[...] τί μπορεῖ νά τό μέλει ὁ θάνατος τό κοτσύφι;

Ημερολόγια μοναστικής περιόδου

["ὡς στρουθίον μονάζον ἐπί δώματος"]

  ΕΝΑ ΠΕΖΟ (ΠΟΙΗΜΑ)
  του Λουίς Θερνούδα*

ΤΟ ΚΟΤΣΥΦΙ

        

         Ὁ Μάρτης σουρουπώνει γκριζωπός μέσα ἀπό τίς γυμνές φτελιές, ἄν καί πάνω στό χορτάρι, ὅπου ὁ ἀσφόδελος καί ὁ ὑάκινθος προβάλλουν κιόλας στούς μίσχους τους, ἔχουν ἀνοίξει οἱ στεφάνες τῶν κρόκων, ξαναμμένες ἀπό χρῶμα ἴδιες μέ δροσερό μάγουλο ἀντιμέτωπο μ’ αὐτόν τόν ὀξύ ἀέρα. Ἐκεῖ κοντά, ἀπό τέτοιο κλῆμα χωρίς φύλλο ἤ κάποιο στέγαστρο, ἀπερίσπαστο ἀπό ἔγνοιες, κελαηδάει, εὐαίσθητα καί εἰρωνικά, κάποιο κοτσύφι.

         Ἔχει τώρα τό κελάηδημά του τήν ἴδια ἐλαφράδα χωρίς κούραση καί χωρίς σκιά πού εἶχε τό πρωί, καί καθώς μαζεύεται μετά ἀπό μιά μέρα πτήσης σβήνει στό λάρυγγά του ἡ ἴδια χαρούμενη φωνή τοῦ ξυπνήματός του. Γιά τό πουλί τό φῶς τῆς δύσης εἶναι ἀπαράλλαχτο μέ τῆς ἀνατολής, σέ γαλήνη χλιαρῶν φτερῶν συσσωρευμένων στή φωλιά, ἀπαράλλαχτο μέ  τήν πτήση του σάν τρελοῦ σταυροῦ στόν ἀέρα ὅπου βρίσκει ὑλικό γιά τόσα χιλιοτραγουδισμένα στιχάκια. 

         Ἀπ’ τόν ἀέρα φέρνει στό ἔδαφος κάποιον θεϊκό σπόρο, λίγο φῶς νοτισμένο ἀπό δροσοσταλίδες, πού μ’ αὐτά μοιάζει νά θρέφει τήν ὕπαρξή του, ὄχι σάν πουλί μά σάν λουλούδι, και στά οποία ὀφείλει αὐτές τίς καθάριες νότες, ὑγρές, πού διαπερνοῦν τό λαρυγγά του. Ἴδια ὅπως ἡ βιολέτα γεμίζει μέ τό ἄρωμά της τόν ἀέρα τοῦ Μάρτη, τό κοτσύφι γεμίζει μέ τή φωνή του τή γῆ τοῦ Μάρτη. Καί ἰσοδύναμη διαλεκτική ἀντίθεση, ἀνοιξιάτικη καί χειμερινή, μέ αὐτήν πού ἐκφράζει ὁ καιρός αὐτές τίς μέρες, εἶναι τό πάθος καί ἡ κοροϊδία πού ἐκφράζει τό πουλί μ’ αὐτές τίς νότες.

          Σάν ὁ θάνατος νά μήν ὑπῆρχε -τί μπορεῖ νά τό μέλει ὁ θάνατος τό κοτσύφι;-, σάμπως αὐτός μέ τό βαρύ καί σκληρό του βέλος νά μήν μποροῦσε νά τό διαπεράσει, σφυρίζει τό πουλί χαρούμενο, ἐλεύθερο ἀπό κάθε ἀνθρώπινη λογική. Καί ἡ μεταδοτική του χαρά ἀνάβει στό πνεῦμα ὅποιου λαθραῖα τό ἀκούει, σχηματίζοντας μ’ αὐτό τό πνεῦμα καί μ’ ἐκεῖνο τό κελάηδημα, ἴδια ὅπως τό φῶς μέ τό νερό, ἕναν καί μοναδικό αἰθέριο ὄγκο.

 *Από το βιβλίο Ὄκνος του LUIS CERNUDA, σε μετάφραση Αντώνη Κουτσουραδή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Σωτηρίου Τσιόδρα ανάβασις...

Ημερολόγια μοναστικής περιόδου

["ὡς στρουθίον μονάζον ἐπί δώματος"]

 Την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος

Σωτήρης Τσιόδρας

Επικεφαλής του Υπ. Υγείας για την επιδημία Covid-19 

στην ενημέρωση τύπου της 21.3.2020

 

O άνθρωπος αυτός σηκώνει έναν σταυρό. Και πορεύεται ανεβαίνοντας αργά προς τον τόπο του μαρτυρίου (ή μήπως της αποθεώσεως;). Γιατί δεν μπορώ αγνοήσω κάποιες υφέρπουσες και συχνά  δηλητηριώδεις, εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις  σχετικά με την αντιμετώπιση της επιδημίας που κυκλοφορούν και  τον στοχοποιούν. Κι ούτε που θέλω να σκέφτομαι πως (επειδή στην ιατρική ένα κι ένα δεν κάνουν ποτέ δύο...) σε περίπτωση σάρωσης του τείχους άμυνας που όρθωσαν τα μέτρα που έχουν ληφθεί, πρώτα αυτόν θα κατηγορήσουν.

    Ο μειλίχιος και χαμηλών τόνων σεμνός αυτός επιστήμονας, είναι το καθημερινό ραντεβού μας στις έξη μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης για τα ανακοινωθέντα της μάχης. Από τα χείλη του και από τις λέξεις που θα εκστομίσει κρεμόμαστε με αγωνία όλοι οι Έλληνες.

Χτες σε αποστροφή  του λόγου του αναφέρθηκε σε διαπρεπή συνάδελφό του ο οποίος του έγραψε: "κάνετε πολλή φασαρία για άτομα μεγάλης ηλικίας τα οποία έχουν υποκείμενα νοσήματα". [...και "δεν τρέχει κάστανο" αν χαθούν θα ήθελε να συνεχίσει  αλλά δεν  χρειαζόταν γιατί αυτό ακριβώς έλεγε.]  Πρόκειται προφανώς για κάποιον οπαδό της θεωρίας της "ανοσοποίησης της αγέλης" όπως επιχειρήθηκε να εκφραστεί πολιτικά-διοικητικά με το σύγχρονο "αίμα και δάκρυα" του Τζόνσον της Μεγ. Βρετανίας ("κάποιοι θα χάσουν τους αγαπημένους τους"...) ενός καθ΄όλα αποτρόπαιου πειράματος, που δεν έχει προταθεί ποτέ άλλοτε  για εφαρμογή σε επιδημίες εν εξελίξει, και που εν προκειμένω προτείνεται επειδή προφανέστατα  economy must come first...

Κι εκεί λάτρεψα το γιατρό αυτόν, που καθώς  προσπαθούσε να κρύψει έναν λυγμό,  έλεγε: "αυτοί είναι οι μανάδες και οι πατεράδες μας, οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Η ιατρική του 2020 πρέπει να ενισχύσει την ποιότητα ζωής αυτών των ανθρώπων". Κι έκλεισε με το ελπιδοφόρο:  την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος... 

 Έτσι απαντούσε ο εξαιρετικός Σωτήρης Τσιόδρας εκφράζοντας  με τον δικό του τρόπο το χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος.

ΦΩΤ. Οι καμινάδες του απέναντι σπιτιού στο νύχτωμα της μέρας. Φωτογραφία γυρισμένη ανάποδα...

 

«Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες». Πρώτης γραμμής. Πρώτης τάξεως.

Ημερολόγια μοναστικής περιόδου...

["ὡς στρουθίον μονάζον ἐπί δώματος" ]

«Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατείς στα κάρβουνα»,  λέει η  λαϊκή παροιμία. Και χτες σαν αντίκρισα τις σχεδόν απόκοσμες σκηνές από μια μονάδα εντατικής θεραπείας στο Μπέργκαμο (για την ακρίβεια ήταν τμήμα επειγόντων με οργάνωση -εξοπλισμό εντατικής μονάδας-τουτέστιν προθάλαμος… διαλογής ασθενών προς την ΜΕΘ ή προς την… παρηγορική παντοτινή «έξοδο») αντιλήφθηκα, όσο μου ήταν μπορετό, την ύπαρξη υλικοτεχνικής υποδομής τέτοιας κλάσεως που στο υποχρηματοδοτούμενο,  εδώ και δέκα χρόνια, Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ελλάδας θεωρώ απίθανο να υπάρχει.  

Το αντιπαρέρχομαι αυτό όμως με ειλικρινή τρόμο (σε σχέση με τις συνέπειές του αν αγγίξουμε εν τάχει τα  «κρίσιμα»… 30.000 κρούσματα −που το σοβαρό επιτελείο επιστημόνων με επικεφαλής τον «στρατηγό» κ. Σωτήρη Τσιόδρα απεύχεται και πασχίζει να πείσει τους νεοέλληνες να μην το επιτρέψουν/εξωθήσουν να συμβεί− θα χρειαζόμαστε 300 κρεβάτια ΜΕΘ).

Άλλο όμως είναι το θέμα μου….

 Σκέφτομαι τον ηρωικό νεότατο γιατρό (οφθαλμίατρο) της  Γουχάν που πρώτος μίλησε ανοικτά για την «περίεργη νόσο» και ήταν από τους πρώτους που πέθαναν. Τον καθηγητή της Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης που προσβλήθηκε από τον «ιό των παγκολίνων»  και με σοβαρή αναπνευστική δυσκολία κλήθηκε χτες να ψιθυρίσει στο μικρόφωνο πως είναι καλά και προσπάθησε να ενθαρρύνει τον κόσμο. Τον 57χρονο εντατικολόγο του Μπέργκαμο που πέθανε από τις επιπλοκές της νόσου πιθανότατα επειδή αναγκάστηκε το τελευταίο διάστημα να δουλεύει χωρίς γάντια (που δεν υπήρχαν). Τον 39χρονο γιατρό του τμήματος επειγόντων, κάπου στη Λομβαρδία, που νοσηλεύεται με βαριά πνευμονία σε ΜΕΘ του νοσοκομείου που εργάζεται. Τους δέκα γιατρούς της περιοχής που «έπεσαν στο καθήκον», θύματα του ιού. Την 30χρονη ελληνίδα αγροτική γιατρό που κλήθηκε να εξετάσει στις Σέρρες ζευγάρι Άγγλων και τώρα είναι θετική στον ιό. Τους δεκάδες γιατρούς στο δικό μας ΕΣΥ που από νωρίς βρέθηκαν θετικοί στον ιό.

Παντού σε όλο τον κόσμο, όπου μαίνεται η πανδημία Covid-19, θα έχουν συμβεί και θα συμβούν ανάλογα ίσως και τρισχειρότερα. Η εμπροσθοφυλακή των κοινωνιών μας δεν είναι στρατιωτική και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα Τμήματα επειγόντων και στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Σε μάχη άνιση απέναντι σε έναν τρομακτικά έξυπνο και αόρατο αντίπαλο. 

Το χειροκρότημα από τα μπαλκόνια δεν φτάνει. Οι ευχές μας «να αντέξουν εκείνοι»  δεν αρκούν. Μακάρι να μας δοθεί ο χρόνος στο μέλλον να επανορθώσουμε απέναντι σ’ αυτό το γενναίο, αφανές πλήθος, τον ανθό της κοινωνίας μας που μοιάζει να τον στέλνουμε σε μια εκστρατεία σαν κι αυτήν της Καλλίπολης…

Περιπατητές που... "μένουν σπίτι"

Ημερολόγια μοναστικής περιόδου... ["ὡς στρουθίον μονάζον ἐπί δώματος" ]

 Η ανάρτηση αφιερώνεται 

στον μανιώδη περιπατητή και αδελφό  Ισίδωρο Ζουργό 

(που ούτως ή άλλως διαβάζει και πολύ!)

Οι φωτογραφίες από τα ΧΥΔΑΙΑ σουλάτσα σε παραλιακά μέτωπα, ιδίως της Θεσσαλονίκης(πόλεως που... "ανέδειξε" και το πρώτοι κρούσμα του Covid-19!), και διάφορες επικίνδυνες συναθροίσεις, πoυ όσο περνάει ο καιρός και μαζεύεται το κρίσιμο διάστημα για το μπάμ του "ιού της σύγχρονης δυστοπίας μας", με αναγκάζουν να θυμίσω πως υπάρχει κι ένας άλλος  μεγάλος περίπατος που επιτρέπεται (αν όχι  επιβάλλεται) και έχουμε την πολυτέλεια οι πάντες να απολαύσουμε από το σπίτι. Δείτε τα ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ  βιβλία στη φωτογραφία...

Και μην σας προκαλεί ο πανέμορφος ο ήλιος, μη σας ξεγελάσει αυτή ή άνοιξη ούτε οι παπαρούνες της, που έσκασαν ήδη μύτη μαζί με τα χαμομήλια καθώς με πληροφορεί φίλος από το αγρόκτημά του. Μην αναπολείτε πικρά τα περασμένα. Ελπίσετε στα μελλούμενα. 

Για να την χαρούμε την ΑΝΟΙΞΗ  στο μέλλον και να την χαρούν κι άλλοι συνάνθρωποί μας, που δεν ΜΑΣ φταίνε σε τίποτε, μαζευτείτε όσο είναι καιρός στα σπίτια σας κι ονειρευτείτε μιάν άλλη άνοιξη κι ατέλειωτους, γιορταστικούς, φλύαρους, ερωτικούς, ζωογόνους, περιπάτους χωρίς το σβέρκο κανενός γυμνό στο μπαλτά από κάτω...

Είπα και ελάλησα... 

ΥΓ. Δεν βρήκα, μέσα στο απερίγραπτο χάος της βιβλιοθήκης και των χαρτιών μου, να ξετρυπώσω και να συμπεριλάβω στη φωτογραφία, το "Περιπατητής των δύο όχθεων - Ένα οδοιπορικό στο Παρίσι" του Γκυγιώμ Απολιναίρ από τις εκδόσεις "Φαρφουλάς" του φίλου Διαμαντή Καράβολα.