Τάκης & Ίων

...κατά εφημερίδων (και όχι μόνον)

[...] Όταν θέλω να μη χάσω τη δύναμί μου δε διαβάζω ελληνικές εφημερίδες. Και επειδή έχω πάντα ανάγκη να είνε μαζί μου η δύναμί μου διαβάζω της εφημερίδες όσο μπορώ σπανιώτερα. Η εφημερίδες είνε διαλυτικά χάπια^. διαλύουν και το δυνατώτερο θάρρος, και της χρυσώτερες ελπίδες, και τα ζωντανώτερα όνειρα και κάνουν τους ανθρώπους σαν κι αυτές. Δε θέλω να διαλύεται η δύναμί μου.

[...] Διάβασα της εφημερίδες και έπειτα ήταν τόσο βρώμικοι, μικροί, σκουλήκια όλοι οι Έλληνες, και σκουληκοφωλιά ο ελληνισμός. Να πατήσω μέσα; 

Ίων Δραγούμης [αδημοσίευτα ημερολόγια 1902-1908]

       ΓΙΑΤΙ μου παρασταίνετε τον ήλιο, ποιόν ήλιο παρασταίνετε σ' αυτήν εδώ την πίσσα;

...........................................................................................

ΦΥΣΙΚΑ δεν είμαι και τόσο χαρούμενος - καθόλου χαρούμενος. Πριν από χρόνια ήμουν πολύ χαρούμενος. 

Η ΣΚΑΤΩΜΕΝΗ περιοχή της πολιτείας, τα σκατωμένα μούτρα των ανθρώπων που όλα θυμίζουνε υπουργούς - πρωθυπουργούς.

ΓΛΩΣΣΑ, φτηνή, πολύ φτηνή πουτάνα. Σιχαμερές εφημερίδες.

ΚΙ ΕΣΥ κοιμάσαι; γιατί κοιμάσαι;

Τάκης Σινόπουλος [ποιήματα 1973-1974] 

 

Εξήγησις μονίμου ακινησίας...

Στα Ζαγοροχώρια δέντρο [ ΦΩΤ. Ν.Τ.]

Βρύα, νοτιάς αιώνων, 

παραμύθια πλάι στο ποτάμι που κυλά αργό

με χαύνωσαν με κοίμησαν με μάγεψαν 

ρίζες παμπάλαιες χωμένες βαθειά

στα αφανή και κρύφια 

με ρίζωσαν στο μέρος εδώ.

Και που να τρέχω τώρα 

στα συλλαλητήριαοργήλαούφωνήθεού

μέσα στις φωνές και την

αγοραία τύρβη.

Κάθομαι μονάχα ασάλευτος κι ακούω 

την γιαγιά μου να χαϊδεύει 

-στο πίσω μέρος της αυλής μας-

τις κορφούλες από τα μυρωδικά

και να μιλεί γλυκά  στο μακεδονήσι της

[που ποτέ δεν την άκουσα να το λέει μαϊδανό...]

Ημερολόγιο ενός Κρατικού Υπαλλήλου

[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ*] 

Ο Ι.Δραγούμης [καθιστός στο μέσον]  με άλλους συναδέλφους του του Διπλωματικού Σώματος.

Σεπτεμβρίου 11 [1903]


[…] Ο ένας εργάζεται στο υπουργείο για να ζήση, ο άλλος για να βρη νύφη, ο άλλος για ν’ ανεβή, ο άλλος για να φορή στολή, ο άλλος για να κάνη κάτι, ο άλλος για μη πεθάνη από βαρεμό, ο άλλος για να μη ξοδεύη, ο άλλος για τη δόξα και την τιμή του τίτλου, ο άλλος για να ταξιδεύη. Και ποιός δουλεύει γιατί βλέπει μιαν εικόνα μπροστά του αγαπημένη, τη χώρα ή την πατρίδα; Μ’ όλα αυτά τα μαζώματα γυρεύει η καϋμένη η χώρα να κάμη κάτι και να ζήση. Το ξέρει πως δεν την αγαπά κανείς^. μα τί μπορεί να κάμη; έχει άλλους να χρησιμοποιήση;

       Και είναι κακοί αυτοί γιατί οι περισσότεροι δουλεύουν ψόφια. Και είνε προ πάντων κακοί γιατί δεν την αγαπούν εκείνην. Κ’ εγώ είμαι τέτοιος; Όση ενέργεια δίνω για τη δουλειά της χώρας τη δίνω με την καρδιά μου γιατί μ’ αρέσει εμένα να εργάζομαι χωρίς συμφέρον δικό μου, όπως αρέσει των άλλων να βρουν νύφες, να φορέσουν στολές, να γίνουν πρεσβευτές, να φαίνονται πως έχουν δουλειά, να ταξιδεύουν. Κι ο δικός μου είνε εγωισμός^. γιατί τί δεν είνε; Όλα φεύγουν από τον εαυτό μου όπως κ΄ οι ματιές που ρίχνω γύρω μου από μένα φεύγουν. Ούτε μπορούν να φύγουν από πουθεν’ αλλού.

Κι έτσι δουλεύω καλά, επειδή μ’ αρέσει να δουλεύω καλά, επειδή: α) Αναγκάστηκα να αναλάβω μια δουλειά. β) Αγαπώ εκείνην που γι’ αυτήν εργάζομαι και λυπούμαι βλέποντας πως κανείς δεν την αγαπά και δε δουλεύει χωρίς κάποιο συμφέρον δικό του. γ) Θα γίνει experience η δουλειά μου. Όση ενέργεια δίνω γι’ αυτήν, τη δίνω με την καρδιά μου. Μα δε δίνω όλη την ενέργειά μου. Όταν άρχισα να δουλεύω γι’ αυτήν δεν ήθελα να δουλέψω για κανένα, παρά μόνο για την ψυχή μου. Και τώρα το θέλω αυτό, μα για πολλούς λόγους αναγκάζομαι να δουλεύω. Αλλά τώρα κάπως έπλασα περισσότερο την ψυχή μου και βλέπω πως και η δουλειά μου για τους άλλους πάλι είνε δουλειά για μένα και την ψυχή μου^. λοιπόν θέλω να δοκιμάσω τί μπορεί να βγάλω, τί ζουμί μπορώ να ρουφήξω ή να στείψω απ’ αυτή τη δουλειά, και από την αγάπη μου για τη χώρα. Γι’ αυτό θα δοκιμάσω να δώσω (για λίγον καιρό) όλη την ενέργειά μου για εκείνην […]

                                                             

*Ίων Δραγούμης/Ανέκδοτα ημερολόγια (1902-1908) 

 Φωτογραφία και απόσπασμα από το  Αρχείο Ίωνα Δραγούμη-Γεννάδειος Βιβλιοθήκη. 

Αι βλαβεραί συνέπειαι της κλοπής...

Κατόπιν τούτου αξιοποιήθηκαν όλα τα αδέσποτα της πόλης ως φρουροί των φρεατίων...

 

[....] Σε έναν από τους τελευταίους ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν από την αρμόδια Διεύθυνση, και συγκεκριμένα μετά από αυτοψία που διενεργήθηκε στα φωτιστικά, στους ιστούς και στα δίκτυα, στα δύο Πάρκα, ΧΑΝΘ και Ξαρχάκου, από τον κόμβο του Λ. Πύργου έως τον κόμβο του Δημαρχείου, διαπιστώθηκε ότι εκλάπησαν όλα τα καλύμματα των φρεατίων.

Αναλυτικά, αφαιρέθηκαν συνολικά 68 σχάρες χυτοσιδήρου βαρέως τύπου, διαστάσεων 40X40, συνολικού κόστους 2.050€, περιστατικό που κρίνεται εξαιρετικά σοβαρό, καθώς για πρώτη φορά διαπράττεται τόσο εκτεταμένη κλοπή, η οποία έχει ως απώτερο κίνητρο εκτός από τη φθορά δημόσιας περιουσίας και το κέρδος από την πώληση των κλοπιμαίων ειδών σε επιχειρήσεις χαλκού και σιδήρου.

[από τις εφημερίδες] 

  

   Κατά τους χρόνους του βαρβάρου και σκοτεινού Μεσαίωνος, στις πόλεις και τα χωριά της Ευρώπης δεν ήταν  ̶ λέγεται ̶ ασυνήθιστο  πολλοί μέθυσοι συχνά να έχουν παραμορφωμένα τα μούτρα τους όχι τόσο από τις ασθένειες που θέριζαν εκείνη την εποχή (λέπρα, σίφυλη, ευλογιά κλπ), ούτε εξαιτίας των καυγάδων που συχνά και μοιραία εκείνοι έμπλεκαν. Η αιτία ήταν ότι, καθώς μεθυσμένους τους πετούσαν έξω από τα καπηλειά με σπρωξιές και κλωτσιές οι νταβραντισμένες ιδιοκτήτριες των ναών του Διονύσου ή καθώς εκείνοι μόνοι τους αποφάσιζαν κάποια στιγμή να επιστρέψουν βάρκα γιαλό πεζοί στα σπίτια τους, τύχαινε  να πέφτουν στο ύπαιθρο, όπου δει  ̶ ιδίως ανάσκελα στα ρείθρα των δρόμων ̶  και αναίσθητοι,  για ύπνο. Τα γουρούνια που τριγύριζαν ελεύθερα στους δρόμους, ακόμα και των πολυπληθών  άστεων, τους ...κατέτρωγαν το πρόσωπο (διότι ως γνωστόν τα γουρούνια είναι ζώα παμφάγα και γι' αυτό το λόγο εικάζεται πως χρησιμοποιήθηκαν σε πιο πολιτισμένα κατοπινά χρόνια και από την μαφία στην Αμέρικα για την εξαφάνιση ενοχλητικών πτωμάτων...).

     Στην γείτονα Ρουμανία, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, διάβαζα πως γινόταν της κακομοίρας καθώς πολλοί μεθυσμένοι έχαναν και τη ζωή τους ακόμα πέφτοντας τις νύχτες μέσα στα χαίνοντα στόμια των υπονόμων αφού οι  μαντεμένιες σχάρες που τα σφράγιζαν είχαν, εγκαίρως και επιμελώς, αφαιρεθεί από τους χιλιάδες πεινασμένους κλοπείς που τις έστελναν στο καλό ( για «σκραπ»!)

   Βλέπω όμως πως άρχισαν να κάνουν αισθητή πλέον την εμφάνισή τους παρόμοια κρούσματα  και στις μεγάλες ελληνικές πόλεις. Αφού "οι κυνηγοί του σκραπ" τέλειωσαν με τον, εμφανή και παντελώς αφύλακτο, δημόσιο πλούτο (σιδηρογραμμές, παλιά βαγόνια, ακινητοποιημένες ατμομηχανές, πυκνωτές της ΔΕΗ, σύρματα του ΟΤΕ, λεβητοστάσια, μηχανοστάσια, αντλίες υδραγωγείων, χυτοσιδηρά κιγκλιδώματα και καγκελόπορτες δημόσιων κτιρίων, σχάρες υπονόμων, μνημεία, αγάλματα και προτομές όπου δει) τον οποίο, ενδημικές και  ελεύθερα κινούμενες, ορδές συμμοριών κατακλέβουν ασυστόλως με σκοπό τον προσπορισμό χρημάτων) τώρα περιέλαβαν ακόμα και τα ...καπάκια των φρεατίων σε πλατείες, κεντρικούς δρόμους, διόδους και παρόδους των μεγάλων πόλεων.

    Το καλό με την καινούργια επαγγελματική στροφή των κλεπτών μετάλλων είναι πως οι μεθυσμένοι συνέλληνες δεν κινδυνεύουν να πέσουν μέσα στις χάσκουσες  τρύπες που αφήνουν πίσω τους οι κλοπείς και να τραυματιστούν σοβαρά ή και να χάσουν ακόμα και τη ζωή τους. Έχουν βρει άλλους τρόπους, πλέον ...σίγουρους που εγγυώνται τό ίδιο αποτέλεσμα:  

Οι δικοί μας μεθυσμένοι μεταβαίνουν στα σπίτια τους ύστερα από το μεθοκόπι οδηγώντας μια χαρά χαρούλα τα γρήγορα αμάξια τους...

Κι όποιον πάρει!