Των Οσίων Αναστασίας και Γρηγορίου, Μαρτύρων Πλαγιαρίου
Στων ημερών την παγωνιά
παίζονται τραγωδίες,
Για να τις ξεπεράσουμε
φτιάχνουμε παρωδίες.
«Οι οδόντες μας επαίζανε
ρυθμόν τινά κλακέτας,
Κι ο τεχνικός διέγνωσεν
“καταστροφήν πλακέτας”.
Του αερίου ο καυστήρ
“τάφαγε τα ψωμιά του”,
Κι εμείς κουκουλωθήκαμε
’πο τρεις κουβέρτες κάτου.
Ο Κέλσιος κυμαίνονταν
σε χαμηλές βαθμίδες,
Σε μέρες δυό ξοδέψαμε
του οίκου τις σταφίδες.
Τις ώρες εμετρούσαμεν
τις δυό αυτές ημέρες,
Το κρύο εξορκίζαμε
με τρομερές φοβέρες.
Και ώ του θαύματος παιδιά
ο μάστορης μας ήλθε,
Kι αφού πλακέτα έβαλε
τα πήρε και απήλθε.
Υμνούμεν σε καλοριφέρ
“Να ζήσεις να γεράσεις”
Αίνον δι’ εσέ υψώνομεν
“Να μην ξαναχαλάσεις!”»
Αυτά μου τηλεφώνησε
λίαν αγαπημένη,
Λευτερωθείσα συγγενής
εισέτι παγωμένη…
