«Ο Πεθαμένος και η Ανάσταση»

                                                                                                

 

 

                                                                                                    (φωτ. Ν.Τ.)

Θυμήθηκα το βιβλίο του Ν. Γ. Πεντζίκη και τη φράση Ἐπιβάλλεται ὁ θάνατος ὅταν ζητοῦμε νὰ φυλάξουμε τὴν καθαρότητα τῆς ἰδέας. Δανείζομαι τον τίτλο για να καταφέρω να περιγράψω την ιδιόμορφη κατάσταση που επικρατεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Θαρρώ πως άλλα λένε τα τεφτέρια των ψυχιάτρων ή των ψυχαναλυτών, σχετικά με τους χρόνους διάρκειας  των σταδίων του πένθους, όμως, ο Θανάσης Κρατερός  της «Αυγής», φαίνεται βρήκε τρόπο αυτά να τα παρακάμψει. Έγραψε λοιπόν:

Άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Τα πέντε στάδια του πένθους είναι γνωστά. Πενθούμε λοιπόν αυτές τις μέρες. […] Όλα φυσιολογικά. Το αφύσικο είναι ότι δεν μας αφήνει ο Μητσοτάκης ούτε να πενθήσουμε στα σαράντα.

Ως εδώ όλα καλά και φρόνιμα. Τις σαράντα μερούλες του όσο να ’ναι τις χρειάζεται κανείς. Στο τέλος να ξουριστεί, να βγάλει το μαύρο περιβραχιόνιο, να τινάξει τις στάχτες από τα μαλλιά, να λουστεί και να βγει στην κοινωνία έτοιμος να γραπώσει ξανά τη ζωή από το σβέρκο. «Καλός ο μακαρίτης (ή -σσα)  μα πρέπει και να ζήσουμε κι όλας  βρ’ αδερφέ μ΄!».

Όμως, αίφνης, ο λάιφ-κόυτς της βαρυπενθούσας Αριστεράς τους πετάει τα παρακάτω: […] τελειώνετε με το πένθος. Διατρέξτε γρήγορα όλα του τα στάδια κι αφήστε κάποια για μετά τις 25 Ιουνίου. Αντλήστε δύναμη από κάποιους που έμαθαν και μας έμαθαν να κάνουμε το πένθος πείσμα. Όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης:

         …όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

Μόλις μια μέρα δε αργότερα μας σερβίρει και ολίγον από Ευγένιο Ο΄Νηλ σε μια παιδαριώδους σύλληψης αποστροφή: […] μπορεί το πένθος να ταιριάζει στην Ηλέκτρα, αλλά δεν ταιριάζει στην Αριστερά σε ώρες μάχης...

Διάβασε λοιπόν ο πρόεδρος Αλέξιος τα παραπάνω, επείσθη δεόντως και σήμερα κήρυξε επισήμως τη λήξη του τετραήμερου πένθους στον ΣΥΡΙΖΑ ανακοινώνοντας στην Κεντρική επιτροπή:

Ήρθε η ώρα να κηρύξουμε λήξη στο πένθος και να σημάνουμε συναγερμό μάχης.

Αντιλαμβάνομαι, ως εκ τούτου, πως τούτοι δω, από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών μέχρι σήμερα, τα στάδια του πένθους τα κατάπιναν δυο δυο κάθε μέρα. Ίσως θα σκεφτεί κανείς πως το αξιοπαρατήρητο «περιστατικό» ορίζει μιαν άλλου είδους (ταχύρρυθμη και κάπως άτσαλη βέβαια) αντιμετώπιση  της διαδικασίας του πένθους μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Αν όμως το εξετάσουμε προσεκτικότερα θα δούμε πως η φράση δεν παραδέχτηκα την ήττα αποτελεί ειλικρινή …άρνηση (denial) όπως και ότι  ή τροχάδην ανακήρυξη της λήξης του πένθους τους ξαναφέρνει στην αρχή ακριβώς της αλυσίδας των σταδίων και «φτου ξανά απ’ την αρχή». Τουτέστιν: ο αδυσώπητος ουροβόρος όφις… Θα χρειαστούν επομένως συντόμως ειδικό για ομαδική ψυχοθεραπεία. Σε στάδια, πλατείες και δρόμους. 

Και πού καιρός τότε για τα κρυμμένα τιμαλφή.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ντιός

 

Δεν μιλούν όσο και όσοι θα ’πρεπε για τον Κώστα Ντιό στην Ελλάδα. Μα ποιος διάολε είναι πάλι ετούτος; Zωγράφος της  Δυτικής Μακεδονίας, δόκιμος-δοκιμότατος μάλιστα —αν λέει κάτι αυτό— ζει στη Σιάτιστα, εργάζεται αθόρυβα, εν σιωπή και με πεισμονή χρόνια τώρα. Τα έργα του με συγκινούσαν πάντα… (Κι όλο λέγαμε με τον μακαρίτη φίλο Δημήτρη Μεντεσίδη πως θα αξιωνόμασταν να πηγαίναμε κάποτε στη Σιάτιστα μαζί για ν’ αγοράσω ίσως ένα του έργο…). Μια τέχνη σε διάλογο με τη ζωγραφική δόξα του παρελθόντος (Ρέμπραντ, Βελάσκεθ, ιμπρεσιονιστές, σουρεαλιστές όπως ο Ερνστ και ο Μαγκρίτ κ.α.). Ο Κ. Ντιός κάτοχος άριστος της τέχνης του σχεδίου και του χρωστήρα δημιουργεί συχνά μεγάλες συνθέσεις που αν μη τι  άλλο εντυπωσιάζουν και σου μιλούν, σου απευθύνονται. Δυστοπικά πεδία, με τη σιωπή του επέκεινα ή του ονείρου, σε καλούν να τα επισκεφτείς.

Με κέντρισε σήμερα  η αφίσα που διαφημίζει την αναδρομική έκθεσή του «Ατελέσφοροι Διάλογοι»  στα Γρεβενά σε καταχώρηση των «Χρονικών της Δυτικής Μακεδονίας» του φίλου Αντ. Παπαβασιλείου.

Και τι δεν μου λέει —ανεξάρτητα από όσα θέλησε να συμβολίσει ο ζωγράφος στον πίνακα με τα ζωηρά χρώματα— ο άνθρωπος με τις παντόφλες, τις κατεβασμένες κάλτσες και τις δυο κότες να κρέμονται γραπωμένες από τα πόδια σφιχτά πίσω του. Το εν εγρηγόρσει σκυλί της φέρμας ανάμεσα στον κόσμο της αγοράς. Ο σπιθαμιαίος άνδρας (ο συμμαθητής του ζωγράφου στο δημοτικό σχολείο  Κώστας Σ.) σαν να κρέμεται από τα χείλη του άνδρα με την πράσινη μπλούζα που καθώς κινείται κάνει ένα νεύμα. Ο κινούμενος άνδρας που φαίνεται να πρωταγωνιστεί μοιάζει να εισχωρεί στο βάθος του έργου, δείχνοντας έναν δρόμο  και έχοντας ελαφρά στραμμένα τα νώτα του προς το δεξιό, όπως βλέπουμε,  μέρος του πίνακα. Σαν να θέλει να το αγνοεί. Διαισθάνομαι πως αυτός είναι ο Ιησούς που περνάει ανάμεσά μας. Όστις θέλει… Ο νάνος σαν να έχει λάβει μόλις μια υπόσχεση: In Paradisum! Το δεξί μέρος του πίνακα μου θυμίζει  προτείχισμα του Άδη. Το δηλώνουν αυτό ο καπετάνιος (βαρκάρης) της Αχερουσίας, ο σιδερόφρακτος πολεμιστής, ο σκύλος-φύλακας στην είσοδο. Κι ο ίδιος ζωγράφος με ένα τεράστιο καρκινοειδές στο κεφάλι στο μέσον του πίνακα. Σύνθεση συνομιλίας-σπουδής με Ντύρερ, Ελ Γκρέκο, Ραφαήλ, Βελάσκεθ, Ρέμπραντ κ.α.

Λοιπόν, και στην επαρχία συντελούνται κάποτε θαύματα! Αρκεί να ανοίξει κανείς τα μάτια του  και να ιδεί. Όπως ο Μάνος Στεφανίδης πήγε και με θέρμη μίλησε στα εγκαίνια και σχεδόν εξαπολύει πια, καθώς φαίνεται, εκστρατεία γνωριμίας του ζωγράφου σε όμορες και άλλες περιοχές της χώρας. [κλικ ΕΔΩ]

 

 

 

Ανύπαρκτος «πολιτικός πολιτισμός»…

 

 

Έχασε την αναμέτρηση -για τέταρτη κατά σειράν φορά...-με τον «χειρότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης». Τον «Μητσοτάκη γ@...σ@ι», τον «Μητσοτάκη Α.Ε.», τον «Κούλη», τον «φασίστα» (αλήθεια, το προσκλητήριο προς τη «Χρυσή Αυγή» το έκανε ο Μητσοτάκης;) και «το παρακράτος του», τον …Έλληνα «Τραμπ», τον  θιασώτη «του ορμπανισμού»...  Προ ολίγου ξεστόμισε σε εθνικό δίκτυο τα παρακάτω:

«Στις επόμενες εκλογές έχουμε την ευθύνη να αποτρέψουμε την προοπτική ενός ανεξέλεγκτου ηγεμόνα πρωθυπουργού. Έχω μάθει στις δύσκολες στιγμές να αναλαμβάνω την ευθύνη Και να μην εγκαταλείπω τη μάχη. Είμαι εδώ. Δε θα εγκαταλείψω ούτε τώρα, στη μέση μάλιστα ενός δύσκολου αγώνα. Χθες ήταν ημέρα εκλογών. Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα της μάχης των επόμενων εκλογών. Στις χθεσινές εκλογές νίκησε η ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα ηττήθηκε η στρατηγική της απλής αναλογικής. [...] Στις επόμενες εκλογές έχουμε την ευθύνη πρωτίστως να αποτρέψουμε την προοπτική ενός παντοδύναμου και ανεξέλεγκτου ηγεμόνα πρωθυπουργού [...]».

Ἀρχή ἄνδρα δείκνυσι. (Και η ήττα επίσης…). Αλήθεια, τελειώσαμε άραγε με τον εμφύλιο ογδόντα χρόνια μετά; Περάσαμε στην επόμενη, λυτρωτική, φάση της δύστοκης μεταπολίτευσης;