Παραιτήθηκε ο Γιάν!

...γεγονός που οι ελληνίδες γάτες υποδέχτηκαν με ανακούφιση!

Πρώτη και καλύτερη η "Τίγρις"!

[...] Η γάτα πήγε να μιλήσει μα δεν μπόρεσε ν’ αρθρώσει
 τετέλεσται. 

Νίκος Καρούζος, Γαλάζιο μολύβι

Περπατούσα στα στενά πέριξ της Αριστοτέλους χτες. Τράβηξε το βλέμμα μου μια επίμονη -και απειλητική λίαν- ...προειδοποίηση, με την μορφή αγγελτηρίου κηδείας, για κάποιον [-οιους] τύπους που τα 'βαλαν με τα ζωάκια που ζωντανεύουν τους ψόφιους δρόμους και τις γειτονιές της καταφανώς άθλιας πόλης.  Ξανά κάποιος  εκεί γύρω   "πετάει φόλες" και δολοφονεί τα αδέσποτα. Στην Ellada αυτό είναι φυσικά πατροπαράδοτο έθιμο και διαχρονικό δικαίωμα των [συχνά και] βαρύτατα διαταραγμένων ή σκοτεινών ψυχών.

Είδα ύστερα το ξέσπασμα στο διαδίκτυο για την τάχαμ-δήθεν βελγοποιήση του φεστιβάλ Αθηνών [και διόλου δεν κοιτάμε τα χάλια της "ελληνοποίησης" όπου ο καθε πικραμένος και επιχορηγούμενος έχει παίξει τη σαχλαμαρίτσα του στην Επίδαυρο κι ο πάσα εις ξεκούρδιστος  έχει τολμήσει να ξελαρυγγιαστεί στο Ηρώδειον]. Ως το βράδυ τα χορευτικά πέη [ήτοι δίλεπτον απόσπασμα από την performance "Mount Olympus" διάρκειας ...24 ωρών!] και οι ιπτάμενες ή κρεμασμένες από το ταβάνι  γάτες του σπουδαίου Βέλγου Γιαν Φαμπρ -και μέχρι πρότινος καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών- έκαναν παρέλαση κι έγιναν γνωστά τοις πάσι.

Και είδαμε -για μια ακόμα φορά- πως η διαταραχή του εγωτισμού-ναρκισσισμού, του σαδισμού, της αντικοινωνικής πρόκλησης/επιδίωξης του σκανδαλισμού και άλλων παρομοίων, συχνά καλύπτονται [ή αναδεικνύονται / βρίσκουν λυτρωτική έκφραση]  κάτω από το προσωπείο της "Τέχνης".

Από  την άποψη αυτήν λοιπόν δεν στενοχωρήθηκα που φεύγει ο γατομάχος Γιάννης ο Βέλγος [κι αυτός με ένα νί...] ούτε κι εγώ. 

Πολύ σύντομα ίσως θα βρισκόταν αντιμέτωπος με "ειδοποιητήρια" σαν το παραπάνω...

Jan Fabre's performance...

Μαρία Τσάτσου (1948-2016)

Αποχαιρετώντας μ' ένα δικό της κείμενο την, όχι και τόσο άγνωστη, τροφό των αδέσποτων της Αθήνας
που πέθανε άστεγη και ξεχασμένη -μέσα σ΄ενα χαρτόκουτο- σε δρόμο της πόλης...

                                                                                                       φωτογρ. Ν.Τ.

Η γάτα 

τ’ αντικείμενα που με περιστοιχίζουν με τους τρόπους τους ανακαλούν στη θύμησή μου περιοχές γεμάτες υγρασία. είναι ίσως αυτή η μοναδική πηγή όπου μπορεί κανείς να καταφύγει για να επισκευάσει τα χαλασμένα ρολόγια τα οποία ως οικογενειακά κειμήλια φυλάγει στα σεντούκια της συμπόνοιας σε ατέλειωτο μήκος χιλιομέτρων και πάνω απ’ όλα της αγάπης η πηγή ο αείποτε θάλλων μαστός μιας ήδη ηλικιωμένης μητέρας της οργής μου. λοιπόν είναι αυτονόητο για τον καθένα το πώς περιμένω ο έφηβος (των Αντικυθήρων) να μου γνέψει ή να μου στείλει σημείωμα νεαρό σύνδρομο ευτυχίας (κατά σύμπτωση η κατά Down Ευτυχία είναι αδελφή μου). με τηλεγραφήματα έσπευδα να ανακοινώσω το θαύμα που μου είχε αποκαλυφθεί γέμισα κάρτες τον μαυροφορεμένο μου υπηρέτη. συνέχαιρα τον Henry για την επέτειο των γενεθλίων του τον Dorian για τις τόσες εξαίσιες στιγμές τον Basil για τη συχνότητα των παλμών του. μου πρόσφεραν το τσάϊ στην αγκαλιά τους με τόση έκφραση που αναρωτιόμουν ήμουνα πράγμα-τι μέσα στο καράβι ή η ίδια η Colette; έτσι μια μέρα διέρρηξα τις αποθήκες της αδελφής μου. το μέρος αυτό κάπου παράμερα ήτανε ως τότε της γάττας για να γεννάει. μέσα στην υγρασία βγάζανε μάτια κι οι πατάτες μεγάλα και ζωντανά που κοιτούσαν τους πάντες και τα πάντα μέσα στη νύχτα. παρακολουθούσα νυχθημερόν ό,τι συνέβαινε μέχρι που κατάφερα με τη μυρωδιά να βρω την ουρά μου και να την αδράξω. είχα ένα ανεπανόρθωτο σώμα με φτερά στο οποίο μέσα οι πιο αλλοπρόσαλλες καταστάσεις κάνανε παρέα. σκαλωμένες όλες πάνω στο ακριανό κάγκελο του νεοκλασσικού μου σπιτιού μ’ αποχαιρετούσανε καθώς κινούσα για ταξίδι μεγάλο μέσα στο χρόνο. οι σιλουέττες τους μου θύμιζαν τον Marcel Proust ή μάλλον ήτανε σιλουέττες (αγίων;) γυναικών που ώρες προσεύχονται γονατισμένες κι ύστερα με αποχές τρέχουν σε λίμνες ενστερνίζονται θερμά τα νερά ή με ευγενικές δέσποινες με hennin και houppelande που ώρες τραγουδούνε ρίχνοντας στα παγώνια των κήπων τροφή. αυτά τα εδέσματα και άλλα πολλά ακόμη έχω στους μαστούς μου μάλλον έχουν προσδεθεί εκεί σαν μια καρδιά μεγάλη με πολλά παιδιά που ασπαίρει σαν ένα πρόσωπο δοσμένο σε θριαμβολογία μαγική. σ’ έν’ άλλο μέρος είναι πίσσα. μαύρη κι άραχλη και σκοτεινή. σ’ έν’ άλλο πάλι μέρος κουρέλια όλων των χρωμάτων. και μέσα σ’ όλ’ αυτά μυστήριο έμβλημα μια γάτα. 

Σας παραπέμπω σε δυό εξαιρετικές αναφορές στην μνήμη της  Μ.Τσάτσου:
-του Νίκο Δήμου [που την γνώρισε καλά]  εδώ
& του Σπύρου Γιανναρά [που την αντίκρισε με δέος αλλά ...από απόσταση] εδώ