Απο τον Μουστακί... στον νταή με το μουστάκι

Εδώ στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ
μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών
τα όνειρα που παίζαν στα βαθιά νερά
γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά
μες στη Μεσόγειο

και το νέο ρεφραίν:

Κόλαση με Ερντογάνη

στου Αυγούστου το τηγάνι

μες στη Μεσόγει... ωωωω! 

Πρωί Σαββάτου, ο Στέργιος Δελιαλής στην Καλαμαριά...

Έχοντας φορτώσει τα λαχανικά και τα φρούτα της βδομάδας —πάλι γεμάτο το πορτ-μπαγκάζ! Πώς το καταφέρνω αυτό το πράγμα… Κάποιος ψυχαναλυτής ίσως θα πρέπει να αναλάβει να το εξηγήσει— ανηφόρισα το δρομάκι, παράλληλα προς το γήπεδο του «Απόλλωνα», με τους ζωγραφισμένους τοίχους. Εκεί λοιπόν «φάτσα-κάρτα» τον αντίκρισα: Καπνίζει. Μουσάτος, ακούρευτος, με πυκνή κόμη, χωρίς τα γυαλιά του, πλαισιωμένος εκατέρωθεν από παρδαλά χίπικα χρώματα (όπως στο εξώφυλλο για «Το Περιβόλι του Τρελλού» που είχε ζωγραφίσει για το Νιόνιο) μαυρισμένος λες και πέρασε τη νύχτα όλη  σε παλιό γύφτικο τσαντίρι (της εποχής των Βαλκανικών πολέμων, κλεμμένο πολεμικό υλικό που είχαν εγκαταλείψει οι φεύγοντες Οθωμανοί στα πεδία των μαχών) με μια μικρή φωτιά με υγρά ξύλα να καπνίζει θαρρείς στο δικό του πρόσωπο μονάχα. Όταν κατέβηκα για να τον φωτογραφήσω (ποτέ δε χαραμίζω τέτοιες θεόσταλτες ευκαιρίες) μια μυρωδιά από καμένα ρούχα ή καμένα πράγματα  μου έγινε ιδιαίτερα αισθητή.

Θα μου πει δικαίως κανείς που τον ήξερε καλά (οι δικοί του, οι στενοί του φίλοι, όσοι τέλος πάντων τον γνώριζαν): «Μα, Είσαι με τα καλά σου, μοιάζει καθόλου με το Στέργιο τούτος εδώ;» Όμως ευθύς θα τους αποκριθώ: «Μοιάζει τίποτε με το Στέργιο από αυτό που απόμεινε; Και πού ξέρετε εσείς πως είναι τώρα  και τι κάνει εκεί πέρα που βρίσκεται  ο Στέργιος Δελιαλής; Εγώ σας λέω πως θα είναι "γύφτος". Άγγελος εξάγγελος της ειρωνείας και της αναζήτησης και θα γυρνάει στα χωριά του κόσμου και θα κλέβει καρέκλες (ΚΛΙΚ ΕΔΩ), θα κάνει γκράφιτι με χοντρό μαρκαδόρο στις χάρτινες φτερούγες των αγγέλων, θα κουτσοπίνει το ουίσκι του, θα συνεχίζει να καπνίζει αρειμανίως γιατί κανείς δεν θα τολμά να του το απαγορεύει, και το βράδυ θα λέει ιστορίες στο τσαντίρι. Εκείνες τις ατέρμονες και πνευματώδεις  ιστορίες, λογοτεχνικά κεντίδια και σκαλαθύρματα, μεγαλειώδη ψέματα και ωραίες υπερβολές…»

Έτσι λοιπόν κι εγώ σας λέω το δικό μου ψέμα γιατί ήθελα να μιλήσω για το Στέργιο. Δεν (του) μίλησα και δεν (τον) παρηγόρησα όταν έπρεπε δεν τον συνάντησα όταν έπρεπε (ο εγωιστής γιατρός νικά τον άνθρωπο και τον φίλα κείμενο  αφήνοντάς τους  αμανάτι τον πόνο και την ενοχή…).

Αλλά χτες σας τ’ ορκίζομαι, εξόν από την εικόνα που μπορεί να μην πείθει,  όλη εκείνη η μυρωδιά του καμένου και αυτό που έβλεπα μπροστά μου δεν ήταν παρά ένας ακόμα Χαμένος Παράδεισος, ένα καμένο όνειρο, μια καμένη ζωή… Γιατί ο Στέργιος είχε ξοδέψει κι αγκιστρώσει τη ζωή του πάνω σ’ ένα όνειρο: Το δικό του  Μουσείο design στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτό «οι καιροί» (για να μη λέμε ονόματα…)  του το κάψανε!

Τον αποχαιρέτησα. (Υποκλίθηκα για την ακρίβεια με κίνδυνο να παρεξηγηθώ από τυχόν διερχομένους). Κι έφυγα με σφιγμένη καρδιά.  Κι ας μην ήταν τελικά αυτός εκεί πάνω στον τοίχο μα κάποιος άλλος «άσχετος». Ο κανονικός Στέργιος θα έχει εισπράξει τη δημόσια συγγνώμη μου και τη συντριβή μου.

Εδώ παπάς εκεί παπάς...

...που 'ναι την η μάσκα που [π ρ έ π ε ι!]  να φοράς; 

Μπροστά στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό της χώρας, το υπουργικό Συμβούλιο, ενώπιον βουλευτών, μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο, μικρό κλιμάκιο εκπροσώπων των... μπαχαλάκηδων της δημόσιας Υγείας, που φέρουν κι αυτοί μερίδιο στο ότι το Ro  ξαναπήρε τον επικίνδυνο ανήφορο, ετοιμάζουν μάλλον την φαρδιά τσέπη του ράσου για μπάζες από χιλιάδες τρισάγια  και μνημόσυνα (στο εγγύς μέλλον) για τα θύματα του (με βήμα ταχύ) επερχόμενου  δεύτερου κύματος...

Χωρίς ντροπή καμιά. Δημόσιοι υπάλληλοι από την αρχή ακόμα της πανδημίας σε άτυπο αντάρτικο. Αυτόκλητοι λειτουργοί του Αγαθού Θεού κήρυκες μιας τρελής εμμονής...

Ας τους μαζέψει κάποιος επιτέλους! 

ΥΓ. Κύριε Χαρδαλιά ελπίζω πως τουλάχιστον  κόψατε το 3Χ150 Ευρώ παράβολο του προστίμου στα τρία τζαναμπέτικα παιδιά που δεν φορούσαν μάσκα...

Ο σιωπηλός κ. Τσιόδρας...

...και ο (ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ!) ομιλητικός κ. Γκεμπρεγέσους

Μπάνιο στο Μπεταντί (εννοεί Betadine).  Γκράφιτι τινός Homo είρωνος του αντικοινωνικού 

έξω απο τη Μητρόπολη στη Θεσσαλονίκη

«Αυτή η πανδημία είναι μια υγειονομική κρίση

που βλέπουμε μια φορά στα εκατό χρόνια

και τα αποτελέσματά της θα είναι αισθητά

τις επόμενες δεκαετίες»

Προχτεσινή δήλωση του Αιθίοπος βιολόγου (!!!)

 και γενικού διευθυντή του Π.Ο.Υ. Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους

 (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είχε ... ξεχάσει να τραβήξει τη χειρολαβή κινδύνου 

όταν το τρένο είχε γεμίσει κρούσματα και ήδη πέθαιναν  άνθρωποι στη Λομβαρδία...).

Επόμενο ήταν. Από τη στιγμή που αποφασίστηκε πως "η οικονομία" πρέπει να κινηθεί εν όλω (φόρα παρτίδα ο βαλκάνιος τουρισμός, ανεμελιά καλοκαιριάτικη και απροφύλακτη, ξεσαλώματα σαν και πρώτα, πανηγύρια, τελετές, συναυλίες, στριμώγματα σε μαγαζιά κλπ) ο Τσιόδρας φιμώθηκε και πέρασε στην αφάνεια με τρόπο που θα ζήλευε κι η ΕΣΣΔ στις μεγάλες της δόξες... Σειρά είχε πια ο (με ολίγην...) υπουργός Θεοχάρης με τους αλγόριθμους και τα αρνητικά τεστ από... βουλγάρικο φωτοτυπικό μηχάνημα, ο κάθε  βλαξ βουλευτής, ο κάθε βλαχοδήμαρχος, ο κάθε τραγουδιάρης "δημιουργός"  που έβλεπαν την ύπαρξή τους  να συγκρούεται με την "κοινωνική απόσταση"  και το εφιαλτικό "Μένουμε σπίτι" (που δεν γεννούν παράδες και ψηφαλάκια!), τα πράγματα θα οδηγούνταν μοιραία εδώ που είναι σήμερα. Από την ώρα δε που αντίκρισα στο "Στην υγειά μας ρε παιδιά" του Σπυρίδωνος Παπαδόπουλου ("Νίπτω τας χείρας μου" δυό μήνες πριν...) τη μεν μια βδομάδα αντισηπτικά δίπλα στις καράφες με το κρασί την δε άλλη αντικριστούς χορούς με χειροπιάσματα και σιροπιάσματα είπα: "Ὡς εδώ ήταν. Μας αφήνει χρόνους το success story των Ελλήνων με τον κορωνοϊό"... 

Ο κ. Τσιόδρας (μην τα ξαναλέμε) αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος της νηφάλιας παρουσίας, της γνώσης, του  ισορροπημένου θυμικού ήταν εκείνος που δεν έσπερνε τον πανικό μέσα στη φωτιά της πανδημίας, παρηγορούσε, εμψύχωνε (αλλά και "μάλωνε"), αυτός  άφηνε παράθυρο ελπίδας. Αυτός και μας κράτησε. Ήταν όμως, φαίνεται, βαρίδι... Τώρα να δούμε ποιός θα κληθεί συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Από την άλλη έχουμε το τρομερό (και απολύτως αντιπαθητικό και ως φυσιογνωμία...) παιδί που ακούει στο όνομα Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους κάθε τρεις και λίγο να βγαίνει με ανακοινώσεις και μηνύματα τρόμου. Σας το ορκίζομαι: Kαι οι γιατροί, πλέοντας στα σκοτάδια σε σχέση με τον  SARS-Cov-2, περιμένουν κάποτε ν' ακούσουν κάτι ελπιδοφόρο... Oύτε μια φορά όμως δεν άκουσα από το στοματάκι του μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας. Όταν είχαν ήδη φτάσει το μισό εκατομμύριο οι νεκροί, ο Τέντρος:   "Βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Τα δύσκολα έρχονται!", "Μην περιμένετε εμβόλιο πριν το τέλος του 2021". Αυτά όταν  κάθε μέρα ακουγόταν (αφελώς ίσως...) όλο και κάποια είδηση,  μέσα στη μαυρίλα, για μια   ν έ α   θεραπεία (με  π α λ ι ά   φάρμακα: ρεμντασιβίρη, χλωροκίνη, κολχικίνη, κορτιζόνη κλπ)  ή προέκυπταν βάσιμες   ελπίδες από τα ιατρικά περιοδικά για μια καινούρια εκδοχή εμβολίου σε φάση ΙΙ της μελέτης, ιδρύονταν συνασπισμοί εταιρειών, και η ιατρική κοινότητα "συνέκλινε" για την καταπολέμηση του κοινού εχθρού, του παγκόσμιου κινδύνου (προτού βέβαια προλάβουν να μπουν ανάμεσα τα εθνικιστικά και ανηλεή εμπορικά συμφέροντα και ο ηλίθιος ανταγωνισμός...). Ακούγεται προβοκατόρικο, και συνομωσιολογικό ίσως,  αλλά οι δηλώσεις αυτού του ανθρώπου μου ακούγονται πάντα σαν τηλεφώνημα στα γραφεία εφημερίδας με μεγάλη κυκλοφορία ύστερα από μια εντυπωσιακή  τρομοκρατική ενέργεια... (Και δεν ξέρω γιατί πιστεύω πως στο μέλλον ο κ. Τέντρος θ' ανοίξει αλισβερίσια με τη... Χάγη. Είναι βλέπετε κι εκείνο το ΚΡΙΣΙΜΟ τρίμηνο που αυτός ισχυριζόταν κατηγορηματικά πως στην Κίνα δεν συνέβαινε τίποτα το περίεργο ή το ασυνήθιστο!)

Με το καλό λοιπόν να υποδεχτούμε το δεύτερο κύμα του περιέργως καλότροπου, για την ώρα τουλάχιστον,  ιού (λιγότεροι θάνατοι, λιγότερες νοσηλείες, λιγότερες εισαγωγές σε ΜΑΦ και ΜΕΘ). 

Άντε, και με τον κ. Σωτήριο Τσιόδρα... αφίμωτο!