Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Mια Πρωτομαγιά...




Ο πόνος ζυγίζει το ίδιο με τη δράση
Συνέχισε να πονάς
Ολοκλήρωσε την προσφορά σου!
                  (Aλέκος Παναγούλης,  Συνέχισε να πονάς)


Πρωτομαγιά 1976... την ημέρα του θανάτου του Αλέκου Παναγούλη (ή της καλά σχεδιασμένης δολοφονίας του σε “ατύχημα”;) επέστρεφα στο χωριό μου από κάποιο σχολείο Βασικής Εκπαίδευσης Βαθμοφόρων Προσκόπων ντυμένος τη στολή μου, με λεωφορείο του ΚΤΕΛ Κοζάνης ... 

Πόσο θα ξένισε άραγε τους λιγοστούς επιβάτες που αντίκριζαν έναν δεκαεξάχρονο πρόσκοπο να κλαίει σπαράζοντας, καθισμένος στις πίσω θέσεις, καθώς άκουγε τις  ειδήσεις των πρώτων πρωϊνών ωρών, από εκείνο το γεμάτο παράσιτα ραδιόφωνο του  πούλμαν...
Ο ήρωάς μου Αλέκος Παναγούλης, ο παρ' ολίγον δολοφόνος του  δικτάτορα Παπαδόπουλου και ανεξάρτητος βουλευτής, ήταν νεκρός!

Την άλλη μέρα αντικρίσαμε -προς επίρρωσιν- σε φωτογραφίες εφημερίδων "το μοιραίο Fiat Mirafiori", την ράμπα του συνεργείου όπου αυτό προσέκρουσε, το ολόγυμνο  νεκρό κορμί πάνω στο μάρμαρο του νεκροτομείου (έτσι όπως συνηθίζαμε να βλέπουμε τις μορφές του νεκρού Χριστού, του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Τσε Γκεβάρα...).

Για μένα αυτός ο άνθρωπος ήταν -και έξακολουθεί να είναι- το πιό ακριβό, αυθεντικό και ηρωϊκό σύμβολο της αντίστασης στη χούντα. Ο τίτλος "Εθνικός ήρωας",  που πρέπει να μοιράζεται με φειδώ και περίσκεψη, θα έπρεπε να του έχει απονεμηθεί. 

Σ' αυτόν, στον μάρτυρα Σπύρο Μουστακλή, στους στασιαστές αξιωματικούς και ναύτες του αντιτορπιλλικού "Βέλος" και στον φοιτητή Κώστα Γεωργάκη που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970...

Όμως κάθε Πρωτομαγιά -παράξενο!- θυμούμαι μονάχα τον Αλέκο Παναγούλη, τον αγώνα του και την άδική του μοίρα... 


Εδώ ένα σπάνιο ντοκουμέντο της (άλλοτε) ΕΡΤ για τον Αλέκο Παναγούλη.

 




Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

K.Π. Καβάφης

[ 29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933 ]

                          
                 Εν τω Mηνί Aθύρ  

                                                                          Louvre Museum PHOTO : N.TΣΙΓΚΑΣ


Με δυσκολία διαβάζω   στην πέτρα την αρχαία.

«Κύ[ρι]ε Ιησού Χριστέ».   Ένα «Ψυ[χ]ήν» διακρίνω.

«Εν τω μη[νί] Aθύρ»        «Ο Λεύκιο[ς] ε[κοιμ]ήθη».

Στη μνεία της ηλικίας   «Εβί[ωσ]εν ετών»,

το Κάππα Ζήτα δείχνει   που νέος εκοιμήθη.

Μες στα φθαρμένα βλέπω   «Aυτό[ν]... Aλεξανδρέα».

Μετά έχει τρεις γραμμές   πολύ ακρωτηριασμένες·

μα κάτι λέξεις βγάζω —   σαν «δ[ά]κρυα ημών», «οδύνην»,

κατόπιν πάλι «δάκρυα»,   και «[ημ]ίν τοις [φ]ίλοις πένθος».

Με φαίνεται που ο Λεύκιος   μεγάλως θ’ αγαπήθη.

Εν τω μηνί Aθύρ   ο Λεύκιος εκοιμήθη.                            

                                                      (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)




(…) Δεν απομένει στον αναγνώστη παρά να συλλαβίσει μαζί μου αργά αργά και σβηστά, τον τελευταίο στίχο του μοναδικού αυτού ποιήματος. Έχει τότε συντελεστεί το θαύμα. Και ύστερα από αυτό δεν υπάρχει άλλο τίποτα. Όπως δεν υπάρχει άλλο τίποτα ύστερα από μια προσευχή ή μια ακροτελεύτια συγχορδία του J.S. Bach-(παιγμένη στο πιάνο από τον Glenn Gould) – που είναι και αυτή μια προσευχή.

                                          Ζήσιμος Λορεντζάτος  «Ένας ποιητικός περίπατος»


 Ο Νώντας Τσίγκας διαβάζει το ποίημα "Εν τω Mηνί Aθύρ" του Κ.Π. Καβάφη




Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

"Άνοιξη φούξια του παροξυσμού"*...




(...) "οι γιατροί, οι οποίοι όχι μόνο είναι απαράδεκτοι στην πλειονότητά τους, αλλά όλοι, μα όλοι με ίσως μια εξαίρεση στους χίλιους. Όταν συζητώ με φίλους γιατρούς και μου υπερασπίζονται «συναδέλφους» που θα' πρεπε να τους είχε αφαιρεθεί η άδεια άσκησης του λειτουργήματος που το κατάντησαν ειδεχθές «επάγγελμα», τους τοποθετώ αυτομάτως στην ίδια κατηγορία (...). 
                                                                                                     [από σχόλιο στο διαδίκτυο]



Σκέφτομαι αυτά που λέει ο Νίκος Δήμου σε πρόσφατο άρθρο του: "Εδώ έχεις την εντύπωση πως αντί για κυβέρνηση και κριτική, έχουμε ένα διαρκές ματς ποδοσφαίρου, όπου στο γήπεδο αγωνίζονται πολλές ομάδες, όλες εναντίον όλων". 

Ο Ν.Δ. μιλά βεβαίως για την αρένα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, αλλά μήπως στο χώρο των blogs, sites, twitter, F/B -όπου παλεύονται οι ιδέες, ασκείται η δημόσια κριτική, κατοχυρώνεται μια άλλη Δημοκρατία, κερδίζεται μια ελευθερία αλλιώτικη- τα πράγματα είναι διαφορετικά; Aπύλωτα στόματα, αυθάδεια, θυμός, αλληλοσπαραγμός. Λάκκος των λεόντων, θέαμα στο Κολοσσαίο. Λείπουν οι αληθινές μαχαιριές βέβαια, οι γρόνθοι, τα αίματα. Όμως η εικόνα  είναι το ίδιο αποτρόπαιη.  Αρκεί ένας, κάποιου επαγγελματικού κλάδου, χώρου, συντεχνίας να παρασπονδήσει κι αμέσως προκύπτει η εύκολη γενίκευση. Οι χαρακτηρισμοί δίνουν και παίρνουν (κυρίως παίρνουν-αφαιρούν πολλά από τις ζωές μας). 


Απομένει στο τέλος κανείς με μια αίσθηση σαπίλας, πως τίποτα στον κόσμο δεν πρόκειται ν' αλλάξει, πως τίποτε και κανένας δεν αξίζει. Ούτε ακόμα αυτό το βλέμμα μας. Το βλέμμα μας που πλέον είναι στραμμένο εντός. Κοιτάζουμε έξω αλλά βλέπουμε μόνο μέσα. Εκεί που βυσσοδομεί ανενόχλητη η απόλυτη μοναξιά. Από την θλιβερά επιθετική μορφή του ναρκισσισμού και της φιλαυτίας μας -που επί δεκαετίες ασκήθηκε σαν ακατάσχετη  επιδειξιομανία πλούτου και αγαθών- οδηγηθήκαμε σ' αυτήν εδώ την κατάθλιψη με τα επιθετικά πάλι χαρακτηριστικά. Κοιτάμε τους άλλους όμως ο φόνος συμβαίνει μέσα μας... Η εθνική μας ψύχωση σήμερα:  Ό λ α   είναι   ...τ ί π ο τ α ! 


Κάπου στις Δυτικές συνοικίες της πόλης. Τέλειωσα τις επισκέψεις μου σε ασθενείς... "Συλλογίστηκε κανένας τί υποφέρει ένας ευαίσθητος φαρμακοποιός πού διανυκτερεύει;" μας λέει ο Σεφέρης, μα κι ο ίδιος ούτε που συλλογίστηκε τί να υποφέρει τάχα ένας ευαίσθητος γιατρός που εφημερεύει (ή ...περιοδεύει κάπου στις Δυτικές συνοικίες ... Ινδίες κόντεψα να πω!)  περιθάλποντας τους ασθενείς του...


Σκέφτομαι  την άποψη που 'χουν για μένα και το σινάφι μου αυτοί εκεί έξω. Στυφή γεύση στο στόμα. Πέφτω ξανά...

 Στο Τρίτο Πρόγραμμα (επιτέλους "παίζει"!!!) μια απο τις τελευταίες Σονάτες για Πιάνο η αρ.28 του L.V. Beethoven. Έχει βρέξει πολύ. Κι εκεί ανάμεσα στις πολυκατοικίες της θλιβερής πόλης προβάλλει το στιγμιαίο θαύμα. Σηκώνω το κινητό και φωτογραφίζω τη στιγμή που το βλέπω...


                                      PHOTO:  N. Tσίγκας by Mobile Phone

Λίγο μετά διαβαίνοντας τους δρόμους της πόλης με καλύτερο φως, παρηγοριέμαι από τον εξοστρακισμένο αυτόν στίχο του Ελύτη: "Άνοιξη φούξια του παροξυσμού"... Eνώ ο Beethoven βαθύς, σκοτεινός, μετέωρος συνεχίζει αυστηρός μαζί με την ανθοφορούσα άνοιξη...

                                                                                                        PHOTO:  N. Tσίγκας by Mobile Phone



                                                                                                      PHOTO:  N. Tσίγκας by Mobile Phone

 
                                       *Οδ. Ελύτης,  "Ψαλμός και ψηφιδωτό για μιαν άνοιξη στην Αθήνα".