαδημίας φορώντας  κατά τα ειωθότα και την εντυπωσιακή τήβεννο του σώματος. 

Ο Μάρκος όμως, που ποτέ δεν ξέχασε, του απέδωσε τιμές ιδιαίτερες και αντάξιες...

*Από τη συλλογή Μάσκες, κάσκες και ψευδώνυμα, εκδόσεις "Δωδώνη"1988.

Σε αναμονή των αποτελεσμάτων...

                                Απέναντι στις πιό ειλικρινείς ανακοινώσεις (φωτ. Ν. Τσίγκας)

Γίνεται πλέον περισσότερο από σαφές πως βαδίζουμε με βήματα σταθερά προς "το απευκταίον"...

Πρώτον, εξαφανίσαμε τον ενοχλητικό (και βλαπτικό για την "ηλίθια ανάπτυξη" του "τρεις μήνες σαιζόν το χρόνο"...)  τον κ. Σωτήρη Τσιόδρα... Δεύτερον, ξεμπερδέψαμε με την φαντασία μας και με τον ("ανύπαρκτο"!) ιό... Και, τρίτον,  καθώς άρχισαν να σφυρίζουν γύρω μας με αυξανόμενο ρυθμό τα κρούσματα, κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

Εννοείται πως για το χατήρι των παραγωγικών τάξεων του τόπου στο καθ' ημάς "κρατίδιο παροχής υπηρεσιών", άνοιξαν ακρίτως τα βαλκανικά μας σύνορα, ακόμα και προς τους ομόθρησκους αδελφούς μας Σέρβους που ήδη είχαν κηρύξει τις μεγάλες πόλεις τους σε "κατάσταση έκτακτης ανάγκης". 

Και φυσικά άρχισαν τα όργανα σ' ολόκληρη την επικράτεια καθώς τα τοτέμ του θέρους των Ελλήνων με τη σκυλέ-λαϊκο-δημοτική ορχήστρα, το κοντοσούβλι και τη γουρουνοπούλα ξαναπήραν αυτοδίκαια την τιμητική τους θέση...

Όσο τα μέτρα προστασίας (αφημένα στην ευθυκρισία  του πατριωτισμού των Ελλήνων: '"Ενας είναι ο Θεός, το κοκορέτσι κι ο χοροπηδηχτός λαός!"), ναι είμαι απολύτως βέβαιος πως όλοι οι εξημμένοι πανηγυριστές βάζουν... αντικουνουπικό προτού ορμήξουν ν' ανακατωθούν  στο χορευτικό σωρό.

Άφησε λοιπόν η (υποτίθεται "σοβαρή") κυβέρνηση να την εξευτελίζουν οι λεγόμενοι "τοπικοί άρχοντες": Ο βουλευτής κ. Γαρδούμπας, ο δήμαρχος κ. Λιγούρας και ο πρόεδρος του εξωραϊστικού συλλόγου Κάτω Περαχώρας κ. Βοϊδοτσάκαλος. (Οι Τράμπιοι και Μπολσονάριοι  της εσχατιάς της χερσονησου του Αίμου).

Με έναν ιό μεταλλαγμένο ήδη, έξη φορές μολυσματικότερο, τέσσερις φορές διεισδυτικότερο και με το ενδεχόμενο να μεταφέρεται ευκολότατα με τον αέρα, πολλοί από τους πανηγυριώτες και αρκετοί από μας (που δεν φταίμε κι όλας) δεν θα προλάβουμε "της Παναγίας"...

Μακάρι ψεύτης να βγω.

Ἄν.. (περί πλαστότητος ο λόγος)

Αν ήμουν προσεκτικότερος... Θα τό είχα πάρει, όταν έπρεπε, είδηση. Όταν μου το "πάσαραν σε κάποια συναλλαγή... Σας διαβεβαιώ όμως πως το συγκεκριμένο και ένα... κανονικό εικοσάευρο μοιάζουν πολύ. Αυτό διέφερε ίσως στην "αίσθηση βάρους" και "πάχους". Κάπως λειψό έλεγες (εκ των υστέρων...). Και το διαφανές σημείο του χαρτονομίσματος ήταν "κάπως" Και υψώνοντας το... η γραμμή ασφαλείας... σχεδόν απουσίαζε... Και το υδατογράφημα "δεν"... Και τα ανάγλυφα σημεία που τα νοιώθεις μετακινώντας πάνω τους το νύχι του αντίχειρα επίσης... "ΔΕΝ"!)
Αν... είχα ήδη θεσπίσει και στην παραμικρότερη από τις συναλλαγές μου την χρήση της χρεωστικής-πιστωτικής κάρτας...
Αν... είχα μηχάνημα ανίχνευσης πλαστών χαρτονομισμάτων στο ιατρείο... [γιατί κι εκεί μπορεί να έγινε η δουλειά...]
Αν... δεν είχα πάει στο σημείο αυτόματων πληρωμών με μετρητά της  NESPRESSO (δυό φορές το πέταξε έξω το "γατόνι" το μηχάνημα προς μέγα εκνευρισμό δικό μου... Ευγενική, υπομονετική  και διακριτική λίαν η νεαρή υπάλληλος "δώστε μου ένα άλλο", μου είπε,  ..."αυτό ίσως είναι βρεγμένο...")
Αν... είχα κάνει τέτοια συναλλαγή σε τραπεζικό κατάστημα, στο γκισέ.
Αν... δεν ήμουν στην Ελλάδα, και κατά λάθος πήγαινα ν' αγοράσω καφέ από κανένα  π.χ. -και Θεός φυλάξοι!- μαγαζί της Μινεσότα και είχα αποπειραθεί να πληρώσω με τέτοιο εικοσαδόλαρο...

Τότε...
Θα την είχα πάθει, έστω και λευκός,  σαν τον μακαρίτη τον Τζώρτζ Φλόυντ τις προάλλες. Θα φώναζαν την αστυνομία. Don't move !!!! κτλπ κτλπ... Τρία λεπτάκια της ώρας  I can't breathe... και πάπαλα πάνω στην άσφαλτο με κοινό κάμερες και ακροατήριο...

Και όχι τίποτ' άλλο μα επειδή τυχαίνει να είμαι και "Δραγουμικός" (τί;;; μόνο γνωστοί πολιτικοί, ιστορικοί και άλλοι να μας θυμιατίζουν κάθε μέρα τα "εγώ είμαι Βενιζελικός";;;) θα είχαν αρχίσει ήδη οι ταραχές και θα γκρέμιζαν, όπου εύρισκαν οι φλογεροί πανέλληνες, τους απανταχού ανά τη χώρα ανδριάντες του Βενιζέλου. Διότι, αυτό θα υπαγόρευε η πολιτική ορθότης της συγκυρίας. Εξ άλλου,  οι... Δραγουμικοί είμαστε οι "μαύροι" της Ελλάδας!

QUIZ: Ποιό από τα δύο νομίζετε πως είναι το  πλαστό; To (Α) πάνω ή το (Β) κάτω στη φωτογραφία; Απαντάτε Α ή Β  με σχόλιο ή μήνυμα...

Εἱχε δίκιο...

                                                  Πάρος, Καλοκαίρι 2018 (φωτ. Ν. Τσίγκας)

[...] Δέ χρειάζεται νά χαμογελοῦμε καθόλου γιά τά ταπεινά πράγματα  τῆς ζωής. Καί εἶχε ἀδιφιλονίκητο δίκιο ὁ Ἴ. Δραγούμης ὅταν παράλληλα ἔγραφε πώς: «Καί μιά γλάστρα μέ βασιλικό μπορεῖ νά συμβολίση τήν ψυχή ἑνός ἔθνους καλύτερα ἀπό ἕνα δρᾶμα τοῦ Αἰσχύλου».

Ζήσιμος Λορεντζάτος 

Μελέτες, τόμος ΙΙ 

 (Ὁ Σωκράτης Κουγέας καί ή Μέσα Ἑλλάδα) 

ΥΓ. του blogger:  (1) Φανταστείτε τώρα τί θα γίνεται με δεκατρείς... γλάστρες βασιλικά. Και (2) μην βάλει τώρα κανείς με το νου του πως μπορεί να εννοούσε τίποτε σχετικό με το... "Στέμμα" ο Δραγούμης!