"Με σκάρτα ζάρια παίζει ο θάνατος"...

 

 

Τι ακόμα κάνω αυτές τις μέρες; «Τακτοποιώ» τις φωτογραφίες μιας φίλης. «Κάτι πρέπει να ετοιμάσουμε γι’ αυτήν όταν θα συμπληρώνονται τα τρία χρόνια», είπε ο Μιχάλης… Τρία καλοκαίρια τώρα χωρίς αυτήν. Δυόμισι από τότε που συναντήθηκε με το τυχαίο… Έχω «τα ταξίδια της στον Κόσμο» με τον Μιχάλη σε «folder». Ονόματα τόπων κοντινών και μακρινών. Ημερομηνίες κοντινές και μακρινές. Από κάθε γωνιά της γης, της Ελένης χαμόγελα με εκείνη  την απίστευτη εξοικείωση με το φακό, ποτέ κάτι το σαχλαμαρίστικο, το ψευδές ή ανίερο. Με το σεβασμό του διψασμένου ταξιδιώτη πάντοτε  όχι του «τουρίστα» την ελαφρότητα, τη βιασύνη και το χυδαίο βηματισμό. Μαθαίνοντας πάντα. Και συμπονώντας τον κόσμο… Έχω αφήσει ν’ ακούγονται σε τυχαία αναπαραγωγή στο PC «Τα λειτουργικά» του Μάνου Χατζιδάκι. Στίχους δικούς του τραγουδά η Φλέρυ :

 

Μητέρα κι αδερφή

δωσ' μου μια ελπίδα,

δωσ' μου μιαν ευχή

η αγάπη ν' απλωθεί παντοτινή

στη γη σαν προσευχή.

 

Και ξάφνου πέφτω πάνω σ’ αυτή τη φωτογραφία από το Μεξικό. Την «Ημέρα των Νεκρών»(Día de Los Muertos). Την παραδοσιακή, πολύχρωμη γιορτή που γιορτάζεται μ’ αυτόν τον μοναδικό τρόπο εκεί. Οι άνθρωποι με φανταχτερά κοστούμια και νεκρικό μακιγιάζ συγκεντρώνονται στους δρόμους για να τιμήσουν αυτούς που έχουν φύγει από τη ζωή. Η Ελένη παρούσα. Ανάμεσα στους ζωντανούς που υποδύονται τους νεκρούς…

29 Οκτωβρίου 2016 μου μαρτυράει το ψηφιακό ίχνος της φωτογραφίας. Αυθόρμητα μου έρχεται στο νου ένας στίχος του Χρήστου Μπράβου.

 

Με σκάρτα ζάρια

παίζει ο θάνατος

 

Κι ύστερα θυμούμαι και ψάχνω το ποίημα γιαλό, γιαλό της Κική Δημουλά. Και διαβάζω από κει φωναχτά:

 

Α, τί ταξίδι φόρτωσα
γεμάτο περιπέτεια μαζί σου Ελευθερία.
Θα πηγαίναμε στη ζούγκλα σου, βαθιά
να κυνηγήσουμε άγριες αλυσίδες.
Όμως εσύ μακρύτερα απ’ το θρύλο σου δεν πας.
Μόνο εκδρομούλες μονοήμερες σε πανό και μέθη
— γιαλό γιαλό η υπενθύμισή σου.

Ωραία που θα φεύγαμε φοβιτσιάρες άγκυρες.
Τελικά μαζί σου.
Το πιο ανεμπόδιστο, φιλαπόδημο
αποθησαυριστικό ταξίδι αφοσιωμένο
μαζί σου το αποτόλμησα Ακατόρθωτο
κι ακόμα να τελειώσει.

Δαπανηρή ιδέα ο βίος.
Ναυλώνεις έναν κόσμο
για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας.

 

Μπήγω τα κλάματα. Κι αμέσως νιώθω πάνω το χέρι μου ένα άγγιγμα χνουδωτό… Κάτι σαν χάδι τρυφερό όλο συμπόνοια. Η «Τίγρις» δυσανασχετεί που με βλέπει έτσι και σπεύδει να διορθώσει τα πράγματα.

Συνέρχομαι να συνεχίσω τη δουλειά για την ακριβή φίλη.

 

 

 

 

Τρίτο «χάραγμα» του θηρίου…

 

Τον Ιανουάριο είχε μπει το πρώτο εξάρι. Τον Φεβρουάριο το δεύτερο. Χτες το τρίτο. Πλέον μας κάνουν ένα ωραιότατο «666». Εν τω μεταξύ ο αριστερός μου δελτοειδής επιμένει να πονάει κάπως και να μου θυμίζει πως «κάτι συνέβη εκεί πέρα». Και τίποτε άλλο εκτός… από ένα μικρούλη θόρυβο (κάτι σαν «βρουουουμμμμ… βροουοουμμμ… βροουουμμμ»…) και μια δόνηση σχεδόν ανεπαίσθητη. Βρε μπας και αντί για τσιπάκι να μου έβαλαν κανένα …τζιπάκι στα καλά του καθουμένου; Σήμερα δοκίμασα πολλές φορές να δω αν στέκεται, πάνω στο ενδοδερμικό τσιπάκι  με το ενσωματωμένο 5G, ένα δίευρο… τίποτα. Άδικος κόπος. Τζούφιο εμβόλιο θα μου έκαναν. Πού το ξόανο του Άγιου Ταξιάρχη στο Μανταμάδος της Λέσβου που το κρατούσε επάνω του λες και το σφήνωνες σε λιωμένο κερί…

Με στενοχωρεί λίγο που το επόμενο δεκαπενθήμερο θα έχω σχεδόν 90%  πιθανότητες  να… γλιτώσω τη γκλαμουριά με τα «φυσερά»  και τον ύπνο στις ΜΕΘ και τα χαστούκια των αναισθησιολόγων. Και με προβληματίζει κάπως η προφητεία των «ιθαγενών, αυτοχθόνων, δικομανών» (με τις μηνυτήριες αναφορές και τις «λύσεις συμβάσεων» κατά πάντων…) κ.α. ομοϊδεατών που προλέγει ότι σε τρία χρόνια το 10-25% από μας τους μπολιασμένους «θα τόχουμε πει το ποίημα» από τις παρενέργειες του σατανικού εμβολίου του Γκέητς. «Ε, ένας βλάκας λιγότερος», λέω και το αντιπαρέρχομαι.

«Αλλά», πάλι σκέφτομαι, «αυτοί που συνωμότησαν για να παραχθεί αυτή η κατάρα του Φαραώ πως δεν είχαν προβλέψει οι κακομοίρηδες ότι οι υποψιασμένοι άνθρωποι δεν επρόκειτο ποτέ να δεχτούν να βάλουν  αυτό το παλιόπραγμα  στο σώμα τους; Και ότι έτσι οι εξυπνότεροι, οι πιο ελεύθεροι, οι πιο άξιοι να ζουν σ’ αυτόν τον κόσμο  άνθρωποι (καλόγεροι, εξορκιστές, αντισυστημικοί, παραθρησκευτικές ομάδες, χρυσαυγίτες και σχετικά ανεμομαζώματα με μαύρες μπλούζες, σημαίες λάβαρα και αγριοφωνάρες που κόπτονται για … ανθρώπινα δικαιώματα σύνταγμα, νόμους κλπ κλπ) θα αρνούνταν να το κάνουν διαιωνίζοντας εις πείσμα το θηρίου της Αποκαλύψεως το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το πιο άξιο να αγαπηθεί ανθρώπινο δείγμα  επί της γης;»

Απορίες μπολιασμένου. Σαχλαμάρες!