Ήταν νομίζω εκείνος που έβαλε τέλος στις λαοσυνάξεις με τα μπαλκόνια και το αφισομάνι τύπου Λαλιώτη με τις ηχηρές μουσικές υποκρούσεις από Carmina Burana του Καρλ Ορφ και «της Μυρσίνης την ποδιά» του Μ.Λοΐζου μέχρι το Πνευματικό Εμβατήριο του Μίκη (το τελευταίο όμως θα έπρεπε να συνεχίσει ακούγεται κάθε Κυριακή στις εκκλησίες και στις σχολικές εορτές αν γίνονται τέτοια πράγματα ακόμα).
Χαμηλών τόνων και μορφωμένος άνθρωπος ίσως όχι με τα απόλυτα ηγετικά προσόντα. Υπήρξε, ωστόσο, μια αχτίδα στο λαϊκίστικο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό που κατέστρεψε τη χώρα. Τον είπαν εκσυγχρονιστή» (ώς ύβρη αυτό, γιατί έφερε στο φως την έκθεση Σπράου για το «Ασφαλιστικό» και είχε συνεργάτη του ένα μέγεθος σαν τον Τάσο Γιαννίτση). Είχε τις ατυχείς του στιγμές κι αυτός («Ευχαριστώ την Αμερική» στα Ίμια μπορεί και άλλες όπως η ανεξέλεγκτη κατάσταση με το ελληνικό χρηματιστήριο της αρπαχτής).
Προσωπικά όμως, εκείνον τον Σημίτη θέλω να θυμάμαι —και πάντα θυμάμαι με δέος (τον πρώην βομβιστή κατά της Χούντας)— με την παραίτησή του από το ΠΑΣΟΚ το 1979 όταν συνηγόρησε να τυπωθεί η αφίσα «Ναι στην Ευρώπη των λαών, όχι στην Ευρώπη των Μονοπωλίων» τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ, του 15% τότε ακόμα, ψάχνονταν ανάμεσα στο ηρωικό παρελθόν της Αριστεράς και τα καινούργια συνθήματα που είχαν εμπεδωθεί ήταν «Έξω από το ΝΑΤΟ—Έξω από την ΕΟΚ των Μονοπωλίων!»
Θα θυμούμαι πως υπήρξε ένας νουνεχής, μετρημένος και τίμιος πολιτικός. Αυτό.
