Βουστίνες και κεριά (του Χρήστου Μποκόρου)
ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ και ταπεινότητας, έκφραση ασφαλώς μιας άλλης μορφής δεοντολογίας και μαζί σοφίας, μας δίνει ο εκλεκτός και αγαπητός συνάδελφος Πνευμονολόγος και συγγραφέας, Αντώνης Παπαγιάννης, με το παρακάτω μικρό του κείμενο. Ο κ. Παπαγιάννης είναι ενεργός-μάχιμος γιατρός στη Θεσσαλονίκη και δραστήριο μέλος του οικείου Ιατρικού συλλόγου καθώς πέραν των άλλων έχει αναλάβει, από το 2012 και συνεχίζει, την επιμέλεια σύνταξης του λίαν αξιόλογου περιοδικού «Ιατρικά θέματα» που ο σύλλογος εκδίδει. Στις μέρες της δικής του σύνταξης-επιμέλειας το περιοδικό έχει αναβαθμιστεί από κάθε άποψη κοιταγμένο.
Από την αυτοέκδοση με κείμενά του, που τιτλοφορείται περισσεύσαντα κλάσματα, (ο συγγραφέας δημοσιεύει σποράδην και στον τύπο επιστολές ή άρθρα με τα οποία στηλιτεύει ή λαμβάνει θέση για πλείστα όσα κοινωνικά ζητήματα, πάντοτε με την ευθυκρισία, την πνευματικότητα, την μετριοπάθεια, οξυδέρκεια και ευγένεια που τον διακρίνουν) διάλεξα να αναδημοσιεύσω το παρακάτω που τιτλοφορείται Μνήσθητι Κύριε.
Θυμάμαι με συγκίνηση, όση και ευγνωμοσύνη, τις αρχές του 2020, όταν χρειαστήκαμε την συνδρομή του για την σοβαρά άρρωστη τότε μητέρα μου, λίγο προτού εκείνη αποβιώσει. Πέρα από το ότι τη φρόντισε χωρίς να δεχτεί να πάρει αμοιβή, την είχε βοηθήσει στην απελπιστική κατάσταση που βρισκόταν ώστε μπόρεσε να επιστρέψει και να ζήσει λίγο καιρό ακόμα στο σπίτι της...
Σκέφτομαι πως ο καλός συνάδελφος στο τέλος εκείνης της χρονιάς — και αυτό με συγκλονίζει ως τα τρίσβαθα, θα την είχε συμπεριλάβει και στο δίπτυχο («ψυχοχάρτι») —για το οποίο γράφει— κι ας είχε κάνει τα πάντα γι' αυτήν ολόσωστα:
Και υπέρ της ψυχής της δούλης σου Ελένης...
31/12/2025 Μνήσθητι, Κύριε!
Μια από τις «παραϊατρικές» συνήθειες που τηρώ από τότε που άρχισα να ασκώ την ιατρική είναι να κρατώ ένα αρχείο των ασθενών μου που απεβίωσαν. Η επαφή και συνεργασία με κάποιους από αυτούς ήταν σχετικά σύντομη, με άλλους κράτησε χρόνια και δεκαετίες. Στο τέλος του καθενός έτους ένα δίπτυχο με τα ονόματα εκείνων που έφυγαν από τη ζωή αυτή μέσα στον χρόνο που πέρασε πηγαίνει για μνημόνευση στο επόμενο σαρανταλείτουργο, ως ελάχιστο μεταθανάτιο χρέος φροντίδας. Ο Θεός βέβαια γνωρίζει του καθενός τα πεπραγμένα· εμείς ως άνθρωποι ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι να βρουν έλεος την ημέρα της κρίσεως, αλλά και ως θεράποντες να τύχουμε της ευσπλαχνίας του Κριτού για τα τυχόν σφάλματα και τις παραλείψεις μας.
Μνήσθητι, Κύριε, Ευσεβίου ιερομονάχου, Δημητρίου, Θεοδώρου, Αναστασίου, Τηλεμάχου, Βαλασίας, Δήμου, Βασιλείου, Θωμά, Νικολάου, Μιχαήλ, Βαΐου, Ιωάννου, Ροδάνθης, Γεωργίου, Ιωάννου, Ματίνας και Ιωάννου, και «πάντων ὧν οὐκ ἐμνημονεύσαμεν δι’ ἄγνοιαν ἤ λήθην». Καλόν Παράδεισο να έχουν!
Αυτοβιογραφικά (του Αντώνη Παπαγιάννη)
Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1981. Ειδικεύθηκα στην Παθολογία και την Πνευμονολογία, αρχικά για δυο χρόνια στην Ελλάδα και στη συνέχεια για επτά χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία. Είμαι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ανακουφιστική Ιατρική (πανεπιστήμιο Ουαλίας, Cardiff, 1994), διδάκτωρ Ιατρικής (πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1996) και διδάκτωρ Θεολογίας (ΑΠΘ, 2020). Οργάνωσα και δίδαξα επί 15 έτη το μεταπτυχιακό μάθημα της Ανακουφιστικής Φροντίδας στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Από το 2012 διευθύνω το περιοδικό Ιατρικά Θέματα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσα επί σειρά ετών μέλος του πειθαρχικού συμβουλίου του ιδίου συλλόγου. Από το 2007 διατηρώ το προσωπικό ιστολόγιο ΓορΓά παρεστιΓμένα. Έχω συντάξει το βιβλίο Μιλώντας με τον άρρωστο: Εισαγωγή στην κλινική επικοινωνία και έχω μεταφράσει στα ελληνικά τα βιβλία Πόνος: ένα δώρο που κανένας δεν θέλει (Paul Brand & Philip Yancey) και Ο θάνατος του καρκίνου (Vincent DeVita & Elizabeth DeVita-Raeburn), καθώς και δύο ιατρικά εγχειρίδια (όλα έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις University Studio Press).
*Θα 'πρεπε να την έχω κάνει την ανάρτηση αυτήν την περασμένη βδομάδα, στις 14 Φεβρουαρίου, που ήταν και το πρώτο Μεγάλο Ψυχοσάββατο, μα δεν πειράζει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Σπουδαία η ανάρτηση Νώντα για τον Αντώνη ο οποίος με τιμά με τη φιλία του χρόνια τώρα από την εποχή που δούλεψα στον Άγιο Λουκά. Μας συνδέει επίσης η διαρκής εμπειρία της Μ Βρετανίας. Όπως και η συνεργασία μας στον ΙΣΘ πριν φύγω πια για καλά στη Διασπορά το 2010.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Αντώνης μέσα στην ταπεινή διακονία της μακράς τέχνης δεν επαίρεται, όμως θα επισημάνω ότι είναι από τους πρώτους και λίγους Έλληνες που είναι Fellow of the Royal College of Physicians αλλά και έχει στο βιογραφικό του το επίτευγμα ότι διετέλεσε Consultant Physician επί σειρά ετών και μέχρι σχετικά πρόσφατα ως επισκέπτης Locum Consultant στη Μ Βρετανία.
Αλλά πάνω απ όλα είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος!
Ν. Σαμοθράκη
ΑπάντησηΔιαγραφήΝά γιατί στέκει ἀκόμη ὁ κόσμος παρὰ τὸν βόρβορο ποὺ μᾶς πνίγει.
ΑπάντησηΔιαγραφή20Είπε λοιπόν ο Κύριος: «Η κακή φήμη των Σοδόμων και των Γομόρρων διαδόθηκε πολύ και η αμαρτία τους είναι πολύ βαριά. 21θα κατεβώ, λοιπόν, να εξακριβώσω αν αληθεύουν όλες αυτές οι διαδόσεις που έφτασαν ως εμένα». 22Οι δύο από τους άντρες έφυγαν από ’κει και κατευθύνθηκαν προς τα Σόδομα. Αλλά ο Κύριος παρέμεινε ακόμη μαζί με τον Αβραάμ.
23Πλησίασε τότε ο Αβραάμ και του είπε: «θα καταστρέψεις τους δικαίους μαζί με τους αμαρτωλούς; 24Ίσως υπάρχουν πενήντα δίκαιοι στην πόλη. Θα τους καταστρέψεις κι αυτούς; Δε θα συγχωρήσεις την περιοχή για χάρη των πενήντα δικαίων που βρίσκονται σ’ αυτήν; 25Δε γίνεται να το κάνεις εσύ αυτό, να θανατώσεις δηλαδή δικαίους κι αμαρτωλούς μαζί, σαν να ήταν όλοι το ίδιο. Δεν είναι δυνατό! Ο κριτής όλης της γης δεν πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη;»
26Ο Κύριος απάντησε: «Αν βρω στην πόλη των Σοδόμων πενήντα δικαίους, θα συγχωρήσω για χάρη τους ολόκληρη την περιοχή».
27Ο Αβραάμ αποκρίθηκε: «Συγχώρησέ με, Κύριέ μου, που τολμώ να σου μιλάω, ενώ είμαι χώμα και σκόνη. 28Ίσως όμως από τους πενήντα δικαίους να λείπουν πέντε· θα καταστρέψεις εξαιτίας τών πέντε όλη την πόλη;» Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα την καταστρέψω αν βρω εκεί σαράντα πέντε δικαίους».
29Ο Αβραάμ συνέχισε: «Ίσως όμως βρεθούν εκεί μόνο σαράντα». Ο Κύριος απάντησε: «Για χάρη των σαράντα δε θα κάνω τίποτα».
30Ο Αβραάμ ξαναμίλησε: «Μη θυμώσεις, Κύριέ μου, που θα σου μιλήσω πάλι: Ίσως βρεθούν εκεί τριάντα δίκαιοι». Κι ο Κύριος απάντησε: «Δε θα κάνω τίποτα αν βρω εκεί τριάντα».
31Ο Αβραάμ επέμεινε: «Τώρα που άρχισα να μιλάω με τον Κύριό μου, ας πω κάτι ακόμα: Αν βρεθούν εκεί είκοσι;» Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα καταστρέψω την πόλη για χάρη των είκοσι».
32Ο Αβραάμ επανήλθε: «Μη θυμώσεις, Κύριέ μου, που θα σου μιλήσω για μια φορά ακόμα: Ίσως βρεθούν εκεί δέκα δίκαιοι». Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα καταστρέψω την πόλη, για χάρη των δέκα».
33Μόλις ο Κύριος τελείωσε τη συνομιλία του με τον Αβραάμ έφυγε· κι ο Αβραάμ ξαναγύρισε στη σκηνή του.
Διονυσίου Σολωμού "Η Γυναίκα της Ζάκυθος"
ΔιαγραφήΚεφ. 1 Ο Ιερομόναχος πικραίνεται
1. Εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι λέγω:
2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, οπού είχα πάει για να μιλήσω με έναν καλόγερο για κάτι υπόθεσες ψυχικές,
3. και ήτανε καλοκαίρι, και ήταν η ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε,
4. εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό.
5. Και το είδα ώς τη μέση γιομάτο και είπα: Δόξα σοι ο Θεός.
6. Γλυκιά η δροσιά που στέρνει για τα σπλάχνα του ανθρώπου το καλοκαίρι, μεγάλα τα έργα του και μεγάλη η αφχαριστία του ανθρώπου.
7. Και οι δίκαιοι κατά τη Θεία Γραφή πόσοι είναι; Και συλλογίζοντας αυτό επαίξανε τα μάτια μου στα χέρια μου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό.
8. Και θέλοντας να μετρήσω με τα δάχτυλα τους δίκαιους ασήκωσα από το φιλιατρό το χέρι μου το ζερβί, και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού είπα: Τάχα να είναι πολλά;
9. Και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων οπού εγνώριζα με αυτά τα πέντε δάχτυλα, και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντάς το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου.
10. Και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολληώρα, και αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα, γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω, και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια θέση.
11. Εμνέσκανε το λοιπόν αποκάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά, και τα εχτυπούσα ανήσυχα απάνου στο φιλιατρό για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους.
12. Αλλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ,
13. ασήκωσα τα τρία μου έρμα δάχτυλα και έκαμα το σταυρό μου.
14. Έπειτα θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες στην τσέπη του ράσου μου και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί εκατάλαβα, αλίμονον! πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.