[…] Κλονισμένος
κι από τους σεισμούς, καταστράφηκε, ξανακτίστηκε τριγύρω, ύστερα επεκτάθηκε για
να γίνει μοναστήρι: αυτός ο μικρός κακομπαλωμένος και παράμερος ναός (κομμάτια
από τις μετόπες εξόριστα ως ένθετα στηρίζουνε τους γύρω τοίχους),
πλημμυρισμένος από αγκάθια και χόρτα άγρια (αν κι εφόσον μπορεί ένα χόρτο να
είναι άγριο) στέκει ακόμα ορθός ανάμεσα στους αιώνες, όπως η γλώσσα του
Αισώπου ή του Ομήρου: ευμετάβολη και μετεμψυχωμένη ̶
επιμένει ωστόσο και μιλιέται ακόμη […].
Πόσο δίκηο έχει ο ...γάλλος (μα είναι;) με αυτά τα θαυμάσια ελληνικά του που μας κάνουν να χαμηλώνουμε μάτια και μπόι...
Αν και εφόσον μπορεί ένα χόρτο να είναι άγριο [!!!]
Τα προσέχω τα ("άγρια") χόρτα του Μαΐου: Χρώματα ευγενικά, χωρίς καμμια ξιπασιά, τίποτε έξαλλο επάνω τους, όλα τους μετρημένα. Με αγόγγυστη επίγνωση του σύντομου τέλους. Σαν τις λεπτουργηματικές λέξεις- σφραγιθόλιθους σε "παιδεμένο" ποίημα. Άνθη βραχύβιας και σπάνιας ωραιότητας που κρατούνε τόν θάνατο και το χώμα σε απόσταση από εμάς μένοντας αυτά με αυτοθυσία σκαλωμένα πάνω τους...
