Μια τρύπα στον τοίχο από γυαλί
Έδειχνε το παρελθόν. Πίσω μου
Έβλεπα πια 50 εορτασμούς. Πενήντα επετείους
Μισού αιώνα δρόμος φαινόταν εκεί στον καθρέφτη
Το «Πολυτεχνείο μας» και ποιοι το καρπώθηκαν
και ποιοι το νέμονται ακόμα.
(Και ποιοι τις ξινήθρες και τα πικραμύγδαλα…)
Λευκό στεφάνι και κόκκινη κορδέλα.
Σαν Χριστούγεννα
Όμως η φωνή του αναρχικού εκφωνητή Παπαχρήστου: «Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες… Δεν θα σηκώσετε το όπλο! Πώς είναι δυνατό να πυροβολήσετε τ’ αδέρφια σας;;;…Αδέρφια μας στρατιώτες…»
Ακούγεται σαν Πάσχα.
Σαν παντοτινή Μεγάλη Πέμπτη που δεν ελπίζει σε Μέγα Σάββατο.
