«Μύδια αχνιστά!»

«Μόλις το 40% των θανάτων στην Ελλάδα που αποδόθηκαν στον κορονοϊό το 2020 οφειλόταν αμιγώς στην Covid-19, όπως προκύπτει από τα νεότερα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Τα νέα δεδομένα ουσιαστικά ενισχύουν το επιχείρημα ότι στην προσπάθεια πλήρους καταγραφής των επιπτώσεων της πανδημίας η Ελλάδα καταχώρισε ως θανάτους Covid πολλές απώλειες οι οποίες θα μπορούσαν εύλογα να αποδοθούν σε άλλα παθολογικά αίτια, με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η θέση της στις παγκόσμιες κατατάξεις. Σύμφωνα με τα αναλυτικά δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία ακολούθησε τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το πρώτο έτος της πανδημίας 5.028 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη χώρα μας έχοντας προβληθεί από τον κορονοϊό.Ωστόσο, εξ αυτών μόνο 2.061 δεν έπασχαν από κάποιο υποκείμενο νόσημα, άρα ο θάνατός τους μπορεί να αποδοθεί ευθέως στον ιό. Αντίθετα, τα υπόλοιπα τρία πέμπτα των θανόντων παρουσίαζαν σοβαρή συννοσηρότητα. » [Πηγή: Protagon.gr]

Μα τι είναι αυτές οι ηλιθιότητες; Σε απευθείας αναγωγή, και με δεδομένο πως μόλις μετά το καλοκαίρι του 2022 αρχίσαμε να μετράμε σύμφωνα με τα κριτήρια του ΠΟΥ τους νεκρούς από  covid-19 στα Νοσοκομεία της χώρας, θα πρέπει οι περί τις 40.000 νεκροί της τριετίας που παρήλθε και που «χρεώθηκαν» αδίκως στην λοίμωξη από τον SARS -CoV-2 θα πρέπει να περιοριστούν στις 16.000 ή και λιγότερο. Άρα  με το 60% του πληθυσμού να έχει μολυνθεί/έρθει σε επαφή με τον ιό, και σχεδόν ένα ίδιο ποσοστό να έχει πλήρως εμβολιαστεί, η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ θνησιμότητα είναι αμελητέα. Άρα, αδίκως τα σκληρά μέτρα, αδίκως οι εγκλεισμοί, οι «αντιδημοκρατικές υποχρεωτικότητες», οι «ρατσιστικοί αποκλεισμοί» ανεμβολίαστων, αμάσκωτων  και νοσούντων, τα υποχρεωτικά τεστ στους χώρους εργασίας, τα καταξοδέματα σε μοριακά ή rapid test,  σε αντισηπτικά, μάσκες, γάντια, αποστειρωτές-καθαριστές αέρος κλπ. Τζάμπα και οι «διαθεσιμότητες» των ανεμβολίαστων υγειονομικών. Είχαν δίκιο λοιπόν όσοι «θαρρετά» έλεγαν τη γνώμη τους πως «πεθαίνουν από κάτι άλλο και  πληρώνουν τους συγγενείς τους  για να τους επιτρέψουν να τους καταγράψουν ως θύματα της πανδημίας», πως «είναι ηθοποιοί» αυτοί που παίζουν στις ΜΕΘ (όπως και η γη είναι επίπεδη και πως η κατάκτηση της σελήνης έγινε σε στούντιο κλπ.). Και τούτο δω της ΕΛΣΤΑΤ τέλος πάντως μας λέει πως η κυβέρνηση με υπουργό υγείας τον Πλεύρη τα κατάφερε μια χαρά και φεύγει από πάνω της το άγος της κακής διαχείρισης με τους σκληρούς δείκτες να φέρνουν τη χώρα σε μια από τις χειρότερες παγκοσμίως θέσεις από πλευράς θνησιμότητας…

Να σου την λοιπόν τώρα η ανεξάρτητη αρχή να καταστρώνει αυτή την περίεργη retrospective στατιστική… Εννοείται πως εκτός από τη σοβαρή συννοσηρότητα (ανοσοκαταστολή, καρκίνος, καρδιαγγειακή νόσος) «το υποκείμενο νόσημα» κατά κανόνα είναι: τρίτη ηλικία, παχυσαρκία, υπέρταση, σακχ. διαβήτης. (Αυτά όμως, σύμφωνα με το επίπεδο της ιατρικής περίθαλψης της χώρας,  αποτελούν λόγους αυξημένης νοσηρότητας και όχι συντριπτικής θνησιμότητας σε ενδεχόμενη επαφή με έναν ιό όπως SARS-CoV-2).

Πείτε επομένως αγαπητοί πιο καθαρά αυτό που θέλετε να πείτε χωρίς αφήνετε την ΕΛΣΤΑΤ να εξευτελίζεται: Πως η πίτα στις εκλογές είναι μικρή για την χαρίσουμε εδώ και κει. Μας χρειάζονται τα «αντισυστημικά» ψηφαλάκια (Βελοπουλικά, Τραγκικά, χρυσαυγίτικα, των φανατικών παραχριστιανικών ομίλων, των παπαδίστικων και καλογερικών λαοσυνάξεων, της σάρας και της μάρας κλπ.). Και επομένως, «πετάμε χαρταετό» και καθαρίζουμε …μύδια για μια καθώς πρέπει Καθαρή Δευτέρα μετά την (όποτε και αν) Κυριακή των εκλογών.

Αυτό δεν θέλετε να μας πείτε;

 

 

 

«Ύστερα πέθανα στο δρόμο της φυγής.»

 

KOSTAS LOUSTAS (1)*

 

 

2 Φεβρουαρίου του 1998. Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας. Ένα τέταρτο του αιώνος, μια γενιά σχεδόν πίσω… Εκεί έλαβε χώρα η Ποιητική βραδιά για τον Κωστάκη Λούστα, με τον ίδιο να απουσιάζει …

        Ο αξέχαστος Μίμης Σουλιώτης, ισχυρός δεσμός στη ζωή του Κώστα Λούστα που, δυστυχώς έφυγε νεότατος και νωρίτερα από εκείνον, αφήνοντας έργο διόλου ευκαταφρόνητο μαζί με φιλοπαίγμονες, ωστόσο δεόντως βαθείς και δονητικούς, στίχους σαν τους παρακάτω:

Είμαι ποιητής, ο περιπατών μ' εμένα

δεν θα περπατήσει στη Σκοτία,

μα στην Αχρίδα και τη Μολδαβία,

και θα σεργιανάει μαζί μου στο δάσος

χαϊδεύοντας τις γενικές φυλλωσιές,

ξεπερνώντας τα δέντρα,

 είχε πει στην εισαγωγή του χαιρετισμού του:

«Τι κρίμα που δεν έχουμε μαζί μας τον Λούστα. Κάθε λεπτό μαζί του ισοδυναμεί με πολιτιστική εκδήλωση πρώτης ποιότητας. Τι χάνουμε, που δεν τον έχουμε εδώ, για ν’ απευθύνει καμμιά από κείνες τις μνημειώδεις ερωτήσεις ή τις μνημειωδέστερες απαντήσεις, που πολλές έχουν κιόλας πολιτογραφηθεί και αποτελούν αναφαίρετο κομμάτι της κουλτούρας μας.

       Κι όχι μόνο· ο Λούστας είναι η ίδια η Φλώρινα, στην πιο ολάνθιστη και συνάμα πιο χιονισμένη ώρα της.

—Και γιατί να έρθει; Εδώ και χρόνια ο Λούστας απαύδησε με τους κατοίκους. Τον κούρασαν και τον απογοήτευσαν. Φυλάγει όμως μέσα του την άλλη Φλώρινα. Την κ α ν ο ν ι κ ή. Εκείνην που θα έπρεπε να είναι μα δεν μπόρεσε.

       Κρατάει λοιπόν τη Φλώρινά του άθικτη, «ανέπαφη με την άσφαλτο» των δικών μας προστριβών, και τη βάζει στις ζωγραφιές του, στη μουσική του, στην ποίησή του. Ο Λούστας τη Φλώρινα δεν την άφησε εδώ. Την πήρε μαζί του στη Θεσσαλονίκη. Φλώρινες,  εξάλλου υπάρχουν πολλές. Κυρίως όμως μία. Του Λούστα».

Είκοσι μέρες αργότερα ο Λούστας έστειλε στον «ανιψιό» (έτσι προσφωνούσε τον Σουλιώτη) το παρακάτω ποίημα που με τον τίτλο «Αμέτρητα» δημοσιεύτηκε στο τεύχος με αριθμό 30 στο λαμπρό περιοδικό Εταιρία που εξέδιδε η Εταιρία Γραμμάτων και Τεχνών της Φλώρινας, με συντάκτες τον Μίμη Σουλιώτη και τον Αντρέα Ανδρέου, όπου εξηγεί τους κρυφούς λόγους της απουσίας του. Τους φανερούς, ας υποθέσουμε πως, τους είχε αποκαλύψει σε σύντομη επιστολή του που διαβάστηκε εκείνο κιόλας το βράδυ  της εκδήλωσης: «Σας ευχαριστώ και πάλι, γνωρίζοντας τι έχετε κρυμμένο για τον Κωστάκη στην ωραία σας καρδιά, αλλά όχι  κ α ι  ποιητής εγώ… πάει πολύ…». Yπέγραφε με το: «Πάντα δικός σας, ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΛΟΥΣTAΣ (κατά κόσμον δήθεν ζωγράφος…)». 

Το οποίον προφανώς σήμαινε: «Και μη διανοηθείτε να με καλέσετε ούτε και ως ζωγράφο, γιατί και πάλι δεν θα έλθω αφού σας τό 'χω πει πως …δεν είμαι!»

     Ιδού το ποίημα:

Αμέτρητα χρόνια και κατά καιρούς

είχε κι από ένα μικρό σπιτάκι-ατελιέ

στις δυο μεριές του ποταμού

όπου το κρεββάτι της κακιάς ώρας

όπου τα πινέλα

η σόμπα και η καρέκλα

σπάγκους και καρφιά σφυράκια

πριόνι και τελάρα

λάμπα του πετρελαίου

κι ένα σαπούνι στην αυλή

πλάι στη βρύση με τις μαργαρίτες

που το τσιμπούσαν τ’ αγριοπούλια συνεχώς

και μου άφηναν λίγο

ίσα για να πλυθώ, μια ή δυο φορές το πολύ.

Δεν ξέρω τι έγινε

δεν ξέρω πως τ’ άφησα όλα και έφυγα

δεν λέω πως μ΄ έδιωξε κανείς μα ξέρω καλά

δεν ήθελα ποτέ να φύγω

αφού ζωγράφιζα στην εξώπορτα

κοιτώντας κατά πάνω

και κατά κάτω ώσπου

εχάθη το πάνω και το κάτω

ξαφνικά

κι έγινα άνω-κάτω.

Tραβώντας τα μαλλιά μου

και ξεριζώνοντας την καρδιά

την άφησα στο κράσπεδο

να σαπίσει ως τον ερχόμενο χειμώνα

φεύγοντας την ίδια μέρα

και ρίχνοντας πέτρα πίσω μου.

Ύστερα πέθανα στο δρόμο της φυγής.

 

 

*Τα κείμενα που θα δημοσιεύονται με την ένδειξη  KOSTAS LOUSTAS αποτελούν ολόκληρη την ομιλία που είχα ετοιμάσει σχετικά με τη «βιογραφία-γενεαλογία της σχέσης μου» με τον ζωγράφο, ποιητή, μουσικό Κώστα Λούστα στο διάστημα μιας εικοσιπενταετίας μέχρι το θάνατό του. Τελικά μέρος μόνον του κειμένου αυτού διαβάστηκε στην ποιητική-μουσική βραδιά που διοργάνωσε  το «Ίδρυμα Υδρία» της Θεσσαλονίκης, το βράδυ της 2 Φεβρουαρίου του 2023, στη μνήμη του και στην οποία είχα ορισθεί ως «κεντρικός ομιλητής».

 

 

 

Καιρός τοῦ σιγᾶν…

 

 

 

Αύριο στον κρύο τάφο, όχι, δε θα χάσουμε την ψυχραιμία μας*

Χρόνος εἶναι εἰς πάντα, καί καιρός παντί πράγματι ὑπό τόν οὐρανόν. Καιρός τοῦ γεννᾶσθαι καί καιρός τοῦ ἀποθνήσκειν· καιρός τοῦ φυτεύειν καί καιρός τοῦ ἐκριζόνειν τό πεφυτευμένον· καιρός τοῦ ἀποκτείνειν καί καιρός τοῦ ἰατρεύειν· καιρός τοῦ καταστρέφειν καί καιρός τοῦ οἰκοδομεῖν· καιρός τοῦ κλαίειν καί καιρός τοῦ γελᾶν· καιρός τοῦ πενθεῖν καί καιρός τοῦ χορεύειν· καιρός τοῦ διασκορπίζειν λίθους καί καιρός τοῦ συνάγειν λίθους· καιρός τοῦ ἐναγκαλίζεσθαι καί καιρός τοῦ ἀπομακρύνεσθαι ἀπό τοῦ ἐναγκαλισμοῦ· καιρός τοῦ ἀποκτῆσαι καί καιρός τοῦ ἀπολέσαι· καιρός τοῦ φυλάττειν καί καιρός τοῦ ρίπτειν· καιρός τοῦ σχίζειν καί καιρός τοῦ ράπτειν· καιρός τοῦ σιγάν καί καιρός τοῦ λαλεῖν· καιρός τοῦ ἀγαπήσαι καί καιρός τοῦ μισῆσαι· καιρός πολέμου καί καιρός ειρήνης.**  

 

*Τίτλος κεφαλαίου στο Βερολίνο Αλεξάντερπλατς του Άλφρεντ Ντέμπλιν

** ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ, Kεφάλαιο  3

 

 

 

 

 

 

Θαύμα …εκ παραδρομής!

 

 

Το 1997  -τί άλλο από κάποιο Σαββατόβραδο;- φάγαμε, ήπιαμε κρασί, μιλήσαμε περί ανέμων -ουχί βεβαίως σαχλαμαρίζοντας- διαβάσαμε ποιήματα και δακρύσαμε με το απόσπασμα από τις Μέρες του Σεφέρη για την επίσκεψή του στο πατρικό σπίτι στη Σκάλα στα Βουρλά της Σμύρνης («Στη μόνη πατρίδα: εκεί όπου βλάστησαν τα παιδικά μου χρόνια»).  Ο Κώστας Λούστας, η αγαπημένη του Σούλα, η Ανθή κι εγώ. Απόμερα καθισμένη, πλην όμως εποπτεύουσα, η γιαγιά Κλεοπάτρα που έμπαινε συχνά στη συζήτηση… 

Καθίσαμε, για το γλυκό και τον καφέ, στις πολυθρόνες και πήρα τη μηχανή να τραβήξω μια δυο φωτογραφίες. Τις προάλλες ανακάλυψα μια από αυτές. Φανερό αυτό που συνέβη. Απολύτως τυχαίο και διόλου σκόπιμο: Ένα φιλμ τραβηγμένο που το είχα «μαζέψει» με την αναλογική OLYMPUS OM 101 power focus που είχα τότε, το ξανατοποθέτησα νομίζοντας πως είναι καινούργιο. Κι έτσι οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν επικάθησαν πάνω σε άλλες. Στην εμφάνιση του φιλμ είδα τι αυγά είχα βάψει…

Ο μακαρίτης ο Κώστας λοιπόν σε μια από τις φωτογραφίες αυτές βρέθηκε αγκαλιά με τον μικρό μας γιό σε τέλεια συναρμογή. Στο βάθος έργα δικά του: οι αναπαυμένες βάρκες στην παραλία της Φούρκας και μια Φλώρινα με τον Σακουλέβα να κυλάει τα νερά του…

Παιχνίδια με το χρόνο. Ζώντες και τεθνεώτες αγκαλιά. Σε ποιήματα, σε φωτογραφίες, σε βιβλία και σε όνειρα μέσα!