"Εξισλαμο-Ποίηση..." (sic)

Χρώματα της πέτρας στην Petra της Ιορδανίας [φωτ. Ν.Τ.]

Κρατώ την άβυσσό μου και πορεύομαι. Καταργώ τους

δρόμους που τελειώνουν^. ανοίγω δρόμους μακρινούς

σαν χώμα κι άνεμο^. δημιουργώ εχθρούς από τα βήματά

μου, που έχουν τη δική μου δύναμη. Προσκέφαλό μου η

άβυσσος, ικέτες μου τα ερείπια.

Είμαι αληθώς ο θάνατος.

Έκφρασή μου ο επιτάφιος θρήνος. Όλα τα σβήνω και

προσμένω αυτόν που θα με σβήσει^. χωρίς ιδιοτροπία ο

καπνός και η μαγεία μου. Έτσι ζω μέσα στη μνήμη

του αγέρα.

Προσφέρω ύφος και ρυθμό στο δικό μας αιώνα

(αιώνα που σκορπίζεται σαν άμμος που κολλάει σαν

πυρωμένο μέταλλο, αιώνα του σύννεφου που λέγεται

όχλος, αιώνα τενεκέδων που λέγονται εγκέφαλοι, αιώ-

να χίμαιρας και υποταγής, ανδρεικέλων και σκιά-

χτρων, αιώνα λαίμαργης στιγμής και ατέλειωτης πα-

ρακμής).

Αρτηρίες δεν έχω γι’ αυτόν τον αιώνα - σκόρπιος

είμαι και δεν μ’ ενώνει τίποτα […]

Άδωνις ( ΑΛΙ ΑΧΜΑΝΤ ΣΑΊΝΤ, 1930-  )  Ψαλμός από τα "Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού", σε εισαγωγή και μετάφραση του Μάρκελλου Πιράρ-εκδόσεις ΑΓΡΑ 1996). Ο Άδωνις από το 1986 έζησε στο Παρίσι και μέχρι το 1995 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. 

Άκουγα χτες το απόγευμα στο Τρίτο Πρόγραμμα μια εκπομπή, όπου ανάμεσα στη μουσική ο επιμελητής διαβάζει αποσπάσματα ποίησης με τη ζεστή και βαριά φωνή του. Την προτεραία είχε ο καημένος …τολμήσει να απαγγείλει ποιήματα του Σύρου ποιητή «Άδωνι»...
 

Κάποιος ακροατής λοιπόν, του έστειλε μήνυμα όπου τον έστελνε ...«να πάει να χαθεί» γιατί με τον τρόπο αυτόν «προωθεί την ...εξισλαμοποίηση της Ελλάδας!!!».

 Πικράθηκα γιατί ανοήτως νόμιζα πως το «Τρίτο πρόγραμμα» συνεχίζει ακόμα να το ακούει «πεπαιδευμένο κοινό» και όχι δήθεν λεπτεπίλεπτα και «εθνικώς ευαίσθητα» κνώδαλα. Ήπατήθην οικτρώς... 
 

Μάλλον [κακό του κεφαλιού μου!] κατοικώ φαίνεται ακόμη στην δεκαετία του '80, γαντζωμένος πάνω σ’ αυτήν και στην εφηβική μου ηλικία σαν στρείδι…

Προφανώς, ο ημιμαθής και φανατισμένος όχλος "μας έχει πάρει -προ πολλού- αμπάριζα"!

Aylan*

                                                  φωτογρ. Ν.Τ.

Όρια δεν έχω

Για την οδό μου,  ντυμένη με βουνά και κύματα,

για το πρόσωπό μου γεμάτο αντιλαλιές,

έσβησα μυριάδες άσπρα κεριά μες στον ουρανό^.

στα δόντια μου είπα και στα νύχια μου τα κυανωπά

απαλύνετε μαζί μου και παραδοθείτε στο κύμα και στο

 ρόχθο

τους είπα κόψτε τα σκοινιά

που με κρατάνε δεμένο στην έσχατη όχθη -

όρια δεν έχω μήτ’  έσχατη όχθη.

Ένα ποίημα του Άδωνι  [ψευδώνυμο του Άλι Άχμαντ Σα'ίντ, του μεγαλύτερου εν ζωή αυτοεξόριστου Σύρου ποιητή που ζει στο Παρίσι] -Μτφρ. Μάρκελος Πιράρ- από τα «Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού», εκδόσεις Άγρα,1996.

*Aφιερώνεται στους πλέον ανίκανους & αναίσθητους υπεύθυνους (sic), που θα μπορούσα να φανταστώ, για τα ζητήματα της προσφυγιάς και της μετανάστευσης τους κ.κ. Αβραμόπουλο Δ. ("κύριοι προσοχή το μπλέηζερ και τη γραβάτα μου", "εκταμιεύονται τα εκατομμύρια") και Χριστοδουλοπούλου κυρά-Τασία ("λιάζονται..."  και  "μας έκαναν πλούσιους οι Σύροι").

Αύριο...

                                       Λιμάνι Θεσσαλονίκης,Προβλήτα, 4.7.2015- Φωτ. Ν.Τ.

                                                 Στον Ανδρέα Βιτούλα


Στεκόμουν με την πλάτη μου στραμμένη στη Δύση κι έπεφτε ο ίσκιος μου μακρύς και δυσανάλογος κατά την Ανατολή. Μπροστά μου αιμάτινο το απόγευμα και γλυκό απέναντι στον "Πύργο του αίματος" (τον κατ' ευφημισμόν ..."Λευκό" καλούμενο και σύμβολο της πόλεως Θεσσαλονίκης).
Κι έβλεπα νέους ανθρώπους  ζωηρά να κινούνται -νιάτα αβάσταχτα!- Ήρεμα μιλούσαν και σαν αεράκι οι ψίθυροι, σαν γαργαλητό τα γέλια τους, δείχνοντας έναν άλλο ρυθμό του κόσμου. Αλλιώτικο από το δικό μου τον παρασυρμένο από θυμό και αηδία. Αυτήν την φρικτή μου άποψη που σήμερα βράζει μέσα μου για τον κόσμο.
Έλεγα αύριο είναι μια μέρα αποφάσεων. Αλλά μπροστά στα μάτια μου εδω κανείς δεν ήταν αποφασισμένος. Ακηδία. Ραστώνη. Πραότης. Γαλήνη.

Και προσπερνούσα -ο ανόητος!- τους στίχους του μεγαλύτερου εν ζωή Σύρου ποιητή  του "Άδωνι" [κατά κόσμον Αλί Άχμαντ Σα'ιντ] που καμιά τζιχάντ και κανένα κράτος του ISIS, καμιά δικτατορία και κανένας φανατισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να τον ανεχτεί να ανθίζει στη Συρία με τους στίχους του.  Ο "Άδωνις", πολίτης πια του κόσμου, που ζει στη Δύση, ανήκει στον κόσμο γιατί μιλά με τη στόφα του αιώνιου, του διαχρονικού και του ακύμαντου από πάθη μυαλού.

Σας το παραδίνω εδώ το ποίημα που σιγοψιθύρισα χτες. Σ' αυτήν την εκπληκτική μετάφραση (Θεέ μου τί Ελληνικά!) από τον Μάρκελο Πιράρ Ελληνιστή* εκ Βελγίου και σημαντικού ανδρός.

Ότι κι αν βγάλει η κάλπη -κάλπικη ή μεγάλη αλήθεια- είναι το αγκωνάρι που κουβαλούμε στην πλάτη ως το βουνό ανηφορίζοντας στην κορφή του  και ξανακυλούμε μαζί του μέχρι τις υπώρειες για να το ξανασηκώσουμε στη ιδια διαδρομή...
Σταυρός ή αγκωνάρι. Η μοίρα μας.
Που και αύριο μένει να επαναληφθεί ως δικαιοσύνη και ως δικαίωμα.

Στον Σίσυφο

Ορκίστηκα πάνω στο νερό να γράψω,

ορκίστηκα με τον Σίσυφο να βαστάω

την πέτρα του τη σκληρή.

ορκίστηκα με τον Σίσυφο να παραμένω,

στις σπίθες υποτάσσομαι και στον πυρετό,

στις τυφλές τρύπες των ματιών γυρεύω

ένα τελευταίο φτερό,

που για το χορτάρι γράφει και το φθινόπωρο

το ποιήμα της σκόνης

ορκίστηκα να ζω με τον Σίσυφο.

Άδωνις, Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού, εκδ. Άγρα, μτφρ. Marcel Pirard ,1996

*Η ...επ΄αυτού διόρθωση ήρθε προ ολίγου και σπεύδω να την συμπεριλάβω με τα λόγια του Μ.Π. αυτούσια:

[...]  Νὰ Σᾶς πῶ τὴν "μαύρη ἀλήθεια" (γιατί στ' ἀλήθεια ἡ ἀλήθεια εἶναι μαύρη;) ὅτι εἶμαι Ἑλληνικὸς, ὄχι ἑλληνιστὴς ...

Ὁ Ἑλληνικὸς βιώνει τὰ πράγματα, ὁ ἑλληνιστὴς τὰ παρατηρεῖ ...[...]