Πήρα στα χέρια μου, όπως και πολλοί από σας, τους τόμους που χαρίζουν αυτόν τον καιρό οι μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες για τα 60χρονα του πρώτου Νόμπελ ποίησης της Ελλάδας που έλαβε ο (και διπλωμάτης) ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης εννιά χρόνια προτού εκδημήσει...Πολλοί και άξιοι φιλόλογοι με περγαμηνές, ποιητές, πνευματικοί άνθρωποι κλπ. λένε τη γνώμη τους, τιμούν τη σημαντική επέτειο, καταθέτοντας κείμενα εμβριθή. Με αφορμή το δοκίμιο του Νίκου Φαλαγκά («Ο αναγνώστης Σεφέρης»), όπου γίνεται και η σχετική νύξη, ξαναδιάβασα την ημερολογιακή εγγραφή (στις Μέρες, Α΄ Τόμος, Τρίτη 8 Ἰουνίου 1926) που αφορά την ανάγνωση του Όσοι Ζωντανοί από τον (και διπλωμάτη), ομόβαθμο του Ίωνος Δραγούμη, Γ.Σ.. Ο Σεφέρης τότε είναι 26 ετών. Επισήμως πρόσφυγας εδώ και τέσσερα χρόνια. (Ο Δραγούμης πάνε έξι χρόνια που δεν «είναι» πια...).
Γράφει ο Σεφέρης:
Διάβασα σήμερα Ὅσοι ζωντανοί τοῦ Ἴ. Δραγούμη. Τυπικό παράδειγμα Ρωμιοῦ, αὐτός ὁ
ἀντιφατικός ἄνθρωπος. Σὲ παίρνει λύπη νὰ σκέπτεσαι αὐτά ποὺ ἔγραφε καὶ αὐτά ποὺ
ἔκανε. Ἡ ἀντίφαση μπορεῖ νὰ ἦταν ἀσήμαντο πρᾶγμα, ἄν ἦταν μόνο ἄνθρωπος τοῦ
πνεύματος ἤ τοῦ αἰσθήματος, κάτι σὰν τὸν Σικελιανό, ἄς ποῦμε. Ἀλλά τὸ δράμα εἶναι
πὼς θέλησε νὰ γίνει καὶ ἄνθρωπος τῆς δράσης· παραπλανήθηκε με
καταπληκτικές ἀδυναμίες στὸ λαβύρινθο τῆς δράσης.
«Σὲ παίρνει λύπη» αληθινά, για το πώς ο Σεφέρης —υπάρχει στο Αρχείο του και το, λίαν
επικριτικό και με οξείς αφορισμούς, αδημοσίευτο-ανολοκλήρωτο δοκίμιό του για
τον Δραγούμη γραμμένο το 1959— μπόρεσε να σταθεί με τέτοια εμπάθεια απέναντι
στον Ίωνα…
