Η ντροπαλή προτομή...

Κοίταζα την λευκή μαρμάρινη στήλη (απ' το πλάγι την έβλεπα) λεπτοφυής να υψώνεται και να χάνεται ανάμεσα στο  λαίμαργο και απεριποίητο φύλλωμα της φουντωτής ελιάς κάτω από τον ίσκιο της οποίας φιλοξενούνταν το μνημείο. Πλησίασα και (ώ του θάματος θαυμάσιον!) ...μια προτομή εισχωρούσε βαθειά μέσα στα φύλλα κεκαλυμμένη ως επαγγελματίας καταδρομεύς. "Θα ντρέπεται" -υπέθεσα- "ο καημένος ο νεκρός που τον έκαμαν κανένα άσχημο άγαλμα και θα χώθηκε κει μέσα!" 

Έσπευσα γεμάτος περιέργεια να παραμερίσω τα κλαδιά. Κάτι  ψιλές ελίτσες κορωνέϊκες έστεφαν το μέτωπό του και ως κότινος ελαίας τον περιέβαλε ολόκληρο το δέντρο τον τιμώμενο. Διάβασα την επιγραφή: "Γεώργιος Μερίκας". Φυσικά και ήταν ο γιατρός, ο καλός πανεπιστημιακός δάσκαλος,  ο διευθυντής της παθολογικής Κλινικής  του Ευαγγελισμού και του Ιπποκρατείου, θρυλική μορφή της ιατρικής, επιφυλλιδογράφος και συγγραφέας πολλών κειμένων επιστημονικών και μη, ο και Ακαδημαϊκός αργότερα. Κατάγεται από την Κυνουρία, τον τιμά το Λεωνίδιο όμως λησμονεί -κατά τα φαινόμενα- να τον περιποιηθεί και λιγάκι...

Δίπλα του μια άλλη προτομή. Κάποιος με τοπική μάλλον σημασία: "Φιλόλογος" (αυτό γράφει η επιγραφή  κάτω από την προτομή)...

Λίγα λεπτά αργότερα σε παρακείμενο καφενείο περνώντας, η παρακάτω σκηνή λαμβάνει χώρα:

Kαταφθάνει δρομαίως κάποιος μεσήλιξ με παπάκι και με ακάλυπτη (φυσικαααααά!) την κεφαλή του. Πρρρααπ- Πραραπαραπ- πρααααπ!! Σβήνει. Έποχούμενος του δικύκλου παραμένων, απευθύνεται στην ομήγυρι: 
"Λοιπόν παίδες, το στοίχημα το κέρδισε ο Νικόλας. Στην προτομή φιλόλογος γράφει. Όχι ...οινολόγος!"

Κατάλαβα πως μιλούσαν για την προτομή που είχαμε μόλις δει. Χρόνια φαίνεται τον κοίταζαν από μακρυά. Υπέθεταν ότι ανήκε σε κανένα άγνωστό τους οινολόγο η τιμή και διαψεύσθηκαν (προς χαρά μεγάλη της τσέπης του Νικόλα...). 

Ιδού λοιπόν σε τί μας χρειάζονται οι προτομές: Να εξασφαλίζουμε ένα μικρό επιπλέον εισόδημα στους δύσκολους καιρούς καθήμενοι στην καρέκλα του καφενείου και σχολιάζοντες περί ανέμων και υδάτων. Εκεί, όλο και κάποια ...παραναγνωσία θα προκύψει να την αδράξουμε.

Καλοκαίρι του 2014 [ στην Πελοπόννησο ]

Ένας φωτογραφικός μονόλογος...

 

μια χρωματική συνομιλία κτιρίων,ουρανού και βράχων στο Λεωνίδιο...

πορφυρό του κρασιού και ώχρα/viva Mexico!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 χαλκοπράσινο

 

κι ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης σε μια πλατεία στο Λεωνίδιο...

"Ο ουρανός είναι μια νοικοκυρά που κάνει μπουγάδα

Είναι ένα χαμίνι, που δένει τα παντελόνια του".

 

 

Τα Τσακωνικα είναι γρούσσα (=γλώσσα)
Το Λεωνίδιο είναι το  Αγιελίδη των Τσακώνων...

 Ούρα και τσαι βογητά (...)

 Αποχαιρετισμός μέχρις ...παρεξηγήσεως!

(...) και τα δέντρα πικρά
σαν κοιμητήρια (...)

Γ. Σαραντάρης, Πάλι ο ουρανός ανάμεσά μας τρέχει

Oυκ αν λάβοις παρά του μή έχοντος...
   ή
 μήπως αυτοπεποίθηση και η
  ξεχασμένη παλιά αφοβιά
  στην πόρτα του μεσημεριού... 

[κάπου στα Χαρδουβελέϊκα -στα Παλιά Πούληθρα]

μια αρχόντισα ένοικος - φύλακας σε άδειο σπίτι...

η ευλαβής ελιά σε περισυλλογή και βηματίζοντας...

Αν βρεθείτε στα Πούληθρα και δεν περάσετε από του Ηλία του Ζάβαλη θα χάσετε τέτοιες στιγμές...

...μα πιό πολύ εκείνο εκεί πίσω το κόκκινο γεράνι που αφουγκράζεται τη θάλασσα και το βασιλικό δίπλα του που στέκεται αδιαμαρτύρητα να περάσεις το χέρι σου από την κώμη του.

...θα χάσετε επίσης και την διακριτική υπόκρουση από ελαφρολαϊκά της δεκαετίας του ΄70 [ "Στου προφήτ' Ηλία τα σοκάκια " και τέτοια...].

  ω,ναι φάγαμε κι εμείς αστακομακαρονάδα!!!

 

 

 

Η υποδειγματική τυποποίηση, χάρη στο μεράκι της καινούργιας γενιάς, έφεραν αυτό το μέλι στα ράφια των Harrods του Λονδίνου. Μας το έδειχναν με καμάρι οι ξενοδόχοι μας [κύριος Γιώργος και  κυρία Βασιλική] στο Βυζαντινό στα Πούληθρα. Που τα παιδιά τους δεν κάθονται καθόλου με σταυρωμένα τα χέρια ή "πέσε πίτα να σε φάω"...

                                                    

 

 

   "ζουμ" σε μια καρδερίνα    

     [που την πήρα για σπουργίτι...]

                            Δύση στον Άγιο Νικόλαο Κυνουρίας...

 

Μπακάλικο στην Πελέτα Κυνουρίας...

 

 

Άνω (παλιά) Πούληθρα.

 

  Μετά την καταιγίδα στο Λεωνίδιο η θάλασσα ζητά      συγγνώμη...

 

 

 

Το "Δημήτριος",  το πλοίο φάντασμα , στην παραλία Σελινίτσα κοντά στο Γύθειο

                    Το σμαραγδί Λιμένι με τα Μαυρομιχαλέϊκα.

Το Νέο Οίτυλο

 

στιγμή στην Αρεόπολη...

 

νεύμα των νερών του Γερολιμένα.

                                 Γερολιμένας

                               το απάνεμο Πόρτο Κάγιο...

                            H Βάθεια: Το ...Μανχάταν της έξω Μάνης!

                        μετέωρο ...διάφανο...

 

το ρόπτρον στο Δημαγγέλειο διαχρονικό πολυ-Μουσείο Μάνης στις Θαλάμες.

 

Στην Τραχήλα Μάνης. Λαϊκός ..."κονστρουκτιβισμός!

                                                 Γεράνια στον ήλιο.

 Πει...Νιάου!!! 

          Όταν λέμε...λέμε. Μια φορά.

 

 

 

 

Ο δρόμος της φωτιάς στο Ταίναρο...

Είδα τους ορφανεμένους κορυδαλλούς. Με το ξάφνιασμα στο πέταγμα σαν ρίγος...

 

 

 

 

 

Κι ο δρόμος του ...αλατιού [οι μικρές αλυκές των βράχων στην Τραχήλα της Μάνης].

 

...και η λίαν προσφιλής μας ανώνυμη με την οποία μοιραζόμασταν ...το πρωϊνό μας στο Porto Vitilo κάτω από τις ελιές αγναντεύοντας τη θάλασσα κι ακούγοντας τζιτζίκια (όταν δεν χτυπούσε το τηλέφωνο ...).